←رباب{{س}}، همسر امام حسین{{ع}}
(←منابع) برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
|||
| خط ۱۰۸: | خط ۱۰۸: | ||
===[[رباب]]{{س}}، [[همسر امام حسین]]{{ع}}=== | ===[[رباب]]{{س}}، [[همسر امام حسین]]{{ع}}=== | ||
یکی از [[بانوان]] گرانقدر که میان [[زنان]] [[امامان معصوم]]{{عم}} جایگاهی بس والا دارد، رباب بنت | یکی از [[بانوان]] گرانقدر که میان [[زنان]] [[امامان معصوم]]{{عم}} جایگاهی بس والا دارد، رباب بنت إمرؤالقیس بن عدی بن أوس بن جابر بن کعب بن علیم بن جناب الکلبی، همسر امام حسین{{ع}} است. پدر رباب از بزرگان [[قبیله]] خویش و شخصیتی [[محترم]] و عزیز بود. آوردهاند که در برخوردهای آغازین [[حضرت علی]]{{ع}} با [[امرؤالقیس]]، دو تن از دخترانش را برای [[فرزندان]] بزرگوارشان [[امام مجتبی]] و [[امام حسین]]{{عم}} [[خواستگاری]] کردند. امرؤالقیس بیدرنگ پذیرفت و آن را [[نعمت]] و لطفی بزرگ برای خویش یافت<ref>{{متن حدیث|فَأَدْرَكَهُ عَلِيٌّ فَأَخَذَ بِمَنْكِبَيْهِ وَ قَالَ: يَا عَمِّ! أَنَا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ ابْنُ عَمِّ النَّبِيِّ{{صل}}، وَ هَذَانِ ابْنَايِ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ أُمُّهُمَا فَاطِمَةُ بِنْتُ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}}، وَ قَدْ أَحْبَبْتُ مُصَاهَرَتَكَ لِنَفْسِي وَ لَهُمَا فَزَوِّجْنَا. قَالَ: نَعَمْ وَ نُعْمَةَ عَيْنٍ وَ كَرَامَةً، قَدْ زَوَّجْتُكَ يَا أَبَا الْحَسَنِ الْمُحَيَّاةَ بِنْتَ إِمْرِئِ الْقَيْسِ، وَ زَوَّجْتُ حَسَنًا زَيْنَبَ، وَ زَوَّجْتُ حُسَيْنًا الرَّبَابَ بِنْتَ إِمْرِئِ الْقَيْسِ}} (احمد بن یحیی البلاذری، أنساب الأشراف، ج۲، ص١٩۵).</ref>. این بانوی [[بزرگوار]] چندان به [[همسر]] بزرگوارش امام حسین{{ع}} [[عشق]] و علاقه داشت که در [[واقعه عاشورا]] نیز کنار ایشان بود. آوردهاند، پس از آنکه هنگام عبور از [[قتلگاه]] دیدگان رباب به بدن پارهپاره دردانه [[رسول خدا]] افتاد که چگونه بیکفن در صحرای [[کربلا]] و در زیر گرمای سوزان [[آفتاب]] افتاده است، تا مدتها زیر [[سایه]] نرفت<ref>جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، ص۱۹۶؛ به نقل از ابوالحسن علی بن ابیالکرم ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۲، ص۵۷۵؛ جواد شبر، ادب الطف، ج۱، ص۶٣.</ref>. | ||
[[نجابت]]، [[شرافت]] و بزرگواریای که نتیجه [[تربیت]] این [[بانوان]] در خانوادههایی بافضیلت است، موجب شده بود که امام حسین{{ع}} نیز به ایشان بسیار ابراز علاقه کنند.<ref>[[اسدالله طوسی|طوسی، اسدالله]]، [[همسران شایسته (کتاب)|همسران شایسته]]، ص ۱۶۱.</ref>. | [[نجابت]]، [[شرافت]] و بزرگواریای که نتیجه [[تربیت]] این [[بانوان]] در خانوادههایی بافضیلت است، موجب شده بود که امام حسین{{ع}} نیز به ایشان بسیار ابراز علاقه کنند.<ref>[[اسدالله طوسی|طوسی، اسدالله]]، [[همسران شایسته (کتاب)|همسران شایسته]]، ص ۱۶۱.</ref>. | ||