آیه مباهله از دیدگاه اهل سنت: تفاوت میان نسخه‌ها

ابن تیمیه در اشکالی دیگر می‌نویسد: اما در پاسخ به اینکه: «اگر کسی غیر از اهل بیت در [[استجابت دعا]] در برابری  با پیامبر، از اهل بیت، [[برتر]] بود، قطعاً [[خداوند]] به پیامبر دستور می‌داد که او را با خود همراه کند؛ زیرا اینجا مکانی است که به او نیاز است»، می‌گوییم: مقصود از [[همراهی]] آنان [[اجابت دعا]] نبود؛ زیرا دعای رسول خدا{{صل}} به تنهایی کافی است و اگر منظور از [[دعوت]] ایشان [[استجابت]] دعای پیامبر بود، در این صورت باید همه [[مؤمنان]] را فرا می‌خواند و با آنان [[دعا]] می‌کرد، چنانکه پیامبر به همراه آنان طلب باران می‌کرد و با [[مهاجران]] [[تنگ‌دست]] و [[فقیر]] به فتوحات می‌پرداخت و می‌فرمود: «[[یاری]] نمی‌شوید و یا روزی نمی‌خورید مگر به واسطه ضعفای خود، دعا، [[نماز]] و [[اخلاص]] آنان!» و روشن است که اگر چه دعای ایشان [[مستجاب]] است، اما کثرت دعا برای [[اجابت]] رساتر است، لیکن از آنجا که منظور از [[دعوت]] کسانی که [[پیامبر]] برای [[مباهله]] فرا خواند، اجابت دعای ایشان نبود، بلکه به جهت مقابله میان [[خویشاوندان]] دو طرف بود، لذا خدای متعال به همراهی کردن نزدیکان آن حضرت با پیامبر امر کرد و ما به [[ضرورت]] می‌دانیم که اگر پیامبر{{صل}} [[ابوبکر]]، عمر، عثمان، [[طلحه]]، [[زبیر]]، [[ابی بن کعب]]، [[معاذ بن جبل]] و دیگران را هم برای مباهله فرا می‌خواند، آنان به جهت [[استجابت]] دستور پیامبر بزرگ‌ترین [[مردم]] بودند و دعای آنان و غیر آنان در [[اجابت دعا]] رساتر بود، لیکن [[خدای سبحان]] امر به [[همراهی]] آنان با پیامبر نکرده است؛ زیرا [[خواست خداوند]] با دعوت آنان محقق نمی‌شد؛ چراکه خواست [[خدا]] این بود که [[نصرانیان]] کسانی را بیاورند که به طور طبیعی نسبت به آنها دلسوزترند، مانند فرزندانشان، زنانشان و مردانشان که نزدیک‌ترین افراد به آنها هستند. پس اگر پیامبر{{صل}} افرادی غیر از بستگان خود را فرا می‌خواند و آنها نیز با همان گروه و غیر از بستگان و [[نزدیکان]] خود می‌آمدند، نزول [[لعنت]] و [[عذاب]] با آن [[بیگانگان]] بر آنان سخت نمی‌شد، چنان‌که نزول آن با حضور نزدیکان آنها برایشان سخت می‌گشت. پس طبع [[بشر]] این‌گونه است که بر نزدیکان خود بیش از بیگانگان [[بیم]] دارد، پس پیامبر{{صل}} امر شد که نزدیکانش را دعوت کند و آنان نیز نزدیکان خود را دعوت کنند.