آیه علم الکتاب از دیدگاه اهل سنت: تفاوت میان نسخهها
←مصداق {{متن قرآن|من عنده}} و {{متن قرآن|الکتاب}}
برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
|||
| خط ۵۱: | خط ۵۱: | ||
=== مصداق {{متن قرآن|من عنده}} و {{متن قرآن|الکتاب}} === | === مصداق {{متن قرآن|من عنده}} و {{متن قرآن|الکتاب}} === | ||
در اینکه مراد از کتاب چیست و {{متن قرآن|مَنْ عِنْدَهُ}} چه کسی میباشد، چند احتمال وجود دارد: | در اینکه مراد از کتاب چیست و {{متن قرآن|مَنْ عِنْدَهُ}} چه کسی میباشد، چند احتمال وجود دارد که در اینجا مهمترین آنها از نظر اهل سنت را بررسی مینماییم: | ||
=== دیدگاه اول: همه مومنان === | |||
مراد از «مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الکتاب»، همه [[مؤمنان]] هستند: | |||
افراد زیر قائل به این دیدگاه هستند: | |||
#[[ محمد بن عبدالله]] معروف به [[قاضی ابوبکر بن العربی]]: او همه مؤمنان را مصداق {{متن قرآن|مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکِتابِ}} بر میشمرد. وی در [[شأن نزول]] این [[آیه]] چهار قول از بزرگان [[اهل سنت]] را ذکر کرده و مینویسد: [[علما]] در اینکه مصداق کسی که تمام کتاب نزد اوست کیست،[[ اختلاف]] کردهاند برخی معتقدند مراد آن دسته از [[پیروان]] [[یهود]] و [[نصاری]] هستند که به [[اسلام]] [[گرایش]] پیدا کردهاند، برخی مصداق آن را [[عبدالله بن سلام]] میدانند، برخی مصداقش را [[علی بن ابیطالب]] دانسته و دسته چهارم معتقدند مصداق آن، همه مؤمنان هستند. <ref>{{عربی|اختلف فیمن عنده علم الکتاب بعد ذکر قول مجاهد علی أربعة أقوال: الأول: أن المراد به مَن آمن مِن الیهود و النصاری. الثاني: أنه عبدالله بن سلام. الثالث: أنه علي بن أبي طالب. الرابع: المؤمنون کلّهم}}، محمد بن عبدالله بن ابوبکر ابن عربی، احکام القرآن، ط العلمیة، ج۳، ص۸۶</ref>. او پس ذکر این اقوال چهارگانه، پس از [[انکار]] [[فضیلت]] و [[برتری]] [[حضرت امیر]]{{ع}} بر دیگران، سه دیدگاه نخست را [[تضعیف]] کرده و [[معتقد]] است که همه مؤمنان مصداق آیه هستند؛ گویا از دید او تمام مؤمنان از تمام ابعاد و [[وجوه اعجاز قرآن]] [[آگاهی]] دارند و جزو [[راسخان]] در علمند که [[تأویل]] [[متشابهات]] [[قرآن]] را میدانند! [[ابن عربی]] برای سخن خود ابتدا احتمالات دیگر را [[باطل]] میکند و مینویسد: <ref>{{عربی|أما من قال: إنهم الذین آمنوا من الیهود کابن سلام و ابن یامین و من النصاری کسلمان و تمیم الداری، فإن المعنی عنده بالکتاب التوراة و الإنجیل.}} محمد بن عبدالله بن ابوبکر ابن عربی، احکام القرآن، ط العلمیة، ج۳، ص۸۶</ref> «اما کسانی که میگویند منظور از "من عنده [[علم]] الکتاب” یهودیانی هستند که [[ایمان]] آوردهاند مانند، ابن [[سلام]] و ابن [[یامین]] و مسیحیانی که ایمان آوردهاند مانند [[سلمان]] و [[تمیم داری]]، پس معنای "من عنده [[علم]] الکتاب” نزد قائلین به این دیدگاه، [[علم به تورات]] و [[انجیل]] است». سپس وی در مورد [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} میگوید: <ref>«أما من قال: إنه علي بن أبي طالب فعوّل علی [[أحد]] وجهین: إما لأنه عنده أعلم [[المؤمنین]]، و لیس کذلک، بل [[أبو بکر]] و عمر و عثمان أعلم منه، حسبما بیناه في أصول الدین في ذکر الخلفاء الراشدین، أو لقول النبي{{صل}}: أنا [[مدینة العلم]] و علي بابها. و هو [[حدیث]] [[باطل]]، النبي{{صل}} [[مدینه علم]] و أبوابها أصحابه، و منهم الباب المنفسخ، و منهم المتوسط علی قدر منازلهم في العلوم»</ref> «کسانی که میگویند مراد [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} است بنا بر دو وجه گفتهاند: یا اینکه او [[اعلم]] [[مؤمنان]] است در حالی که چنین نیست و [[ابوبکر]] و عمر و عثمان داناتر از او بودهاند و یا به خاطر قول [[نبی]]{{صل}} است که فرمود من [[شهر]] علمم و دروازه آن علی{{ع}} است. این حدیث نیز باطل است چون [[پیامبر اکرم]] {صل}} [[شهر علم]] است و دروازههای آن [[اصحاب]] ایشان هستند». او بعد از رد تمامی این سخنان، قول منتخب خود را چنین مینویسد: <ref>«و أما من قال: إنهم جمیع المؤمنین فصدق، لأنّ کل مؤمن یعلم الکتاب و یدرك وجه إعجازه یشهد للنبي{{صل}} بالصدق». محمد بن عبدالله بن ابوبکر ابن عربی، احکام القرآن، ط العلمیة، ج۳، ص۸۶</ref>«اما کسانی که میگویند مراد از "[[من عنده علم الکتاب]]" تمامی مؤمنان است، این سخن [[حق]] است؛ زیرا همه مؤمنان کتاب [[قرآن]] را میشناسند و وجه [[اعجاز]] آن را [[درک]] میکنند و به پیامبر اکرم{{صل}} [[شهادت]] به [[صدق]] دادهاند». | |||
# شیخ اسماعیل حقی (م ۱۱۲۷ﻫ): او در [[تفسیر روح البیان]] ذیل [[آیه شریفه]]، مراد از شهادت [[الهی]] را، آشکار نمودن [[معجزات]] [[رسول الله]]{{صل}} که دال بر [[صداقت]] او است میداند و در ادامه میگوید: {{عربی|وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکتابِ و هو الذي علمه اللّه القرآن و علمه البیان و اراه آیات القرآن و معجزاته فبذلك علم حقیه رسالته و شهد بها و هم المؤمنون فالمراد بالکتاب القرآن}} او نیز مانند [[ابن عربی]] تمام [[مؤمنین]] را [[آگاه]] به [[حقیقت]] [[رسالت]] و زوایای قرآن میپندارد. این نکته قابل تامل است که کسانی که [[مؤمنین]] را مصداق [[آیه شریفه]] برمی شمرند به گونهای [[عبدالله بن سلام]] را داخل در همین مؤمنین میدانند، حقی میگوید: {{عربی|و عن عبد الله بن سلام ان هذه الآیة نزلت في فالمراد به التوراة فان عبد الله بن سلام و أصحابه وجدوا نعته{{ع}} في کتابهم فشهدوا بحقیة رسالته وکانت شهادتهم ایضا قاطعة لقول الخصوم.}} <ref>إسماعیل حقی الحنفی الخلوتی (المتوفی: ۱۱۲۷ﻫ)، روح البیان، الناشر: دار الفکر – بیروت، ج۳، ص۳۹۱</ref> | |||
'''نقد این دیدگاه:''' | |||
# با توجه به شواهد درون متنی، از ظاهرِ واژه ی "مَن موصوله" و نقش آن در فراز {{متن قرآن|و مَنْ عِنْده عِلْمُ الْکتاب}} پیداست که مصداق آن فقط یک نفر است؛ زیرا در این [[صور]]ت باید از الفاظی مانند «اللذان» یا «اللذین» استفاده میشد، پس این نظر از اساس [[باطل]] است. | |||
# آیا همه [[مؤمنان]] آن چنان مراتب [[ایمانی]] داشتهاند که تصور شود نام آنها در کنار [[نام خداوند]] قرار گیرد؟ بسیاری از مؤمنان قبل از [[ایمان]] در [[ضلالت]] و [[گمراهی]] بودند در این صورت هرگز صحیح نیست که [[خداوند]] [[شهادت]] آنها را برجسته کند. اگر این مورد درست باشد [[کافران]] میتوانستند بگویند که شما چگونه [[گواهی]] افرادی را میپذیرید که سالها در [[شرک]] و [[بت پرستی]] [[غرق]] بودند؟ بنابراین، مصداق این فراز از [[آیه]] باید کسانی باشند که هرگز به شرک، بت پرستی، ضلالت و [[گناه]] [[آلوده]] نشدهاند. [[ابن العربی]][[ حدیث]] {{متن حدیث|انا مدینه العلم و علی بابها}} را مردود اعلام میکند و دلیلی برای سخن خود نمیآورد. در [[مدینه]] العلم بودن [[پیامبر اکرم]] {{صل}} بحثی نیست، ولی به چه دلیل میگوید {{عربی|و ابوابها اصحابه؟}} حتی اگر چنین هم باشد آیا آنها هم طراز و هم رتبه با علی{{ع}} بودند؟ مگر خود [[خلیفه اول]] و دوم و برخی دیگر از [[صحابه]] به [[افضلیت]] [[علمی]] [[امیرمؤمنان]]{{ع}} [[اعتراف]] نکردهاند؟ این [[روایت]] با مضامین مشابه در کتب [[فریقین]] آمده است از جمله {{متن حدیث|انا دار الحکمه و علی بابها»}}، {{متن حدیث|انا دار العلم و علی بابها}}، {{متن حدیث|أنا میزان العلم و علی کفتاه}}، {{متن حدیث|علی باب علمی و مبیّن لامّتی ما اُرسلت به من بعدی}} علمای سرشناس [[اهل سنت]] این روایت را در کتابهای خود نقل کردهاند. | |||
# با توجه به تعبیر {{متن قرآن|وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکتابِ}}، کسی که [[علم]] به کتاب دارد؛ یعنی علم به تمام [[قرآن]] دارد و این مطلب از اضافه علم به کتاب فهمیده میشود. همچنین میدانیم که علم همه [[اصحاب پیامبر خدا]]{{صل}} به قرآن در یک سطح نبوده است، بلکه برخی نسبت به برخی دیگر، در مرتبهای بالاتر قرار داشتند و از این رو، فقط کسی میتواند از میان [[اصحاب پیامبر]]{{صل}}، مصداق این [[آیه]] قرار گیرد که [[علم]] به تمام [[قرآن]] داشته باشد تا در نتیجه بتواند [[محل رجوع]] دیگران در [[شناخت قرآن]] باشد.<ref>[[حسین غفوریان]]، [[بررسی مصداق آیه «وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکتاب» از منظر فریقین (مقاله)|بررسی مصداق آیه {{متن قرآن|وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکتاب}} از منظر فریقین]]، سایت مرکز حقایق اسلامی [https://alhaqaeq.org/%D9%85%D8%B5%D8%AF%D8%A7%D9%82-%D8%A2%DB%8C%D9%87-%D8%B9%D9%90%D9%84%D9%85-%D8%A7%D9%84%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D9%81%D8%B1%DB%8C%D9%82%DB%8C%D9%86/]</ref>. | |||
=== دیدگاه دوم: [[عالمان یهود]] و [[نصارا]] === | |||
عموم [[مفسران اهل سنت]]، مصداق [[آیه]] {{متن قرآن|مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکِتابِ}} را عالمان یهود و نصارا دانستهاند که به تعدادی از این افراد اشاره میکنیم: | |||
# [[ابن مسعود]] [[بغوی]] ذیل این [[آیه شریفه]]، کسانی از [[اهل کتاب]] که [[مسلمان]] شدهاند را مصداق آیه معرفی کرده است. او میگوید: {{عربی|یرید مؤمني أهل الکتاب یشهدون ایضا علی ذلك}} <ref>حسین بن مسعود بغوی، تفسیر البغوی، ج۴، ص۳۲۸</ref> | |||
# [[فخر رازی]] در [[تفسیر]] خود، چهار دیدگاه درباره مصداق [[آیه کریمه]] ذکر میکند و در این میان، تنها دیدگاهی را میپذیرد که مصداق آیه را [[عالمان]] اهل کتاب دانسته است. او مینویسد: <ref>{{عربی|القول الثالث: و من عنده علم الکتاب المراد به: الذی حصل عنده علم التوراه و الإنجیل، یعنی: أن کل من کان عالما بهذین الکتابین علم اشتمالهما علی البشاره بمقدم محمد{{صل}}، فإذا أنصف ذلک العالم و لم یکذب کان شاهدا علی أن محمدا{{صل}} رسول حق من عندالله تعالی.}}فخر رازی، تفسیر الکبیر، ج۱۹، ص۵۵</ref> «مراد از {{متن قرآن|و مَنْ عِنْده عِلْمُ الْکتابِ}} کسانی هستند که به [[تورات]] و [[انجیل]] [[علم]] دارند، یعنی هر کس به این دو کتاب علم دارد صفات و [[خصوصیات پیامبر]] [[اکرم]]{{صل}} را در آن مییابد و اگر از روی [[انصاف]][[ سخن]] بگوید و [[دروغ]] نگوید، [[تصدیق]] میکند که [[رسول اکرم]]{{صل}} [[پیامبر]] حقی از جانب خداست». | |||
# [[نصر بن محمد]] [[سمرقندی]] در این باره چنین مینویسد: «مراد از {{متن قرآن|من عنده علم الکتاب}}، کسانی از اهل کتاب است که [[ایمان]] آوردهاند مثل [[عبدالله بن سلام]] و یارانش و از این جهت میتوانند [[شاهد]] بر [[رسالت پیامبر]] باشند که [[تمجید]] و تعریف آن حضرت و اوصافش را در کتبشان دیدهاند»<ref>{{عربی|وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکِتابِ یعنی: و من آمن من أهل الکتاب مثل عبدالله بن سلام، و أصحابه شَهِیداً بَیْنِي وَ بَیْنَکُمْ لأنهم وجدوا نعته و صفته في کتبهم.}}، تفسیر السمرقندی، ج۲، ص۲۳۲</ref> سمرقندی سپس این اشکال [[عبدالله بن مسعود]] را ذکر میکند: <ref>{{عربی|قال عبدالله بن مسعود: هذه السوره مکیة، و عبدالله بن سلام أسلم بعد ذلك بمده، فکیف یجوز أن یکون المراد به عبدالله بن سلام….و روی عن ابن عباس أنه کان یقول: هذه الآیه مدنیة، وکان یقرأ وَ مَنْ عِنْدَهُ بالنصب والله أعلم.}}، تفسیر السمرقندی، ج۲، ص۲۳۲</ref> «[[ابن مسعود]] میگوید: چگونه ممکن است که مراد از [[آیه شریفه]]، [[عبدالله بن سلام]] باشد و حال آنکه [[آیه]] مکی است و ابن [[سلام]] در [[مدینه]] [[اسلام]] آورده است؟» و در ادامه [[سمرقندی]] با روایتی که منسوب به [[ابن عباس]] است، پاسخ این اشکال را میدهد. | |||
# [[ابن کثیر دمشقی]] نیز مصداق آیه را [[عالمان]] [[اهل کتاب]] میداند، نه صِرفاً عبدالله بن سلام؛ زیرا [[معتقد]] است که این آیه شریفه مکی است و مطابق اسناد موجود [[تاریخی]]، عبدالله بن سلام در مدینه اسلام آورده بود. بلکه معتقد است {{متن قرآن|من عنده}} اسم جنس است برای هر کسی از علمای [[یهود]] و [[نصارا]] که اسلام آورده و وصف و [[نعت پیامبر]] را در کتبشان دیده و بشارات انبیای قبل را شنیده باشند. <ref>{{عربی|و قوله: وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الکتاب قیل: نزلت فی عبدالله بن سلام، قال مجاهد: و هذا القول غریب، لأن هذه الآیه مکیه، و عبدالله بن سلام إنما أسلم فی أول مقدم النبی{{صل}} المدینه، و الأظهر فی هذا ما قاله العوفی عن ابن عباس قال: هم من الیهود و النصاری….و الصحیح فی هذا أنّ وَ مَنْ عِنْدَهُ اسم جنس یشمل [[علماء]] [[أهل]] الکتاب الذین یجدون صفه محمد{{صل}} و نعته فی کتبهم المتقدمه من بشارات الانبیاء به}}.تفسیر ابن کثیر، ج۴، ص۴۷۳</ref> | |||
# [[سیوطی]] نیز در [[تفسیر]] الجلالین همین قول را ذکر میکند.<ref>سیوطی، تفسیر الجلالین، ص۳۲۹</ref> | |||
# [[أبو محمد]] مکی بن حَمّوش (م ۴۳۷ﻫ): مکی بن حموش در تفسیر این آیه، [[علم الکتاب]] را به معنای [[علم]] به کتابهای پیش از [[قرآن]] مانند [[تورات]] و [[انجیل]] دانسته است. {{عربی|والذي عِندَهُ عِلْمُ الکتاب أی: علم الکتب التي أنزلت قبل القرآن، کالتوراة، والإنجیل}} <ref>الهدایة الی بلوغ النهایة، ج۵، ص۳۷۶۳</ref> | |||
'''نقد این دیدگاه:''' | |||
#[[ شاهد]] درون متنی آیه، حرف "مَن موصول" است که فقط میتواند یک نفر باشد و اگر قصد بیش از یک نفر را داشت باید عبارت «اللذان» یا «اللذین» را به کار میبرد. | |||
# [[علم]] مورد نظر در این [[آیه]] بسیار فراتر از [[علوم]] ظاهری است و بسان [[علمی]] که درباره [[آصف بن برخیا]] بکار رفته، شامل عرصههایی همچون احاطه به [[اسرار]] و [[بواطن]] امور و [[تصرف در امور]] [[تکوینی]] میشود. از صاحبان این دیدگاه باید پرسید که آیا حاضرند [[دانش]] و آگاهیِ علمای [[اهل کتاب]] را چنان گسترده دانسته که عرصههایی همچون [[علوم غیبی]] و تصرف در امور تکوینی را در برگیرد؟! آیا در میان مؤمنانِ اهل کتاب، شخصی که عالم به تمام کتاب اعم از [[محکم و متشابه]]، [[مطلق و مقید]]، [[عام و خاص]] و … باشد سراغ دارند که بتوان او را به عنوان [[مرجع دینی]]، [[علمی]]، عملی و مصداق خارجی این فراز از [[آیه]] یاد کرد؟ به [[راستی]] که کسی جز [[امام علی]]{{ع}} که [[علم]] خود را از [[پیامبر]]{{صل}} | |||
#[[مبارزه]] [[رسول خدا]]{{صل}} و [[دعوت]] آن حضرت در [[مکه]] فقط با [[مشرکین قریش]] بوده است با این حال معنی ندارد که رسول خدا{{صل}} در [[رسالت]] خود به [[شهادت]] کسی که به [[نبوت]] او [[ایمان]] نیاورده و [[گواهی]] نداده است،[[ احتجاج]] کند. بنابراین این قول که مراد اسم موصول در آیه،[[ اهل کتاب]] باشند، با [[آیات]] متعددی از [[قرآن]] ناسازگار است؛ زیرا [[خداوند]] از اهل کتاب به دلیل ایمان نیاوردنشان [[انتقاد]] میکند که از جمله میتوان به این آیه اشاره کرد {{متن قرآن|أَلَمْ تَرَ إِلَی الَّذِینَ أُوتُوا نَصِیبًا مِنَ الْکتَابِ یؤْمِنُونَ بِالْجِبْتِ وَالطَّاغُوتِ و یقُولُونَ لِلَّذِینَ کفَرُوا هَؤُلَاءِ أَهْدَی مِنَ الَّذِینَ آمَنُوا سَبِیلًا}} <ref>سوره نساء، آیه ۵۱</ref> که در آن، علاوه بر اینکه به ایمان نیاوردن اهل کتاب اشاره شده، به این [[حقیقت]] نیز اشاره گردیده است که آنان [[کافران]] را [[هدایت]] یافتهتر از [[مؤمنان]] میدانند. پس چگونه ممکن است کسانی که خود، به پیامبر[[ ایمان]] نداشتند و دیگران را از [[ایمان آوردن]] به او بازمی داشتند،[[ شاهد]] درستیِ ادعای پیامبر باشند و به [[حقانیت]] او گواهی دهند؟! | |||
#مبنای همه مفسرانی که معتقدند مراد این آیه اهل کتاب هستند، این است که کتاب را به معنای کتب پیشین یعنی [[تورات]] و [[انجیل]] میدانند، حال آنکه کتاب در اینجا به معنای [[تورات]] و [[انجیل]] نیست، بلکه به معنای [[قرآن]] است و [[مفسران]] متعددی به آن اشاره کردهاند. از جمله [[زمخشری]] در [[تفسیر]] این [[آیه]] میگوید: {{متن قرآن|وَ مَنْ عِنده عِلمُ الکتابِ}} یعنی کسی که [[علم به قرآن]] دارد و [[نظم]] معجزی را که از توان[[ بشر]] خارج است، در آن [[مشاهده]] کرده است». <ref>زمخشری، الکشاف، ج۲، ص۵۳۶</ref> فضای [[سوره رعد]] و [[سیاق آیات]] آن نیز [[گواه]] این [[حقیقت]] است که کتاب در اینجا معنایی جز [[قرآن]] ندارد؛ زیرا در [[آیات]] نخستین، آیات میانی و آیات پایانی این [[سوره]]،[[ سخن]] درباره [[اثبات حقانیت قرآن]] است که این کتاب از جانب [[خدا]] نازل شده و خود بزرگترین گواه بر [[درستی]] ادعای [[پیامبر]] است.<ref>[[حسین غفوریان]]، [[بررسی مصداق آیه «وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکتاب» از منظر فریقین (مقاله)|بررسی مصداق آیه {{متن قرآن|وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکتاب}} از منظر فریقین]]، سایت مرکز حقایق اسلامی [https://alhaqaeq.org/%D9%85%D8%B5%D8%AF%D8%A7%D9%82-%D8%A2%DB%8C%D9%87-%D8%B9%D9%90%D9%84%D9%85-%D8%A7%D9%84%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D9%81%D8%B1%DB%8C%D9%82%DB%8C%D9%86/]</ref>. | |||
== دلالت آیه == | == دلالت آیه == | ||