آیه ولایت از دیدگاه اهل سنت: تفاوت میان نسخه‌ها

این دیدگاه ریشه [[نبوی]] ندارد و از [[صحابه]] نیز چنین معنایی ـ تعمیم در [[آیه ولایت]] و الغای خصوصیت از رخداد نزول آن ـ برای [[آیه]] نشده است. البته برخی مانند [[ابن تیمیه]] به [[ابن عباس]] چنین نسبتی می‌دهد، ولی این نسبت پنداری بیش نیست و در نقد دیدگاه‌های وی خواهد آمد. نقطه آغاز چنین معنایی از دوره [[تابعین]] است. برخی از آنان بدون آنکه اختصاص نزول آیه به [[امام علی]]{{ع}} را [[انکار]] کنند، آن را با الغای خصوصیت، تعمیم داده، این [[ولایت]] را نسبت به هر مؤمنی ادعا کرده‌اند؛ از جمله «سدی» ([[اسماعیل بن عبدالرحمن]] از تابعین، م. ۱۲۷ﻫ.ق)<ref>درباره ترجمه «سدی» ر.ک: ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۵، ص۲۶۴ رقم ترجمة ۱۲۴.</ref> که می‌گوید: {{عربی|هؤلاء جميع المؤمنين و لكن علي بن ابي طالب مر به سائل و هو راكع في المسجد فأعطاه خاتمه}}؛ «مراد [از [[مؤمنان]] در آیه {{متن قرآن|إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللَّهُ...}} همه مؤمنان‌اند؛ لکن [[علی بن أبی طالب]]{{ع}} در [[مسجد]] در حال [[رکوع]]، انگشتر خود را به نیازمند بخشید»<ref>طبری، جامع البیان، ج۶، ص۱۸۶.</ref>.