جهاد از دیدگاه اهل سنت: تفاوت میان نسخه‌ها

پاسداری از امنیت [[دارالاسلام]] و [[امت]] مانند جهاد دارای [[فضیلت]] [[برتر]] است [[رسول خدا]] {{صل}} فرمود:

[[فرماندهی]] جهاد با [[امام]] [[مسلمین]] است و او باید [[اوامر]] لازم را برای آمادگی واجدین شرایط جهت انجام جهاد صادر نماید و ایجاد تشکیلات نظامی و تعیین سلسله مراتب فرماندهی با وی می‌باشد<ref>ابن قدامه، المغنی، ج۹، ص۱۶۶.</ref>.

فرماندهان باید از میان کسانی که [[اهل]] نظر، مدیر، مدبّر، آشنا به دشمن، تیزبینی و دارای مهارت در امور [[جنگ]] می‌باشند [[انتخاب]] شوند. فرماندهان باید [[امانتدار]] و نسبت به [[مسلمانان]] [[مهربان]] و دلسوز باشند<ref>ابن قدامه، المغنی، ج۹، ص۱۶۶.</ref>.

تنها مشکل از نظر فقه حنبلی، آن است که اگر امام مورد وثوق نباشد و بخواهد در اثنای جهاد عقب‌نشینی و یا فرار نماید، چگونه می‌توان به امر وی جهاد نمود<ref>الجهاد و السیر من فتح الباری، ص۸۸.</ref>.

[[تخلف از جهاد]] و ترک جبهه با اجازه فرمانده جزء، جایز نیست، باید از فرمانده کل کسب اجازه نمود<ref>الجهاد و السیر من فتح الباری، ص۱۷۷.</ref>. هنگامی که [[مسلمانان]] با حملات [[دشمن]] غافلگیر می‌شوند، برای [[جهاد]] نیازی به کسب اجازه از [[فرماندهی]] نیست و همچنین در موارد ضروری که کسب اجازه امکان‌پذیر نمی‌باشد<ref>الجهاد و السیر من فتح الباری، ص۱۷۴.</ref>.

باید از حضور کسانی که موجب [[ضعف]] و [[شکست]] مسلمانان در جهاد می‌شوند در جبهه ممانعت به عمل آید مانند: کسانی که کار را قبل از به پایان رساندن رها می‌کنند (مخذل)، روحیه سپاهیان را تضعیف می‌نمایند ([[مرجف]])، [[جاسوسان]]، [[مفسران]]، اگر اینان در جهاد شرکت کنند سهمی از [[غنایم]] نخواهند داشت<ref>الجهاد و السیر من فتح الباری، ص۱۶۶.</ref>. همراه بردن [[زن]] به جبهه [[جنگ]] که در خاک دشمن قرار دارد مجاز نیست، تنها فرماندهان می‌توانند همسرانشان را با خود همراه داشته باشند<ref>الجهاد و السیر من فتح الباری، ص۱۶۶؛ المبسوط، ج۱۰، ص۱۷.</ref>.

از افراد [[مشرک]] در [[جهاد]] نمی‌توان بهره برد لکن استفاده از وجود کارشناسان نظامی [[کافر]] به عنوان [[مستشار]] در صورتی که دارای [[حسن]] رأی باشند، مجاز می‌باشد<ref>الجهاد و السیر من فتح الباری، ص۲۰۷؛ المبسوط، ج۱۰، ص۲۳.</ref>.

[[امام]] باید [[دستورات]] لازم را برای رعایت حال نیروهای [[رزمنده]] به فرماندهان [[ابلاغ]] نماید و دستورالعمل خط‌مشی‌های نظامی را برای آنان مشخص کند<ref>الجهاد و السیر من فتح الباری، ص۱۶۶؛ المبسوط، ج۱۰، ص۴.</ref>.

در فقه حنبلی، [[شبیخون]] زدن به دشمن جایز است<ref>الجهاد و السیر من فتح الباری، ص۲۳۰؛ المبسوط، ج۱۰، ص۳۱.</ref> و جنگ تن به تن با اجازه فرماندهان مجاز می‌باشد و در صورتی که کسی برای پاسخ به درخواست جنگ تن به تن دشمن حاضر نشد، می‌توان نیروی دشمن را که برای درخواست جنگ تن به تن ([[مبارزه]]) از [[سپاه]] خود جدا شده مورد حمله قرار داد مگر آن که، توافق ضمنی و یا قاعده عرفی بر خلاف آن باشد<ref>الجهاد و السیر من فتح الباری، ص۱۷۷.</ref>.

استفاده از [[آتش]] و آب برای نابود کردن [[دشمن]] در صورتی که راه دیگری برای [[پیروزی]] وجود دارد جایز نیست، اما اگر تنها راه تلقی شود جایز می‌باشد<ref>الجهاد و السیر من فتح الباری، ص۲۳۰، ۲۳۲؛ المبسوط، ج۱۰، ص۳۱ و ۶۴.</ref>.

[[احمد بن حنبل]]، مثله کردن اجساد دشمن و انتقال سرها از جبهه و [[شکنجه]] دادن نیروهای دشمن را [[مکروه]] شمرده است<ref>الجهاد و السیر من فتح الباری، ص۲۶۱.</ref>. غیر نظامیان دشمن مانند: کشاورزان، کودکان، [[زنان]] و [[روحانیون]] دشمن [[مصونیت]] دارند مگر آنکه به نحوی در فعالیت‌های نظامی [[مشارکت]] داشته باشند<ref>الجهاد و السیر من فتح الباری، ص۲۲۳، ۲۴۹ و ۲۵۰.</ref>.