جبل الرحمه: تفاوت میان نسخه‌ها

| موضوع مرتبط = مکه

«جبل الرحمه» تقریباً در انتهای [[عرفات]] (شمال شرقی) قرار دارد که حدود سیصد متر ارتفاع و به طور مستقل و مجزا از کوه‌های اطراف است. بر بالای آن نمازگاه ابراهیم{{ع}} و [[پیامبر]]{{صل}} بوده است. آن حضرت بر تخته سنگی از این [[کوه]] ایستاده و [[خطبه]] معروف عرفات را ایراد فرمودند.

 

در این کوه قبه‌ای به نام «قبه [[حضرت آدم]]{{ع}}» وجود دارد که نمازگزاردن در آنجا [[مکروه]] است. از آنجا که جبل الرحمه [[شاهد]] دعای [[حضرت امام حسین]]{{ع}} در [[روز عرفه]] بود، [[مستحب]] است دعای معروف «[[عرفه]]» کنار این کوه خوانده شود. بعضی نیز [[نماز خواندن]] در نمازگاه ابراهیم{{ع}} بر جبل الرحمه را مستحب دانسته‌اند. اکنون بالای کوه، استوانه‌ای به طول و عرض چهار متر قرار دارد که از دور دیده می‌شود. می‌گویند این استوانه علامتی برای کاروان‌ها بوده که در مراسم عرفات چراغ و قندیل بر آن آویزان می‌کردند تا راهنمای زایران باشد. کوه یاد شده نام‌های دیگری چون «[[جبل]] الدعاء»، «جبل عرفات»، «جبل نابت»، «جبل قرین»، «جبل [[الال]]» و «جبل المشاة» نیز داشته است<ref>تاریخ و آثار اسلامی مکه و مدینه، اصغر قائدان، مشعر، ۱۳۷۷، ص۱۸۱.</ref>. در فقه شیعه از [[زمان]] وقوف که [[روز نهم ذی‌حجه]] از نظر [[شرعی]] تا [[مغرب]] شرعی است: صعود به [[کوه عرفه]]، [[کراهت]] دارد. البته شایسته است در روز عرفه، [[حج]] گزار، دعایی را که [[حسین بن علی]]{{ع}} در جانب چپ این کوه، رو به [[کعبه]] ایستاد و خواند، بخواند<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۲۹۸.</ref>.