خوش‌خلقی در سبک زندگی اسلامی

مقدمه

خداوند سبحان، پیامبر مهر و رحمت را به سبب اخلاق نیکش، به عظمت ستوده است: ﴿وَإِنَّكَ لَعَلَى خُلُقٍ عَظِيمٍ﴾^[۱]. پیشوای صادقان، امام صادق(ع) فرمود: «پس از عمل به واجبات الهی، محبوب‌ترین کارها نزد خداوند، آن است که انسان اخلاقی سازگار با مردم داشته و اهل مدارا باشد»^[۲].

«خوش‌خُلقی» مفهومی است مرکب از بسیاری سجایای رفتاری به ویژه؛ گذشت از خطاهای مردم درباره خود، خوش‌گمانی درباره دیگران، خیرخواه همه بودن، احترام به تک تک آدمیان بلکه مراعات حقوق همه جانورانی که در کنار ما زندگی خود را سپری می‌کنند، سپاسگزاری از کسانی که شایسته سپاسند به‌خصوص والدین و معلمین، مهربانی خاص با نزدیکانی مانند اعضای خانواده، همسایگان، خویشاوندان، همکاران و هم‌کلاسیان، ابراز شادمانی از دیدار کسانی که با شما آشنایند و مشتاق دیدارتان هستند، پرهیز از کینه و کدورت و خصومت با دیگران، زود نرنجیدن و پرخاش نکردن و گشاده‌رویی در همه حال، حتی در جمع دشمنان و بدخواهان، شتاب نورزیدن در کارهایی که اساسش بر رعایت حقوق مردم است، مانند رانندگی، صف نانوایی و هر جایی که نوبتی است و نظایر اینها، استفاده از طنز و شوخی و سکوت به جای پرخاش و جنجال و سرزنش، قبول عذر پوزش‌طلبان و...^[۳].

منابع

دشتی نیشابوری، محمد، سبک زندگی

پانویس

↑ «و به راستی تو را خویی است سترگ» سوره قلم، آیه ۴.
↑ اصول کافی، ج۲، ص۱۰۰.
↑ دشتی نیشابوری، محمد، سبک زندگی، ص ۲۲۳.

[1] «و به راستی تو را خویی است سترگ» سوره قلم، آیه ۴.

[2] اصول کافی، ج۲، ص۱۰۰.

[3] دشتی نیشابوری، محمد، سبک زندگی، ص ۲۲۳.

[۱]

[۲]

[۳]