←مقدمه
بدون خلاصۀ ویرایش |
(←مقدمه) |
||
| خط ۲: | خط ۲: | ||
== مقدمه == | == مقدمه == | ||
در اندیشه سیاسی اسلام، نوع نگرش به هستی و در صدر [[خلقت]] بودن [[خداوند]]، حکایت از یک [[نظم]] پیشینی | در اندیشه سیاسی اسلام، نوع نگرش به هستی و در صدر [[خلقت]] بودن [[خداوند]]، حکایت از یک [[نظم]] پیشینی و [[عقلی]] دارد. در این خوانش، نوعی «تعین»، «تشکل» و «تفهم» از پیش تعریف شده، وجود دارد. دستی از قبل هستی را شکل و نظم بخشیده و آن را با هدفی مشخص [[آفریده]] است. [[وحی]]، نظم و [[نظام جامعه]] را ترسیم کرده و [[پیامبران الهی]] [[جامعه مطلوب]] را به [[بشر]] اعلام کردهاند، جامعهای که در آن با [[عدالت]] و [[آزادی]]، مسیر [[سعادت]] و تعالی [[جامعه انسانی]] ترسیم میشود. | ||
در نگاهی اجمالی، بر اساس [[هستیشناسی]] [[قرآنی]]، خدامحور است. به تعبیر «توشیهیکو ایزوتسو» | در نگاهی اجمالی، بر اساس [[هستیشناسی]] [[قرآنی]]، خدامحور است. به تعبیر «توشیهیکو ایزوتسو» در کتاب «خدا و [[انسان]] در قرآن»: | ||
[[جهان]] قرآنی، از لحاظ وجودشناختی، جهان [[خدا]] - مرکزی است. خدا درست در مرکز [[جهان هستی]] است و همه چیزهای دیگر، [[انسانی]] و غیرانسانی، آفریدههای او و بنابراین در [[سلسله]] مراتب هستی بینهایت [[پایینتر]] از او قرار گرفتهاند. از این لحاظ، هیچ چیز مقابل و معارض با او نمیایستد<ref>ر. ک: توشیهکو ایزوتسو، خدا و انسان در قرآن معنیشناسی جهانبینی قرآنی، ص۱۵.</ref>. | [[جهان]] قرآنی، از لحاظ وجودشناختی، جهان [[خدا]] - مرکزی است. خدا درست در مرکز [[جهان هستی]] است و همه چیزهای دیگر، [[انسانی]] و غیرانسانی، آفریدههای او و بنابراین در [[سلسله]] مراتب هستی بینهایت [[پایینتر]] از او قرار گرفتهاند. از این لحاظ، هیچ چیز مقابل و معارض با او نمیایستد<ref>ر. ک: توشیهکو ایزوتسو، خدا و انسان در قرآن معنیشناسی جهانبینی قرآنی، ص۱۵.</ref>. | ||