آیه مباهله: تفاوت میان نسخه‌ها

آیه مباهله (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۰۱

۲٬۳۳۶ بایت حذف‌شده ، ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۵

←‏دلالت آیه بر افضلیت امام علی{{ع}} و سایر اهل بیت {{عم}}

دیداریویکی‌متن

فرقانی

مدیران

۱۳٬۷۷۸

ویرایش

@@ خط ۶۰: / خط ۶۰: @@
 با توجه به شان نزولی که بیان شد، [[جریان مباهله]] و عقب نشینی [[مسیحیان نجران]] از [[مباهله]] با [[رسول خدا]]{{صل}} و [[اهل بیت]] آن حضرت{{عم}}، خود دلیل روشنی بر [[اثبات]] [[حقانیت اسلام]] بر [[مسیحیت]] و بلکه سایر [[ادیان]] است.
-=== دلالت آیه بر [[افضلیت امام علی]]{{ع}} و سایر اهل بیت {{عم}} ===
+=== دلالت آیه بر افضلیت اهل بیت {{عم}} ===
-==== وجوه دلالت آیه بر افضلیت اهل بیت {{ع}} ====
+براساس آیۀ مباهله می‌‌توان برتری اهل بیت{{ع}} را از چند طریق [[اثبات]] کرد، برخی از این طرق عبارت‌اند از:
+# جهت نخست، اقدام رسول خدا{{صل}} بر دعوت امیرالمؤمنین، [[حضرت صدیقه طاهره]]، [[امام مجتبی]] و [[حضرت سیدالشهداء]]{{عم}} است که بیانگر این حقیقت است که آن بزرگواران محبوب‌ترین افراد نزد رسول خدا{{صل}} بوده‌اند و روشن است که محبوب‌ترین فرد نزد پیامبر، بافضیلت‌ترین افراد [[امت پیامبر]]{{صل}} خواهد بود.
-[[داستان مباهله]] و [[قول و فعل]] [[رسول خدا]]{{صل}} در جریان آن، از چند جهت بر [[افضلیت]] و [[برتری امیرالمؤمنین]]{{ع}} دلالت دارد.
+# یکی از جهات دیگری که بر [[افضلیت اهل بیت]]{{عم}} دلالت دارد، عمل [[رسول خدا]]{{صل}} در [[دعوت]] از [[اهل بیت]]{{عم}} برای [[مباهله]] با دشمنان دین است که نشان‌گر عظمت و جلالت ایشان نزد [[خداوند]] است؛ زیرا رسول خدا{{صل}} از میان [[همسران]] و [[خویشاوندان]] خود تنها [[امیرالمؤمنین]]، [[حضرت فاطمه]]، [[امام مجتبی]] و [[سیدالشهداء]]{{عم}} را برگزیده و احدی از [[بنوهاشم]] و خویشاوندان خود را در این امر با آنان [[شریک]] نساخته است، تا چه رسد به [[اصحاب]] خود و سایر [[مسلمانان]]! و چنانچه در میان مسلمانان احدی از نظر جایگاه و [[منزلت]] نظیر اهل بیت{{عم}} بود، اختصاص این امر به ایشان وجهی نداشت.
-#جهت نخست آنکه اقدام رسول خدا{{صل}} و [[دعوت]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}}، حضرت صدیقة طـاهره{{س}}، امـام [[حسن مجتبی]] و [[امام حسین]]{{عم}} بیانگر این [[حقیقت]] است که آن بزرگواران محبوب‌ترین افراد نزد رسول خدا{{صل}} بودند و روشن است که محبوب‌ترین فرد نزد پیـامبر، بـا فـضیلت‌ترین افراد [[امت پیامبر]]{{صل}} نـیز خـواهد بود. به همین جهت علاوه بر [[علمای شیعه]]، برخی از [[عالمان]] [[سنی]] نیز به دلالت داستان مباهله بر احب [[الناس]] بودن [[اهل بیت]]{{عم}} نزد رسول خدا{{صل}} اعـتراف کـرده‌انـد؛ از جمله [[بیضاوی]]، <ref>رک: بیضاوی، تفسیر البیضاوی، بحاشیة الشهاب، ج3، ص33</ref>، شهاب الدین [[خفاجی]]،<ref>خفاجی، حاشیة الشهاب، ج3، ص32. خفاجی در میان سنیان در شمار ادیبان بزرگ است. وی همچنین مفسر، محدث، رجالی و مورخ است و حاشیه‌ای بـر تـفسیر بیضاوی نگاشته که به نام حاشیة الشهاب معروف است.</ref> [[خطیب شربینی]]<ref>خطیب شربینی، السراج المنیر، ج1، ص222</ref> و شـیخ سـلیمان الجمل.<ref>جمل، الجمل علی الجلالین، ج1، ص282</ref>.
+# یکی دیگر از وجوه دلالت [[داستان مباهله]] بر افضلیت اهل بیت{{عم}}، [[یاری دین خدا]] توسط ایشان است. زمانی که رسول خدا با اهل بیت برای مباهله خارج شدند، [[پیامبر اکرم]]{{صل}} به ایشان فرمود: {{متن حدیث|إِذَا أَنَا دَعَوْتُ فَأَمِّنُوا}}؛ هر گاه من [[نفرین]] کردم شما آمین بگویید و هنگامی که [[نصرانیان]] رسول خدا و اهل بیت ایشان{{عم}} را مشاهده کردند، اسقف آنان گفت: {{متن حدیث|إِنِّي لَأَرَى وُجُوهاً لَوْ سَأَلُوا اللَّهَ أَنْ يُزِيلَ جَبَلًا مِنْ مَكَانِهِ لَأَزَالَهُ، فَلَا تُبَاهِلُوا فَتَهْلِكُوا وَ لَا يَبْقَى عَلَى وَجْهِ الْأَرْضِ نَصْرَانِيٌّ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ}}<ref>الکشاف عن حقائق التنزیل، ج۱، ص۴۳۴؛ تفسیر الثعلبی، ج۳، ص۸۵؛ تفسیر البغوی، ج۱، ص۳۱۰؛ تفسیر النسفی، ج۱، ص۱۵۸؛ تفسیر الرازی، ج۸، ص۸۵؛ تفسیر البیضاوی، ج۲، ص۴۷؛ تفسیر أبی السعود، ج۲، ص۴۶؛ تفسیر الآلوسی، ج۳، ص۱۸۹؛ مناقب علی بن أبی طالب{{ع}} ومانزل من القرآن فی علی{{ع}}، ص۲۲۷-۲۲۸، ح۳۲۲؛ السیرة الحلبیة، ج۳، ص۲۳۶.</ref>؛ من چهره‌هایی را می‌بینم که اگر از خداوند درخواست کنند کوهی از کوه‌هایش را از جا برکند، قطعاً آن را از جا برخواهند کَند. پس مباهله نکنید که هلاک می‌شوید و در روی [[زمین]] تا [[روز قیامت]] یک [[نصرانی]] هم باقی نمی‌ماند. این جریان به خوبی نقش [[اهل بیت]] را در ثبوت [[نبوت]] و [[راستی]] گفتار رسول خدا روشن می‌کند. همچنین بیانگر آن است که اگر دشمنان دین خدا با ایشان وارد مباهله می‌شدند، خداوند به واسطه اهل بیت{{عم}} دشمنان دین خود را [[خوار]] و نابود می‌کرد. پس ایشان سهم بزرگ و تأثیر فراوانی در [[یاری دین خدا]] و [[رسول گرامی اسلام]] داشته‌اند. بدیهی است کسی که چنین جایگاهی در مباهله داشته باشد، به [[یقین]] [[برتر]] و بافضیلت‌تر از کسانی است که از این جایگاه برخوردار نیستند.<ref>[[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۳ (کتاب)|جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۳]]، ص ۳۲۶.</ref>.
-#جهت دیگری کـه بر [[افضلیت اهل بیت]]{{عم}} دلالت دارد آن است که [[عمل ]]رسول خدا{{صل}} و دعوت حضرتش از اهل بیت{{عم}} بـرای مـباهله با [[دشمنان دین]]، نشان از [[عظمت]] جایگاه و [[جلالت]] [[شأن]] ایشان نزد خـداوند دارد؛ زیـرا رسول خدا{{صل}} از میان [[همسران]] و [[خویشاوندان]] خود تنها امیرالمؤمنین، حضرت [[فاطمه]]، [[امام حسن مجتبی]] و امام حسین{{عم}} را بـرگزیده و احدی از [[بنی‌هاشم]] و خویشاوندان خود را در این امر با آن بزرگواران [[شریک]] نساخته تـا چـه رسـد به [[اصحاب]] و سایر [[مسلمانان]]! و چنان چه در میان مسلمانان احدی از نظر شأن و جایگاه نظیر اهـل بـیت{{عم}} بود، اختصاص این امر به ایشان وجهی نداشت.
+# علاوه بر آنچه گفته شد، از [[آیه مباهله]] و قول و فعل [[رسول خدا]]{{صل}} این نتیجه نیز به دست می‌‌آید کـه [[حضرت صدیقه طاهره]]{{س}} از همه [[مسلمانان]] و [[صحابه]] بافضیلت‌تر است. همچنین به اجماع همه مسلمانان، [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} از حضرت فاطمه{{س}} افضل است؛ در نتیجه امیرالمؤمنین{{ع}} افضل از آن دو خواهد بود.
-#یکی دیگر از وجوه دلالت [[داستان]] مـباهله بـر افضلیت اهل بیت{{عم}}، [[یاری دین خدا]] به دست ایشان است. زمـانی کـه رسـول [[خدا]]{{صل}} با اهل بیت خویش برای [[مباهله]] خارج شدند، به ایشان فرمودند: {{متن حدیث|اذا أنـا دَعـَوْتُ فأمّنُوا}}، «هرگاه من [[نفرین]] کردم، شما آمین بگویید». و هنگامی که [[نصرانیان]] [[رسول]] خـدا{{صل}} و اهـل بیتش{{عم}} را [[مشاهده]] کردند، [[اسقف]] آنان گفت: {{متن عربی|إنّی لأری وجوهاً لَوْ سَألوا اللهَ أنْ یزیلَ جـبلاً مـِنْ جِبالِهِ لأزالَه، فلا تباهلوا فتهلکوا و لا یبقی علی وجه الارض نصرانیّ إلی یوم القیامة}}. <ref>زمخشری، الکشاف، ج1، ص369؛ تفسیر الخازن، ج1، ص242؛ شربینی، السراج المنیر، ج1، ص222؛ مراغی، تفسیر، ج3، ص175 و....</ref> «مـن چـهره‌هـایی را می‌‌بینم که اگر از [[خداوند]] درخواست کنند کوهی از کوه‌هایش را از جا بر کند، قطعاً آن را از جـا بـر مـی‌کند، پس [[مباهله]] نکنید که هلاک می‌‌شوید و در روی [[زمین]] تا [[روز قیامت]] یک نـصرانی هـم باقی نمی‌ماند». این جریان به خوبی نقش [[اهل بیت]]{{عم}} را در ثبوت [[نبوّت]] و [[راستی]] گـفتار رسـول [[خدا]]{{صل}} روشن می‌‌کند و نیز بیانگر آن است که اگر [[دشمنان]] دیـن خـدا با ایشان وارد مباهله می‌‌شدند، [[خداوند]] بـه واسـطه اهـل [[بیت]]{{عم}} [[دشمنان دین]] خود را خـوار و نـابود می‌‌کرد، پس ایشان سهمی انکارنشدنی در [[یاری دین خدا]] و [[رسول]] [[پروردگار]] عالمیان داشته‌انـد. بـدیهی است کسی که چنین جـایگاهی در مـباهله [[انبیا]] داشـته بـاشد، یـقیناً [[برتر]] و با فضیلت‌تر از کسانی اسـت کـه از این جایگاه برخوردار نیستند.
+# [[روایات]]: روایات فراوانی در منابع معتبر شیعه و [[اهل سنت]] آمده است که با صراحت به برتری اهل بیت{{ع}} اشاره دارند<ref>{{متن حدیث|عَنْ عَامِرِ بْنِ سَعْدِ بْنِ أَبِی وَقَّاصٍ عَنْ أَبِیهِ قَالَ: أَمَرَ مُعَاوِیَةُ بْنُ أَبِی سُفْیَانَ سَعْداً فَقَالَ مَا یَمْنَعُکَ أَنْ تَسُبَ أَبَا تُرَابٍ فَقَالَ أَمَّا مَا ذَکَرْتَ ثَلَاثاً قَالَهُنَّ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ فَلَنْ أَسُبَّهُ لَأْنَّ تَکُونَ لِی وَاحِدَةٌ مِنْهُنَّ أَحَبُّ إِلَیَّ مِنْ حُمْرِ النَّعَمِ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ{{صل}} یَقُولُ لَهُ وَ قَدْ خَلَّفَهُ فِی بَعْضِ مَغَازِیهِ فَقَالَ لَهُ عَلِیٌّ یَا رَسُولَ اللَّهِ خَلَّفْتَنِی مَعَ النِّسَاءِ وَ الصِّبْیَانِ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} أَ مَا تَرْضَی أَنْ تَکُونَ مِنِّی بِمَنْزِلَةِ هَارُونَ مِنْ مُوسَی إِلَّا أَنَّهُ لَا نُبُوَّةَ بَعْدِی وَ سَمِعْتُهُ یَوْمَ خَیْبَرَ یَقُولُ لَأُعْطِیَنَّ الرَّایَةَ رَجُلًا یُحِبُّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ یُحِبُّهُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ قَالَ فَتَطَاوَلْنَا لَهَا فَقَالَ ادْعُوا لِی عَلِیّاً فَأُتِیَ بِهِ أَرْمَدَ الْعَیْنِ فَبَصَقَ فِی عَیْنَیْهِ وَ دَفَعَ الرَّایَةَ إِلَیْهِ فَفَتَحَ اللَّهُ عَلَی یَدَیْهِ وَ لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَةُ- ﴿فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَکُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَکُمْ وَأَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ﴾ دَعَا رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} عَلِیّاً وَ فَاطِمَةَ وَ حَسَناً وَ حُسَیْناً{{ع}} وَ قَالَ اللَّهُمَّ هَؤُلَاءِ أَهْلُ بَیْتِی}}؛ خوارزمی، موفق بن احمد، مناقب الخوارزمی، ص۵۹؛ أحمد بن حنبل، مسند، ج۱، ص۱۸۵؛ نیشابوری، مسلم بن حجاج، صحیح مسلم، ج۷، ص۱۲۰؛ بحرانی، ‎سید هاشم، البرهان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۶۳۱؛ طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۳، ص۲۳۲.</ref>.
-#علاوه بر آنچه گفته شد، از [[آیه مباهله]] و [[قول و فعل]] [[رسول خدا]]{{صل}} این نتیجه نیز به دست می‌‌آید کـه [[حضرت صدیقه طاهره]]{{س}} از همه [[مسلمانان]] و [[صحابه]] بافضیلت‌تر است، چنان که برخی از [[عالمان اهل سنت]] با استناد به این [[آیه]] و نیز [[حدیث شریف]] [[نبوی]] {{متن حدیث|فاطمةُ بضعةٌ مِنّی...}} بر افـضلیت حـضرت [[فاطمه]]{{س}} بر [[ابوبکر]] و عمر [[استدلال]] کرده‌اند و گفته‌اند به [[اجماع]] مسلمانان حضرت صدیقه طاهره{{س}} از ابوبکر و عمر [[افضل]] است.  <ref>ابن حجر عسقلانی، فتح الباری، ج7، ص132؛ مناوی، فیض القدیر، ج4، ص421؛ قاری، المرقاة، ج5، ص348</ref> همچنین به اجماع همه مسلمانان، [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} از حـضرت فاطمه{{س}}[[السلام]] افضل است؛ در نتیجه امیرالمؤمنین{{ع}} افضل از آن دو خواهد بود. پس [[امامت]] و [[خلافت بلافصل]] رسول خدا{{صل}}[[ حق]] مسلم آن حضرت است. با ایـن حـال ابن [[روزبهان]] [[سنی مذهب]]، می‌‌گوید: <ref>«متن عربی|لأمـیرِالمؤمنینَ عـلِیّ{{ع}} فی هذِهِ الآیه فضیلةٌ عظیمةٌ و هِیَ مُسلَّمةٌ، ولکِن لا تصیرُ دالَّة عَلَی النص بإمامَتِهِ.}} ابن روزبهان، ابـطال البـاطل، ج3، ص63</ref> «برای [[امیرالمؤمنین علی]]{{ع}} در این آیه فضیلتی بزرگ است و ایـن امر مسلم است. لکـن ایـن آیه بر [[نصّ]] به امامت ایشان دلالت ندارد. اما وی به این نکته تفطّن ندارد که آیه صرفاً در بیان فضیلتی بزرگ برای امیرالمؤمنین{{ع}} نیست؛ بلکه به روشنی بر [[افضلیت]] امـیرالمؤمنین{{ع}} دلالت دارد؛ زیرا فضیلتی که بر اساس [[آیه]] برای [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} [[اثبات]] می‌‌شود، برای غیر او حاصل نیست؛ پس آن حضرت بافضیلت ترینِ [[صحابه]] است و [[افضلیت]] لزوماً مثبِتِ [[امامت]] است.
+# عدم پذیرش [[مباهله]] از سوی [[مسیحیان]] [[نجران]]: این ماجرا، در بردارندۀ دلیلی محکم بر فضل و [[برتری اهل بیت]]{{ع}} و برهانی روشن بر [[نبوّت]] [[پیامبر]]{{صل}} است؛ چراکه هیچ موافق و مخالفی [[روایت]] نکرده است که مسیحیان درخواست ایشان برای مباهله را [[اجابت]] کرده‌اند.
+# مقدم شمرده شدن [[فرزندان]] و [[زنان]] بر «انفس»: پیامبر{{صل}}، فرزندان و زنان را بر "أنفس" مقدم داشت تا جایگاه و [[شأن]] والای آنان را نشان دهد و اعلام کند که آنان بر "انفس" مقدم بوده و باید فدای آنها شد.
-بنابراین، [[حدیث مباهله]] بر افضلیت امیرالمؤمنین {{ع}} در مـیان [[امت]] بعد از [[رسول خدا]]{{صل}} دلالت دارد و بـنا بر اتفاق همه مـسلمانان، کـسی برای امامت متعین است کـه بـافضیلت‌تر باشد و این حقیقتی است که حتی اشخاص متعصبی چون [[ابن تیمیه]] نـیز بـدان [[اقرار]] و [[اذعان]] دارند. <ref>رک: عـلامه حـلی، منهاج الکرامة، ج6، ص475 و ج9، ص228</ref>.<ref>میلانی، سیدعلی؛ غلامی، اصغر، مقاله: دلالت آیه مباهله بر خلافت بلافصل امیرالمؤمنین{{ع}}، نشریه امامت پژوهی، پاییز 1390 - شماره3</ref>
+# شناخته شدن [[آیۀ مباهله]]، دلیلی [[قوی]] بر [[فضیلت اهل بیت]]{{ع}}: محققان اهل‌ [[سنت]]، چه معتزلی و چه [[اشعری]]، این [[آیه]] را دلیلی قوی بر فضیلت اهل بیت{{ع}} می‌‎شناسند؛ چنان‌‎که گفته شده: {{عربی|وفیه دلیل لا شیء أقوی منه علی فضل أصحاب الکساء}}<ref>زمخشری، الکشاف، ج۱، ص۳۷۰.</ref>
+# مورد [[استدلال]] قرار گرفتن آیۀ مباهله: واقعۀ مباهله در استدلال‌‎ها و احتجاج‎‌های [[ائمه]]{{ع}} بارها بازگو شده و خود [[حضرت علی]]{{ع}} نیز در بیان [[فضایل]] خود به آیۀ مباهله استدلال کرده‌اند<ref>کتاب الخصال، ج۲، ص۵۵۰؛ مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج۲۹، ص۹؛ جوادی آملی، عبدالله، تسنیم، ج۱۴، ص۴۸۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[مهدی مقامی|مقامی، مهدی]]، [[ولایت و امامت در قرآن (کتاب)|ولایت و امامت در قرآن]]، ص۹۰ـ۹۳.</ref>
-==== جهات [[افضلیت امیرالمؤمنین]]{{ع}}: ====
-#'''[[برتری بر پیامبران]] اُولوالعَزم:''' [[امام صادق]]{{ع}} درباره [[برتری امیرالمؤمنین]]{{ع}} بر [[پیامبران]] [[اولی‌العزم]]{{عم}} به [[آیه]] ۱۴۵ [[سوره اعراف]] و آیه ۶۳ [[سوره زخرف]] استناد می‌کند. این [[آیات]]، [[علوم]] نازل شده بر [[حضرت موسی]] و [[عیسی]]{{عم}} را محدود می‌دانند. در مقابل، امیرالمومین{{ع}} عالم به کتابی قلمداد شده است که همه چیز در آن وجود دارد. <ref>استرآبادی، تأویل الآیات الظاهره، ۱۴۰۹ق، ص۲۴۳-۲۴۴</ref>
-#'''[[برتری]] بر سلیمان:''' به گفته امام صادق{{ع}} [[حضرت سلیمان]] {{ع} تنها یک حرف از اسم اعظم در اختیار داشت اما اهل‌بیت{{عم}} همه [[علم کتاب]] را در [[اختیار]] دارند <ref>حویزی، تفسیر نور الثقلین، ۱۴۱۵ق، ج۲، ص۵۲۴</ref>
-#'''برتری بر [[آصف بن برخیا]]:''' [[امام علی]]{{ع}} با استفاده از آیه‌ ۴۰ [[سوره نمل]] و با استناد به آیه آخر [[سوره رعد]]، خود را [[برتر]] از آصف بن برخیا که مقدار کمی از علم کتاب در نزد او بود، معرفی می‌کند <ref>طبری آملی، نوادر المعجزات، ۱۴۲۷ق، ص۸۹ </ref> و خود را عالم به همه کتاب‌هایی که بر پیامبران نازل شده است، قلمداد می‌کند. <ref>قمی، تفسیر القمی، ۱۳۶۳ش، ج۱، ص۳۶۷</ref>
-# '''[[برتری]] بر [[ملائکه]]''': [[امیرمؤمنان]]{{ع}} می‌فرماید: به [[رسول خدا]]{{صل}} عرض کردم: آیا شما [[برتر]] هستید یا [[جبرئیل]]؟ رسول خدا{{صل}} فرمود: <ref>«یا علی، إنّ الله تبارک و تعالی فضّل أنبیائه المرسلین علی ملائکته المقرّبین، و فضّلنی علی جمیع النبیّین و المرسلین و الفضل بعدی لک یا علی و للأئمة من بعدک؛ و إنّ الملائکة لخدّامنا» صدوق، عیون اخبار الرضا{{ع}}، ج۱، ص۲۳۷، ح۲۲.</ref> «[[یا علی]]، [[خداوند متعال]]، [[انبیا]] و [[فرشتگان]] خود را بر فرشته‌های [[مقرب]] برتری داده است و من را بر همه انبیا و فرشتگان [[فضیلت]] داده است و بعد از من، فضیلت و برتری از آنِ تو و [[امامان]] بعد از تو است، و فرشته‌ها خدمت‌گزاران ما هستند»<ref>مکاتبه اختصاصی دانشنامه امامت و ولایت با محمد هادی فرقانی</ref>
-#'''برتری بر سایر مسلمانان:''' فـخر رازی نیز بـه دلالت [[آیه]] بر [[افضلیت امیرالمؤمنین]]{{ع}} از سایر [[مسلمانان]] توجه دارد؛ لذا در این زمینه خدشه نمی‌کند اما در عوض وی در استدال مـرحوم حمصّی مناقشه می‌‌کند. <ref>تفسیر النیسابوری، هامش الطبری، ج3، ص214 ـ 215 </ref> محمود بن حسن [[حمصی]] با استناد بـه آیـه مـبارکه [[مباهله]] افضلیت امیرالمؤمنین{{ع}} بر تمام [[انبیا]] جز [[خاتم الانبیاء]]{{صل}} را [[اثبات]] می‌‌کند.<ref>میلانی، سیدعلی؛ غلامی، اصغر، مقاله: دلالت آیه مباهله بر خلافت بلافصل امیرالمؤمنین{{ع}}، نشریه امامت پژوهی، پاییز 1390 - شماره3</ref>
 === دلالت بر [[امامت بلافصل]] امام علی{{ع}} ===
 یکی از [[ادله امامت]] و [[خلافت بلافصل]] امـیرالمؤمنین عـلیه السـلام نـزول آیـه [[مباهله]] در [[شأن]] آن حـضرت اسـت. [[حضرت امام رضا]]{{ع}} این [[آیه شریفه]] را از جهت دلالت بر [[امامت]] [[حضرت امیرالمؤمنین]]{{ع}} بـهترین و روشـن‌تـرین [[آیه]] در [[قرآن]] معرفی کرده و [[عالمان شیعه]] نـیز بـه تـبعیت از امـام خـویش بـرای [[اثبات امامت]] و [[خلافت بلافصل امیرالمؤمنین]]{{ع}} به این آیه [[استدلال]] می‌‌کنند.