←شبهه دهم: نیامدن نام علی{{ع}} در قرآن
برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
|||
| خط ۳۰۱: | خط ۳۰۱: | ||
#ثانیا: به فرض که نام آن حضرت در [[قرآن]] نیامده باشد اما هیچ کس حتی [[اهل سنت]] منکر [[نزول]] آیاتی در شان آن حضرت در قرآن نیستند از این رو [[مفسران]] [[فریقین]] [[آیات]] بسیاری را نام بردهاند که در شان [[امام علی]]{{ع}} نازل شده و اوصاف و [[فضائل]] آن حضرت را بیان میدارند. | #ثانیا: به فرض که نام آن حضرت در [[قرآن]] نیامده باشد اما هیچ کس حتی [[اهل سنت]] منکر [[نزول]] آیاتی در شان آن حضرت در قرآن نیستند از این رو [[مفسران]] [[فریقین]] [[آیات]] بسیاری را نام بردهاند که در شان [[امام علی]]{{ع}} نازل شده و اوصاف و [[فضائل]] آن حضرت را بیان میدارند. | ||
#ثالثا: اساسا عدم وجود نام [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در قرآن هر چند شبههای قدیمی است و به [[زمان]] حضرت [[ائمه معصومین]]{{ع}} باز میگردد اما با این حال با نگاهی به [[تفاسیر روایی]] میتوان به این نتیجه دست یافت که در آیاتی از [[قرآن کریم]] نام آن حضرت به صراحت ذکر شده است. مثل آیه {{متن قرآن|وَ وَهَبْنا لَهُمْ مِنْ رَحْمَتِنا وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِيًّا}}<ref>«و به آنان از رحمت خود بخشیدیم و برای آنان [در میان مردم] علی را به عنوان جانشین قرار دادیم»، آیه 50 سوره مریم</ref>.<ref>شواهدی در این خصوص وجود دارد: قال الصّادق {{ع}}: {{متن حدیث|«وَ وَهَبْنا لَهُمْ مِنْ رَحْمَتِنا وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِیًّا» یَعْنِی عَلِیَّ بْنَأَبِیطَالِبٍ {{ع}}، تفسیر اهل بیت {{عم}} ج۹، ص۷۴؛ بحار الأنوار، ج۳۵، ص۵۹؛ {{متن حدیث| عَنْ یُونُسَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ قَال: قُلْتُ لِأَبِیالْحَسَنِالرِّضَا{{ع}}: إِنَّ قَوْماً طَالَبُونِی بِاسْمِ أَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ {{ع}} فِی کِتَابِ اللَّهِ عزّوجلّ فَقُلْتُ لَهُمْ: مِنْ قَوْلِهِ تَعَالَی: «وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِیًّا» فَقَالَ {{ع}}: صَدَقْتَ هُوَ هَکَذَا}}، یونس بن عبدالرّحمن گوید: به امام رضا {{ع}} عرض کردم: «جمعی از من خواستهاند نام امیرالمؤمنین {{ع}} را در قرآن به آنها نشان دهم؛ پس به ایشان گفتم: نام آن حضرت در آیه: وَ جَعَلْنَا لَهُم لِسَانَ صِدْقٍ عَلِیًّا آمده است». حضرت فرمود: «راست گفتی؛ او چنین است». تفسیر اهل بیت {{عم}}، ج۹، ص۷۴؛ بحار الأنوار، ج۳۶، ص۵۷؛ تأویل الآیات الظاهرهًْ؛ ص۲۹۷.</ref>.<ref>مکاتبه اختصاصی دانشنامه امامت و ولایت با محمد هادی فرقانی</ref> | #ثالثا: اساسا عدم وجود نام [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در قرآن هر چند شبههای قدیمی است و به [[زمان]] حضرت [[ائمه معصومین]]{{ع}} باز میگردد اما با این حال با نگاهی به [[تفاسیر روایی]] میتوان به این نتیجه دست یافت که در آیاتی از [[قرآن کریم]] نام آن حضرت به صراحت ذکر شده است. مثل آیه {{متن قرآن|وَ وَهَبْنا لَهُمْ مِنْ رَحْمَتِنا وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِيًّا}}<ref>«و به آنان از رحمت خود بخشیدیم و برای آنان [در میان مردم] علی را به عنوان جانشین قرار دادیم»، آیه 50 سوره مریم</ref>.<ref>شواهدی در این خصوص وجود دارد: قال الصّادق {{ع}}: {{متن حدیث|«وَ وَهَبْنا لَهُمْ مِنْ رَحْمَتِنا وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِیًّا» یَعْنِی عَلِیَّ بْنَأَبِیطَالِبٍ {{ع}}، تفسیر اهل بیت {{عم}} ج۹، ص۷۴؛ بحار الأنوار، ج۳۵، ص۵۹؛ {{متن حدیث| عَنْ یُونُسَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ قَال: قُلْتُ لِأَبِیالْحَسَنِالرِّضَا{{ع}}: إِنَّ قَوْماً طَالَبُونِی بِاسْمِ أَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ {{ع}} فِی کِتَابِ اللَّهِ عزّوجلّ فَقُلْتُ لَهُمْ: مِنْ قَوْلِهِ تَعَالَی: «وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِیًّا» فَقَالَ {{ع}}: صَدَقْتَ هُوَ هَکَذَا}}، یونس بن عبدالرّحمن گوید: به امام رضا {{ع}} عرض کردم: «جمعی از من خواستهاند نام امیرالمؤمنین {{ع}} را در قرآن به آنها نشان دهم؛ پس به ایشان گفتم: نام آن حضرت در آیه: وَ جَعَلْنَا لَهُم لِسَانَ صِدْقٍ عَلِیًّا آمده است». حضرت فرمود: «راست گفتی؛ او چنین است». تفسیر اهل بیت {{عم}}، ج۹، ص۷۴؛ بحار الأنوار، ج۳۶، ص۵۷؛ تأویل الآیات الظاهرهًْ؛ ص۲۹۷.</ref>.<ref>مکاتبه اختصاصی دانشنامه امامت و ولایت با محمد هادی فرقانی</ref> | ||
=== شبهه یازدهم: عطف عاطفه بودن جمله {{متن قرآن|وَهُمْ رَاكِعُونَ}} === | |||
جمله {{متن قرآن|وَهُمْ رَاكِعُونَ}} در [[آیه ولایت]]، به جمله گذشته عطف شده و معنای [[آیه]] این است: «آنان که [[نماز]] به پا میدارند و [[زکات]] میدهند و [[رکوع]] میکنند». استناد به این آیه برای [[اثبات امامت علی]]{{ع}}، به حال بودن جمله، وابسته است؛ یعنی {{متن قرآن|يُؤْتُونَ الزَّكَاةَ}} به معنای «آنان که در رکوع زکات میدهند» باشد، چنین چیزی ثابت میشود. ولی چنین احتمالی درست نیست؛ زیرا لازمه این فرض آن است که دادن زکات در رکوع از دادن زکات در غیر رکوع [[برتر]] باشد؛ زیرا آیه در [[مقام]] [[ستایش]] میگوید: «آنان در رکوع زکات میدهند اما زکات در رکوع، در سنجش با زکات در غیر رکوع، فضیلتی ندارد»<ref>تفسیر القرآن العظیم، ج۲، ص۱۱۹.</ref>. | |||
'''پاسخ به شبهه''' | |||
پاسخ این است که اگر این جمله بر جمله سابق عطف شده باشد، موجب تکرار است؛ زیرا جمله {{متن قرآن|يُقِيمُونَ الصَّلَاةَ}} پیش از این رکوع را نیز دربر دارد. بنابراین، جمله {{متن قرآن|وَهُمْ رَاكِعُونَ}} در آیه تکرار غیر مفید خواهد بود<ref>مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۳، صص ۲۱۱ و ۲۱۲.</ref>؛ زیرا معنای آیه چنین میشود: «آنان که نماز و رکوع میکنند و زکات میدهند و رکوع میکنند». اگر این جمله حال باشد، مضمون آیه چنین است: «آنان که نماز و رکوع میکنند و در حال رکوع زکات میدهند». بیتردید این صفتی غیر آن است و تکرار نیست. | |||
افزون بر این، [[ستایش خداوند]] درباره این کار بدان سبب نیست که دادن زکات در رکوع از پرداخت آن در غیر رکوع [[افضل]] است. بلکه [[پسندیده]] بودن آن به سبب [[انفاق]] و [[شتاب]] در آن پیش از فوت [[فرصت]] است و این کار را هم در رکوع نماز، در بخش دیگری از آن میتوان [[اجرا]] کرد و از این دید با یکدیگر متفاوت نیستند. این رخداد برای [[امام علی]]{{ع}} در رکوع نماز روی داد و آیه از رویدادی ویژه گزارش میدهد و میگوید کسی که چنین کرد و بیدرنگ در [[رکوع]] انگشترش را به [[سائل]] داد، [[ولیّ]] شماست. اما درباره [[حکم]] این کار، سخنی به میان نیاورده است.<ref>[[سلیمان امیری|امیری، سلیمان]]، [[امامت و دلایل انتصابی بودن آن (کتاب)|امامت و دلایل انتصابی بودن آن]] ص ۲۲۰.</ref> | |||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||