آیه مباهله از دیدگاه اهل سنت: تفاوت میان نسخه‌ها

# اینکه وی مراد از نفس را خود پیامبر دانسته و در برابر [[استدلال]] [[شیعیان]] به اینکه [[دعوت]] شخص از خویشتن معنا ندارد و [[داعی]] کسی است که دیگری را دعوت کند، به استعمالات واژه نفس در [[کلام عرب]] استدلال می‌کند و با استناد به آن می‌گوید: استعمال نفس به معنای خود شخص شایع است، پس در [[آیه]] نیز «ندع انفسنا» به معنای «نحضر انفسنا» است. اما در مثال‌هایی که وی به عنوان استعمال شایع نفس درباره خویشتن مطرح می‌کند نیز معانی مجازی مورد نظر است، نه معنای [[حقیقی]]. افزون بر آنکه به [[اذعان]] بسیاری از [[عالمان]] [[سنی]]، دعوت‌ کننده کسی است که دیگری را فرا خواند و دعوت خویشتن اساساً بی‌معناست.

# پاسخ به این اشکال که نفسی را برای کفار در این جریان نمی‌شناسیم، به قدری [[سست]] و بی‌اساس است که نیازی به پاسخ ندارد.  

##ثانیا: مفاد [[آیه مباهله]] جز این نیست که هر یک از دو طرف، [[شایسته‌ترین]] افراد خود را از مردان، [[زنان]] و [[فرزندان]]، برای مباهله فرا بخوانند، مصداق این افراد در میان [[مسلمانان]] تنها علی{{ع}} بود؛ زیرا اگر فرد دیگری نیز مصداق آن بود پیامبر{{صل}} او را هم برای مباهله با خود می‌برد، و در طرف مقابل، این نصرانی‌های نجران بودند که می‌بایست شایسته‌ترین افراد خود را برای مباهله بیاورند، اما اینکه تعداد آنان چه اندازه و ترکیب آنها از نظر جنسیت و سن چگونه باشد، از آیه مباهله استفاده نمی‌شود. اگر واژگان {{متن قرآن|أَنْفُسَنَا}}، {{متن قرآن|أَبْنَاءَنَا}} و {{متن قرآن|نِسَاءَنَا}} بر تعداد نیز دلالت می‌کرد، نصرانی‌های نجران می‌توانستند به پیامبر اشکال کنند که چرا تنها یک [[زن]] برای مباهله آورده است، و اگر در مباهله، جنسیت دخالت داشت می‌توانستند با این بهانه که ما زن و فرزندمان را با خود همراه نداریم تا به پیشنهاد شما عمل کنیم از مباهله شانه خالی کنند، ولی آنان چنین اشکال‌هایی نگرفتند و به دلیل [[حقانیت]] طرف مقابل از مباهله [[امتناع]] کردند<ref>المیزان فی تفسیر القرآن، ج۳، ص۲۳۹-۲۴۰.</ref>.<ref>[[علی ربانی گلپایگانی|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[براهین و نصوص امامت (کتاب)|براهین و نصوص امامت]]، ص۳۱.</ref>.

#همین طور نمی‌توان حضرت امیرالمؤمنین{{ع}} را مصداق {{متن قرآن|أَبْنَاءَنَا}} در آیه دانست؛ زیرا این نیز ادعایی بدون دلیل است و اگر دهلوی به بهانه اینکه کسی با عنوان «نفس» از هیأت [[نجران]] در مباهله شرکت نکرد، از این‌رو «نفس پیامبر» بودن [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} را [[انکار]] می‌کند، درباره مدّعای او نیز به دلیل عدم شرکت کسانی به عنوان [[فرزندان]] نصرانیان در مباهله، نمی‌توان مصداقی برای [[فرزندان پیامبر اکرم]]{{صل}} یافت و حال آنکه بسیاری از [[عالمان]] بزرگ [[سنی]] معترفند که مراد خداوند از {{متن قرآن|أَبْنَاءَنَا}} [[حسنین]]{{ع}}، و مراد از {{متن قرآن|أَنْفُسَنَا}} حضرت امیرالمؤمین{{ع}} است و با این [[حساب]] خود دهلوی نیز در زمره ناصبیانی قرار می‌گیرد که مدّعی [[مخالفت]] [[اهل سنت]] با آنان است.