خوش‌خلقی در سبک زندگی اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

[[خداوند سبحان]]، [[پیامبر]] مهر و [[رحمت]] را به سبب [[اخلاق]] نیکش، به عظمت ستوده است: {{متن قرآن|وَإِنَّكَ لَعَلَى خُلُقٍ عَظِيمٍ}}<ref>«و به راستی تو را خویی است سترگ» سوره قلم، آیه ۴.</ref>. پیشوای [[صادقان]]، [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: «پس از عمل به واجبات [[الهی]]، محبوب‌ترین کارها نزد [[خداوند]]، آن است که [[انسان اخلاقی]] سازگار با [[مردم]] داشته و [[اهل]] [[مدارا]] باشد»<ref>اصول کافی، ج۲، ص۱۰۰.</ref>.

«[[خوش‌خُلقی]]» مفهومی است مرکب از بسیاری سجایای [[رفتاری]] به ویژه؛ گذشت از خطاهای مردم درباره خود، [[خوش‌گمانی]] درباره دیگران، [[خیرخواه]] همه بودن، [[احترام]] به تک تک [[آدمیان]] بلکه مراعات [[حقوق]] همه جانورانی که در کنار ما [[زندگی]] خود را سپری می‌کنند، [[سپاسگزاری]] از کسانی که شایسته سپاسند به‌خصوص والدین و معلمین، [[مهربانی]] خاص با نزدیکانی مانند اعضای [[خانواده]]، [[همسایگان]]، [[خویشاوندان]]، همکاران و هم‌کلاسیان، ابراز [[شادمانی]] از دیدار کسانی که با شما آشنایند و [[مشتاق]] دیدارتان هستند، پرهیز از [[کینه]] و کدورت و [[خصومت]] با دیگران، زود نرنجیدن و پرخاش نکردن و [[گشاده‌رویی]] در همه حال، حتی در جمع [[دشمنان]] و بدخواهان، [[شتاب]] نورزیدن در کارهایی که اساسش بر رعایت حقوق مردم است، مانند رانندگی، صف نانوایی و هر جایی که نوبتی است و نظایر اینها، استفاده از طنز و شوخی و [[سکوت]] به جای پرخاش و جنجال و [[سرزنش]]، قبول عذر پوزش‌طلبان و...<ref>[[محمد دشتی نیشابوری|دشتی نیشابوری، محمد]]، [[سبک زندگی - نیشابوری (کتاب)|سبک زندگی]]، ص ۲۲۳.</ref>.