پرش به محتوا

آیه علم الکتاب از دیدگاه اهل سنت: تفاوت میان نسخه‌ها

برچسب: پیوندهای ابهام‌زدایی
خط ۵۱: خط ۵۱:


=== مصداق {{متن قرآن|من عنده}} و {{متن قرآن|الکتاب}} ===
=== مصداق {{متن قرآن|من عنده}} و {{متن قرآن|الکتاب}} ===
در اینکه مراد از کتاب چیست و {{متن قرآن|مَنْ عِنْدَهُ}} چه کسی می‌باشد، چند احتمال وجود دارد:
در اینکه مراد از کتاب چیست و {{متن قرآن|مَنْ عِنْدَهُ}} چه کسی می‌باشد، چند احتمال وجود دارد که در اینجا مهمترین آنها از نظر اهل سنت را بررسی می‌نماییم:
# مراد از کتاب، [[کتاب‌های آسمانی]] پیش از قرآن باشد و منظور از عالم به کتاب، علمای [[یهود]] و [[نصاری]] باشند. اما باید گفت اگرچه علمای یهود و نصاری به کتاب‌های خود عالم بودند، اما آنان [[کافر]] بودند و هرگز علیه خودشان [[گواهی]] نمی‌دادند.
 
# منظور از کتاب، همان کتاب‌های آسمانی قبل از قرآن باشد و مراد از عالم به کتاب، علمای یهود و نصاری باشند که بعداً به [[اسلام]] [[گرایش]] پیدا کردند و [[مسلمان]] شدند، مثل [[سلمان]] و [[عبدالله بن سلام]] و تمیم الداری. اما این احتمال هم صحیح نیست، چون [[سوره رعد]] و آیه مورد بحث در [[مکه]] نازل شده است و افراد نام‌برده در [[مدینه]] مسلمان شدند، لذا معنا ندارد، افرادی که هنوز کافرند علیه [[آیین]] خود گواهی دهند<ref>معالم التنزیل، ج۳، ص۳۴۶؛ [[جلال الدین سیوطی]]، الاتقان، ج۱، ص۳۶</ref>
=== دیدگاه اول: همه مومنان ===
#منظور از کتاب در این [[آیه]]، [[قرآن]] و [[علوم]] مرتبط با آن، [[کتاب‌های آسمانی]]، علومی که به [[پیامبران]]{{عم}} داده شده است و [[اسم اعظم]] عنوان شده است<ref>بحرانی، البرهان، ۱۴۱۵ق، ج۳، ص۲۷۳-۲۷۷</ref> و منظور از کسی که [[علم کتاب]] نزد او قرار دارد، طبق روایاتی که از [[پیامبر اکرم]]{{صل}}،<ref>صدوق، الامالی، ۱۳۷۶ش، ۵۶۵</ref>[[امام باقر]]{{ع}}<ref>صدوق، الامالی، ۱۳۷۶ش، ۵۶۵</ref> و [[امام صادق]]{{ع}}<ref>صدوق، الامالی، ۱۳۷۶ش، ۵۶۵</ref> نقل شده است و بنابر گفته برخی از [[صحابه]] و [[تابعین]] همچون [[ابن‌ عباس]]،<ref>حسکانی، شواهد التنزیل، ۱۴۱۱ق، ج۱، ص۴۰۵</ref>[[ محمد]] بن حَنَفیّه<ref>قرطبی، الجامع لاحکام القرآن، ۱۳۸۴ق، ج۹، ص۳۳۶؛ ثعلبی، الکشف و البیان، ۱۴۳۶ق، ج۱۵، ص۳۴۶</ref> و دیگران، [[علی بن ابی‌طالب]] است{{ع}}.<ref>حسکانی، شواهد التنزیل، ۱۴۱۱ق، ج۱، ص۴۰۴-۴۰۵</ref> [[امام علی]]{{ع}} نیز این آیه را به عنوان شاهدی بر والاترین [[فضیلت]] خود معرفی کرده است.<ref>حویزی، تفسیر نور الثقلین، ۱۴۱۵ق، ج۲، ص۵۲۱</ref> [[آلوسی]] نویسنده [[سنی مذهب]] [[تفسیر]] [[روح المعانی]] در [[تفسیر آیه]] پس از نقل دیدگاه امام باقر{{ع}} و [[محمد بن حنفیه]] مبنی براین که منظور از «[[من عنده علم الکتاب]]» امام علی{{ع}} است می‌نویسد: به جانم [[سوگند]] تمامِ علم کتاب در نزد علی است اما ظاهراً منظور در این آیه او نیست. <ref>آلوسی، روح المعانی، ج۱۳، ص۱۷۶</ref>
مراد از «مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الکتاب»، همه [[مؤمنان]] هستند:
# در برخی از این [[روایات]]، همه [[امامان شیعه]] مصداق این آیه معرفی شده‌اند.<ref>عیاشی، تفسیر العیاشی، ۱۳۸۰ق، ج۲، ص۲۲۱؛ صفار، بصائر الدرجات، ۱۴۰۴ق، ج۱، ص۲۱۴</ref><ref>مکاتبه اختصاصی دانشنامه امامت و ولایت با محمد هادی فرقانی</ref>
 
# برخی از [[عالمان اهل سنت]] مقصود از [[کفار]] در [[آیه شریفه]] را روسای [[یهود]] و مراد از «کتاب» را [[قرآن]] و یا [[تورات]] و یا [[لوح محفوظ]] دانسته و بر این اساس معتقدند که منظور از عالم به کتاب تنها [[خداوند متعال]] است. <ref>ر.ک: تفسیر البیضاوی، أنوار التنزیل و أسرار التأویل، ج۳، ص۱۹۱؛ زجاج، معانی القرآن و إعرابه، ج۳، ص۱۵۲؛ تفسیر ابن جزی، التسهیل لعلوم التنزیل، ج۱، ص۴۰۷؛ زمخشری، الکشاف عن حقائق غوامض التنزیل، ج۲، ص۵۳۶</ref>
افراد زیر قائل به این دیدگاه هستند:
# برخی نیز مراد از {{متن قرآن|من عنده علم الکتاب}} را همه [[مؤمنان]] می‌دانند. <ref>ر.ک: محمد بن عبدالله بن ابوبکر ابن عربی، احکام القرآن، ط العلمیة، ج۳، ص۸۶؛ إسماعیل حقی الحنفی الخلوتی (المتوفی: ۱۱۲۷ﻫ)، روح البیان، الناشر: دار الفکر – بیروت، ج۳، ص۳۹۱</ref>
#[[ محمد بن عبدالله]] معروف به [[قاضی ابوبکر بن العربی]]: او همه مؤمنان را مصداق {{متن قرآن|مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکِتابِ}} بر می‌‌شمرد. وی در [[شأن نزول]] این [[آیه]] چهار قول از بزرگان [[اهل سنت]] را ذکر کرده و می‌نویسد: [[علما]] در اینکه مصداق کسی که تمام کتاب نزد اوست کیست،[[ اختلاف]] کرده‌اند برخی معتقدند مراد آن دسته از [[پیروان]] [[یهود]] و [[نصاری]] هستند که به [[اسلام]] [[گرایش]] پیدا کرده‌اند، برخی مصداق آن را [[عبدالله بن سلام]] می‌دانند، برخی مصداقش را [[علی بن ابیطالب]] دانسته و دسته چهارم معتقدند مصداق آن، همه مؤمنان هستند. <ref>{{عربی|اختلف فیمن عنده علم الکتاب بعد ذکر قول مجاهد علی أربعة أقوال: الأول: أن المراد به مَن آمن مِن الیهود و النصاری. الثاني: أنه عبدالله بن سلام. الثالث: أنه علي بن أبي طالب. الرابع: المؤمنون کلّهم}}، محمد بن عبدالله بن ابوبکر ابن عربی، احکام القرآن، ط العلمیة، ج۳، ص۸۶</ref>. او پس ذکر این اقوال چهارگانه، پس از [[انکار]] [[فضیلت]] و [[برتری]] [[حضرت امیر]]{{ع}} بر دیگران، سه دیدگاه نخست را [[تضعیف]] کرده و [[معتقد]] است که همه مؤمنان مصداق آیه هستند؛ گویا از دید او تمام مؤمنان از تمام ابعاد و [[وجوه اعجاز قرآن]] [[آگاهی]] دارند و جزو [[راسخان]] در علمند که [[تأویل]] [[متشابهات]] [[قرآن]] را می‌‌دانند! [[ابن عربی]] برای سخن خود ابتدا احتمالات دیگر را [[باطل]] می‌‌کند و می‌‌نویسد: <ref>{{عربی|أما من قال: إنهم الذین آمنوا من الیهود کابن سلام و ابن یامین و من النصاری کسلمان و تمیم الداری، فإن المعنی عنده بالکتاب التوراة و الإنجیل.}} محمد بن عبدالله بن ابوبکر ابن عربی، احکام القرآن، ط العلمیة، ج۳، ص۸۶</ref> «اما کسانی که می‌‌گویند منظور از "من عنده [[علم]] الکتاب” یهودیانی هستند که [[ایمان]] آورده‌اند مانند، ابن [[سلام]] و ابن [[یامین]] و مسیحیانی که ایمان آورده‌اند مانند [[سلمان]] و [[تمیم داری]]، پس معنای "من عنده [[علم]] الکتاب” نزد قائلین به این دیدگاه، [[علم به تورات]] و [[انجیل]] است». سپس وی در مورد [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} می‌‌گوید: <ref>«أما من قال: إنه علي بن أبي طالب فعوّل علی [[أحد]] وجهین: إما لأنه عنده أعلم [[المؤمنین]]، و لیس کذلک، بل [[أبو بکر]] و عمر و عثمان أعلم منه، حسبما بیناه في أصول الدین في ذکر الخلفاء الراشدین، أو لقول النبي{{صل}}: أنا [[مدینة العلم]] و علي بابها. و هو [[حدیث]] [[باطل]]، النبي{{صل}} [[مدینه علم]] و أبوابها أصحابه، و منهم الباب المنفسخ، و منهم المتوسط علی قدر منازلهم في العلوم»</ref> «کسانی که می‌‌گویند مراد [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} است بنا بر دو وجه گفته‌اند: یا اینکه او [[اعلم]] [[مؤمنان]] است در حالی که چنین نیست و [[ابوبکر]] و عمر و عثمان داناتر از او بوده‌اند و یا به خاطر قول [[نبی]]{{صل}} است که فرمود من [[شهر]] علمم و دروازه آن علی{{ع}} است. این حدیث نیز باطل است چون [[پیامبر اکرم]] {صل}} [[شهر علم]] است و دروازه‌های آن [[اصحاب]] ایشان هستند». او بعد از رد تمامی این سخنان، قول منتخب خود را چنین می‌‌نویسد: <ref>«و أما من قال: إنهم جمیع المؤمنین فصدق، لأنّ کل مؤمن یعلم الکتاب و یدرك وجه إعجازه یشهد للنبي{{صل}} بالصدق». محمد بن عبدالله بن ابوبکر ابن عربی، احکام القرآن، ط العلمیة، ج۳، ص۸۶</ref>«اما کسانی که می‌‌گویند مراد از "[[من عنده علم الکتاب]]" تمامی مؤمنان است، این سخن [[حق]] است؛ زیرا همه مؤمنان کتاب [[قرآن]] را می‌‌شناسند و وجه [[اعجاز]] آن را [[درک]] می‌‌کنند و به پیامبر اکرم{{صل}} [[شهادت]] به [[صدق]] داده‌اند».
# برخی از [[مفسران اهل سنت]]، [[عبدالله بن سلام]] یهودی را مصداق [[آیه کریمه]] ذکر کرده‌اند.<ref>محمد بن جریر طبری، تفسیر جامع البیان، ج۱۳، ص۱۱۸؛ نسفی محمد، تفسیر نسفی، ج۱، ص۴۸۱؛ تفسیر مجاهد، ص۴۰۹. تفسیر الماتریدی، تأویلات أهل السنة، ج۶، ص۳۵۷؛ سید محمود آلوسی، روح المعانی، ج۷، ص۱۶۵ و ۱۶۶؛ إسماعیل حقی الحنفی الخلوتی (المتوفی: ۱۱۲۷ﻫ)، روح البیان، الناشر: دار الفکر – بیروت، ج۳، ص۳۹۱؛ تفسیر البیضاوی = أنوار التنزیل وأسرار التأویل، ج۳، ص۱۹۱</ref>.<ref>[[حسین غفوریان]]، [[بررسی مصداق آیه «وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکتاب» از منظر فریقین (مقاله)|بررسی مصداق آیه {{متن قرآن|وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکتاب}} از منظر فریقین]]، سایت مرکز حقایق اسلامی [https://alhaqaeq.org/%D9%85%D8%B5%D8%AF%D8%A7%D9%82-%D8%A2%DB%8C%D9%87-%D8%B9%D9%90%D9%84%D9%85-%D8%A7%D9%84%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D9%81%D8%B1%DB%8C%D9%82%DB%8C%D9%86/]</ref>.
# شیخ اسماعیل حقی (م ۱۱۲۷ﻫ): او در [[تفسیر روح البیان]] ذیل [[آیه شریفه]]، مراد از شهادت [[الهی]] را، آشکار نمودن [[معجزات]] [[رسول الله]]{{صل}} که دال بر [[صداقت]] او است می‌‌داند و در ادامه می‌‌گوید: {{عربی|وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکتابِ و هو الذي علمه اللّه القرآن و علمه البیان و اراه آیات القرآن و معجزاته فبذلك علم حقیه رسالته و شهد بها و هم المؤمنون فالمراد بالکتاب القرآن}} او نیز مانند [[ابن عربی]] تمام [[مؤمنین]] را [[آگاه]] به [[حقیقت]] [[رسالت]] و زوایای قرآن می‌‌پندارد. این نکته قابل تامل است که کسانی که [[مؤمنین]] را مصداق [[آیه شریفه]] برمی شمرند به گونه‌ای [[عبدالله بن سلام]] را داخل در همین مؤمنین می‌‌دانند، حقی می‌‌گوید: {{عربی|و عن عبد الله بن سلام ان هذه الآیة نزلت في فالمراد به التوراة فان عبد الله بن سلام و أصحابه وجدوا نعته{{ع}} في کتابهم فشهدوا بحقیة رسالته وکانت شهادتهم ایضا قاطعة لقول الخصوم.}} <ref>إسماعیل حقی الحنفی الخلوتی (المتوفی: ۱۱۲۷ﻫ)، روح البیان، الناشر: دار الفکر – بیروت، ج۳، ص۳۹۱</ref>
 
'''نقد این دیدگاه:'''
 
# با توجه به شواهد درون متنی، از ظاهرِ واژه ی "مَن موصوله" و نقش آن در فراز {{متن قرآن|و مَنْ عِنْده عِلْمُ الْکتاب}} پیداست که مصداق آن فقط یک نفر است؛ زیرا در این [[صور]]ت باید از الفاظی مانند «اللذان» یا «اللذین» استفاده می‌‌شد، پس این نظر از اساس [[باطل]] است.
# آیا همه [[مؤمنان]] آن چنان مراتب [[ایمانی]] داشته‌اند که تصور شود نام آنها در کنار [[نام خداوند]] قرار گیرد؟ بسیاری از مؤمنان قبل از [[ایمان]] در [[ضلالت]] و [[گمراهی]] بودند در این صورت هرگز صحیح نیست که [[خداوند]] [[شهادت]] آنها را برجسته کند. اگر این مورد درست باشد [[کافران]] می‌‌توانستند بگویند که شما چگونه [[گواهی]] افرادی را می‌‌پذیرید که سال‌ها در [[شرک]] و [[بت پرستی]] [[غرق]] بودند؟ بنابراین، مصداق این فراز از [[آیه]] باید کسانی باشند که هرگز به شرک، بت پرستی، ضلالت و [[گناه]] [[آلوده]] نشده‌اند. [[ابن العربی]][[ حدیث]] {{متن حدیث|انا مدینه العلم و علی بابها}} را مردود اعلام می‌‌کند و دلیلی برای سخن خود نمی‌آورد. در [[مدینه]] العلم بودن [[پیامبر اکرم]] {{صل}} بحثی نیست، ولی به چه دلیل می‌‌گوید {{عربی|و ابوابها اصحابه؟}} حتی اگر چنین هم باشد آیا آنها هم طراز و هم رتبه با علی{{ع}} بودند؟ مگر خود [[خلیفه اول]] و دوم و برخی دیگر از [[صحابه]] به [[افضلیت]] [[علمی]] [[امیرمؤمنان]]{{ع}} [[اعتراف]] نکرده‌اند؟ این [[روایت]] با مضامین مشابه در کتب [[فریقین]] آمده است از جمله {{متن حدیث|انا دار الحکمه و علی بابها»}}، {{متن حدیث|انا دار العلم و علی بابها}}، {{متن حدیث|أنا میزان العلم و علی کفتاه}}، {{متن حدیث|علی باب علمی و مبیّن لامّتی ما اُرسلت به من بعدی}} علمای سرشناس [[اهل سنت]] این روایت را در کتاب‌های خود نقل کرده‌اند.
# با توجه به تعبیر {{متن قرآن|وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکتابِ}}، کسی که [[علم]] به کتاب دارد؛ یعنی علم به تمام [[قرآن]] دارد و این مطلب از اضافه علم به کتاب فهمیده می‌‌شود. همچنین می‌‌دانیم که علم همه [[اصحاب پیامبر خدا]]{{صل}} به قرآن در یک سطح نبوده است، بلکه برخی نسبت به برخی دیگر، در مرتبه‌ای بالاتر قرار داشتند و از این رو، فقط کسی می‌‌تواند از میان [[اصحاب پیامبر]]{{صل}}، مصداق این [[آیه]] قرار گیرد که [[علم]] به تمام [[قرآن]] داشته باشد تا در نتیجه بتواند [[محل رجوع]] دیگران در [[شناخت قرآن]] باشد.<ref>[[حسین غفوریان]]، [[بررسی مصداق آیه «وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکتاب» از منظر فریقین (مقاله)|بررسی مصداق آیه {{متن قرآن|وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکتاب}} از منظر فریقین]]، سایت مرکز حقایق اسلامی [https://alhaqaeq.org/%D9%85%D8%B5%D8%AF%D8%A7%D9%82-%D8%A2%DB%8C%D9%87-%D8%B9%D9%90%D9%84%D9%85-%D8%A7%D9%84%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D9%81%D8%B1%DB%8C%D9%82%DB%8C%D9%86/]</ref>.
 
=== دیدگاه دوم: [[عالمان یهود]] و [[نصارا]] ===
عموم [[مفسران اهل سنت]]، مصداق [[آیه]] {{متن قرآن|مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکِتابِ}} را عالمان یهود و نصارا دانسته‌اند که به تعدادی از این افراد اشاره می‌‌کنیم:
 
# [[ابن مسعود]] [[بغوی]] ذیل این [[آیه شریفه]]، کسانی از [[اهل کتاب]] که [[مسلمان]] شده‌اند را مصداق آیه معرفی کرده است. او می‌‌گوید: {{عربی|یرید مؤمني أهل الکتاب یشهدون ایضا علی ذلك}} <ref>حسین بن مسعود بغوی، تفسیر البغوی، ج۴، ص۳۲۸</ref>
# [[فخر رازی]] در [[تفسیر]] خود، چهار دیدگاه درباره مصداق [[آیه کریمه]] ذکر می‌کند و در این میان، تنها دیدگاهی را می‌پذیرد که مصداق آیه را [[عالمان]] اهل کتاب دانسته است. او می‌نویسد: <ref>{{عربی|القول الثالث: و من عنده علم الکتاب المراد به: الذی حصل عنده علم التوراه و الإنجیل، یعنی: أن کل من کان عالما بهذین الکتابین علم اشتمالهما علی البشاره بمقدم محمد{{صل}}، فإذا أنصف ذلک العالم و لم یکذب کان شاهدا علی أن محمدا{{صل}} رسول حق من عندالله تعالی.}}فخر رازی، تفسیر الکبیر، ج۱۹، ص۵۵</ref> «مراد از {{متن قرآن|و مَنْ عِنْده عِلْمُ الْکتابِ}} کسانی هستند که به [[تورات]] و [[انجیل]] [[علم]] دارند، یعنی هر کس به این دو کتاب علم دارد صفات و [[خصوصیات پیامبر]] [[اکرم]]{{صل}} را در آن می‌‌یابد و اگر از روی [[انصاف]][[ سخن]] بگوید و [[دروغ]] نگوید، [[تصدیق]] می‌‌کند که [[رسول اکرم]]{{صل}} [[پیامبر]] حقی از جانب خداست».
# [[نصر بن محمد]] [[سمرقندی]] در این باره چنین می‌نویسد: «مراد از {{متن قرآن|من عنده علم الکتاب}}، کسانی از اهل کتاب است که [[ایمان]] آورده‌اند مثل [[عبدالله بن سلام]] و یارانش و از این جهت می‌توانند [[شاهد]] بر [[رسالت پیامبر]] باشند که [[تمجید]] و تعریف آن حضرت و اوصافش را در کتبشان دیده‌اند»<ref>{{عربی|وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکِتابِ یعنی: و من آمن من أهل الکتاب مثل عبدالله بن سلام، و أصحابه شَهِیداً بَیْنِي وَ بَیْنَکُمْ لأنهم وجدوا نعته و صفته في کتبهم.}}، تفسیر السمرقندی، ج۲، ص۲۳۲</ref> سمرقندی سپس این اشکال [[عبدالله بن مسعود]] را ذکر می‌‌کند: <ref>{{عربی|قال عبدالله بن مسعود: هذه السوره مکیة، و عبدالله بن سلام أسلم بعد ذلك بمده، فکیف یجوز أن یکون المراد به عبدالله بن سلام….و روی عن ابن عباس أنه کان یقول: هذه الآیه مدنیة، وکان یقرأ وَ مَنْ عِنْدَهُ بالنصب والله أعلم.}}، تفسیر السمرقندی، ج۲، ص۲۳۲</ref> «[[ابن مسعود]] می‌‌گوید: چگونه ممکن است که مراد از [[آیه شریفه]]، [[عبدالله بن سلام]] باشد و حال آنکه [[آیه]] مکی است و ابن [[سلام]] در [[مدینه]] [[اسلام]] آورده است؟» و در ادامه [[سمرقندی]] با روایتی که منسوب به [[ابن عباس]] است، پاسخ این اشکال را می‌‌دهد.
# [[ابن کثیر دمشقی]] نیز مصداق آیه را [[عالمان]] [[اهل کتاب]] می‌داند، نه صِرفاً عبدالله بن سلام؛ زیرا [[معتقد]] است که این آیه شریفه مکی است و مطابق اسناد موجود [[تاریخی]]، عبدالله بن سلام در مدینه اسلام آورده بود. بلکه معتقد است {{متن قرآن|من عنده}} اسم جنس است برای هر کسی از علمای [[یهود]] و [[نصارا]] که اسلام آورده و وصف و [[نعت پیامبر]] را در کتبشان دیده و بشارات انبیای قبل را شنیده باشند.  <ref>{{عربی|و قوله: وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الکتاب قیل: نزلت فی عبدالله بن سلام، قال مجاهد: و هذا القول غریب، لأن هذه الآیه مکیه، و عبدالله بن سلام إنما أسلم فی أول مقدم النبی{{صل}} المدینه، و الأظهر فی هذا ما قاله العوفی عن ابن عباس قال: هم من الیهود و النصاری….و الصحیح فی هذا أنّ وَ مَنْ عِنْدَهُ اسم جنس یشمل [[علماء]] [[أهل]] الکتاب الذین یجدون صفه محمد{{صل}} و نعته فی کتبهم المتقدمه من بشارات الانبیاء به}}.تفسیر ابن کثیر، ج۴، ص۴۷۳</ref>
# [[سیوطی]] نیز در [[تفسیر]] الجلالین همین قول را ذکر می‌‌کند.<ref>سیوطی، تفسیر الجلالین، ص۳۲۹</ref>
# [[أبو محمد]] مکی بن حَمّوش (م ۴۳۷ﻫ): مکی بن حموش در تفسیر این آیه، [[علم الکتاب]] را به معنای [[علم]] به کتاب‌های پیش از [[قرآن]] مانند [[تورات]] و [[انجیل]] دانسته است. {{عربی|والذي عِندَهُ عِلْمُ الکتاب أی: علم الکتب التي أنزلت قبل القرآن، کالتوراة، والإنجیل}} <ref>الهدایة الی بلوغ النهایة، ج۵، ص۳۷۶۳</ref>
 
'''نقد این دیدگاه:'''
 
#[[ شاهد]] درون متنی آیه، حرف "مَن موصول" است که فقط می‌‌تواند یک نفر باشد و اگر قصد بیش از یک نفر را داشت باید عبارت «اللذان» یا «اللذین» را به کار می‌‌برد.
# [[علم]] مورد نظر در این [[آیه]] بسیار فراتر از [[علوم]] ظاهری است و بسان [[علمی]] که درباره [[آصف بن برخیا]] بکار رفته، شامل عرصه‌هایی همچون احاطه به [[اسرار]] و [[بواطن]] امور و [[تصرف در امور]] [[تکوینی]] می‌‌شود. از صاحبان این دیدگاه باید پرسید که آیا حاضرند [[دانش]] و آگاهیِ علمای [[اهل کتاب]] را چنان گسترده دانسته که عرصه‌هایی همچون [[علوم غیبی]] و تصرف در امور تکوینی را در برگیرد؟! آیا در میان مؤمنانِ اهل کتاب، شخصی که عالم به تمام کتاب اعم از [[محکم و متشابه]]، [[مطلق و مقید]]، [[عام و خاص]] و … باشد سراغ دارند که بتوان او را به عنوان [[مرجع دینی]]، [[علمی]]، عملی و مصداق خارجی این فراز از [[آیه]] یاد کرد؟ به [[راستی]] که کسی جز [[امام علی]]{{ع}} که [[علم]] خود را از [[پیامبر]]{{صل}}
#[[مبارزه]] [[رسول خدا]]{{صل}} و [[دعوت]] آن حضرت در [[مکه]] فقط با [[مشرکین قریش]] بوده است با این حال معنی ندارد که رسول خدا{{صل}} در [[رسالت]] خود به [[شهادت]] کسی که به [[نبوت]] او [[ایمان]] نیاورده و [[گواهی]] نداده است،[[ احتجاج]] کند. بنابراین این قول که مراد اسم موصول در آیه،[[ اهل کتاب]] باشند، با [[آیات]] متعددی از [[قرآن]] ناسازگار است؛ زیرا [[خداوند]] از اهل کتاب به دلیل ایمان نیاوردنشان [[انتقاد]] می‌‌کند که از جمله می‌‌توان به این آیه اشاره کرد {{متن قرآن|أَلَمْ تَرَ إِلَی الَّذِینَ أُوتُوا نَصِیبًا مِنَ الْکتَابِ یؤْمِنُونَ بِالْجِبْتِ وَالطَّاغُوتِ و یقُولُونَ لِلَّذِینَ کفَرُوا هَؤُلَاءِ أَهْدَی مِنَ الَّذِینَ آمَنُوا سَبِیلًا}} <ref>سوره نساء، آیه ۵۱</ref> که در آن، علاوه بر اینکه به ایمان نیاوردن اهل کتاب اشاره شده، به این [[حقیقت]] نیز اشاره گردیده است که آنان [[کافران]] را [[هدایت]] یافته‌تر از [[مؤمنان]] می‌‌دانند. پس چگونه ممکن است کسانی که خود، به پیامبر[[ ایمان]] نداشتند و دیگران را از [[ایمان آوردن]] به او بازمی داشتند،[[ شاهد]] درستیِ ادعای پیامبر باشند و به [[حقانیت]] او گواهی دهند؟!
#مبنای همه مفسرانی که معتقدند مراد این آیه اهل کتاب هستند، این است که کتاب را به معنای کتب پیشین یعنی [[تورات]] و [[انجیل]] می‌‌دانند، حال آنکه کتاب در اینجا به معنای [[تورات]] و [[انجیل]] نیست، بلکه به معنای [[قرآن]] است و [[مفسران]] متعددی به آن اشاره کرده‌اند. از جمله [[زمخشری]] در [[تفسیر]] این [[آیه]] می‌‌گوید: {{متن قرآن|وَ مَنْ عِنده عِلمُ الکتابِ}} یعنی کسی که [[علم به قرآن]] دارد و [[نظم]] معجزی را که از توان[[ بشر]] خارج است، در آن [[مشاهده]] کرده است». <ref>زمخشری، الکشاف، ج۲، ص۵۳۶</ref> فضای [[سوره رعد]] و [[سیاق آیات]] آن نیز [[گواه]] این [[حقیقت]] است که کتاب در اینجا معنایی جز [[قرآن]] ندارد؛ زیرا در [[آیات]] نخستین، آیات میانی و آیات پایانی این [[سوره]]،[[ سخن]] درباره [[اثبات حقانیت قرآن]] است که این کتاب از جانب [[خدا]] نازل شده و خود بزرگ‌ترین گواه بر [[درستی]] ادعای [[پیامبر]] است.<ref>[[حسین غفوریان]]، [[بررسی مصداق آیه «وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکتاب» از منظر فریقین (مقاله)|بررسی مصداق آیه {{متن قرآن|وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکتاب}} از منظر فریقین]]، سایت مرکز حقایق اسلامی [https://alhaqaeq.org/%D9%85%D8%B5%D8%AF%D8%A7%D9%82-%D8%A2%DB%8C%D9%87-%D8%B9%D9%90%D9%84%D9%85-%D8%A7%D9%84%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D9%81%D8%B1%DB%8C%D9%82%DB%8C%D9%86/]</ref>.


== دلالت آیه ==
== دلالت آیه ==
۱۵٬۱۱۱

ویرایش