امامت امامان دوازده‌گانه در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

'''حدیث یازدهم'''

[[کلینی]] به سندش از ابوحمزۀ ثمالی روایت می‌کند: {{متن حدیث|سَمِعْتُ أَبَا جَعْفَرٍ{{ع}} يَقُولُ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}:

إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى يَقُولُ: اسْتِكْمَالُ حُجَّتِي عَلَى الْأَشْقِيَاءِ مِنْ أُمَّتِكَ: مَنْ تَرَكَ وَلَايَةَ عَلِيٍّ وَ وَالَى أَعْدَاءَهُ، وَ أَنْكَرَ فَضْلَهُ وَ فَضْلَ الْأَوْصِيَاءِ مِنْ بَعْدِهِ، فَإِنَّ فَضْلَكَ فَضْلُهُمْ، وَ طَاعَتَكَ طَاعَتُهُمْ، وَ حَقَّكَ حَقُّهُمْ، وَ مَعْصِيَتَكَ مَعْصِيَتُهُمْ، وَ هُمُ الْأَئِمَّةُ الْهُدَاةُ مِنْ بَعْدِكَ، جَرَى فِيهِمْ رُوحُكَ وَ رُوحُكَ مَا جَرَى فِيكَ مِنْ رَبِّكَ، وَ هُمْ عِتْرَتُكَ مِنْ طِينَتِكَ وَ لَحْمِكَ وَ دَمِكَ وَ قَدْ أَجْرَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فِيهِمْ سُنَّتَكَ وَ سُنَّةَ الْأَنْبِيَاءِ قَبْلَكَ، وَ هُمْ خُزَّانِي عَلَى عِلْمِي مِنْ بَعْدِكَ، حَقٌّ عَلَيَّ لَقَدِ اصْطَفَيْتُهُمْ وَ انْتَجَبْتُهُمْ، وَ أَخْلَصْتُهُمْ وَ ارْتَضَيْتُهُمْ، وَ نَجَا مَنْ أَحَبَّهُمْ وَ وَالاهُمْ وَ سَلَّمَ لِفَضْلِهِمْ، وَ لَقَدْ أَتَانِي جَبْرَئِيلُ{{ع}} بِأَسْمَائِهِمْ وَ أَسْمَاءِ آبَائِهِمْ وَ أَحِبَّائِهِمْ وَ الْمُسَلِّمِينَ لِفَضْلِهِمْ}}<ref>کافی، ج۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref>؛ از [[امام باقر]]{{ع}} شنیدم که می‌فرمود: [[پیامبر خدا]]{{صل}} فرمودند: به [[یقین]] [[خدای تبارک و تعالی]] می‌فرماید: تمام شدن حجتم بر بدبختان از امتت، به آن است که کسی [[ولایت علی]] را ترک کرده و به دشمنانش بپیوندد و [[برتری]] او و اوصیای پس از او را منکر شود، که به یقین برتری تو برتری آنهاست، و [[فرمانبرداری]] از تو فرمانبرداری از آنهاست، و حقی تو [[حق]] آنهاست و [[نافرمانی]] تو نافرمانی آنهاست و هم آنان [[امامان]] [[هدایتگر]] پس از تو هستند، روحت در کالبد آنها جاری است و [[روح]] تو آن است که از پروردگارت در کالبد تو جاری شد، و ایشان خاندانت هستند که از [[سرشت]] و گوشت و خونت هستند، و به یقین [[خدا]] روش تو و روش [[پیامبران]] پیش از تو را در وجود آنان جاری ساخته، و ایشان پس از تو خزانه‌داران علمم هستند، و این بر من است، به یقین آنها را برگزیدم و [[انتخاب]] کردم و [[پاک]] ساختم و پسندیدم، هرکه دوستشان دارد و پیرویشان کند و برتریشان را بپذیرد [[نجات]] یابد، و به یقین [[جبرئیل]]{{ع}} نام و نام پدرانشان و [[دوستداران]] و پذیرندگان برتریشان را برایم آورده است.

روشن است که مقصود از {{متن حدیث|نَحْنُ}} [[اهل‌بیت]] [[رسول خدا]]{{صل}} است، که در این روایت به صراحت به منصب [[فرمانروایی الهی]] آنان اشاره شده آنجا که فرمود: {{متن حدیث|نَحْنُ قَوْمٌ فَرَضَ اللَّهُ طَاعَتَنَا}} و آنچه [[مقام خلافت]] اهل‌بیت و [[جانشینی]] آنان برای [[پیامبر]]{{صل}} را مورد تأکید و [[تأیید]] قرار می‌دهد عبارت {{متن حدیث|لَنَا الْأَنْفَالُ، وَ لَنَا صَفْوُ الْمَالِ}} است؛ زیرا [[مالکیت انفال]] و صفو المال از ویژگی‌های ولیّ‌امر و خلیفۀ [[رسول]] خداست.

[[ابن عساکر دمشقی]] (متوفی ۵۷۱ ه‍) در [[تاریخ]] [[دمشق]] به سندش از [[ابن عباس]] [[روایت]] می‌کند: {{متن حدیث|قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: مَنْ سَرَّهُ أَنْ يَحْيَى حَيَاتِي، وَ يَمُوتَ مَمَاتِي، وَ يَسْكُنَ جَنَّةَ عَدْنٍ غَرَسَهَا رَبِّي، فَلْيُوَالِ عَلِيّاً مِنْ بَعْدِي، وَ لْيُوَالِ وَلِيَّهُ، وَ لْيَقْتَدِ بِالْأَئِمَّةِ مِنْ بَعْدِي، فَإِنَّهُمْ عِتْرَتِي خُلِقُوا مِنْ طِينَتِي رُزِقُوا فَهْماً وَ عِلْماً، وَ وَيْلٌ لِلْمُكَذِّبِينَ بِفَضْلِهِمْ مِنْ أُمَّتِي الْقَاطِعِينَ فِيهِمْ صِلَتِي لَا أَنَالَهُمُ اللَّهُ شَفَاعَتِي}}<ref>تاریخ دمشق، ترجمة الامام علی بن ابی‌طالب (تحقیق محمد باقر المحمودی)، ص۹۵.</ref>؛ گفت: [[رسول خدا]]{{صل}} فرمودند: هرکه [[دوست]] دارد همچون من [[زندگی]] کند و همچون من بمیرد و در [[بهشت عدن]] که پروردگارم آن را بنا نهاده، ساکن شود پس باید پس از من [[ولایت علی]] را بپذیرد و با [[یاوران]] او دوست باشد و [[امامان]] پس از مرا [[پیروی]] کند؛ چراکه به [[یقین]] آنان خاندانم هستند که از خاک من [[آفریده]] شده و فهم و [[علم]] به ایشان بخشیده شده است. پس وای بر کسانی از [[امت]] من که [[برتری]] ایشان را [[دروغ]] انگاشته و پیوندشان را با من قطع می‌کنند، [[خداوند]] [[شفاعت]] مرا به آنان نرساند.