آیه نصرت الهی: تفاوت میان نسخه‌ها

'''مصداق مومنین'''  

#بر اساس برخی [[روایات]] نقل‌شده از [[مفسران شیعه]] <ref>نک: به: بحرانی، البرهان فی تقسیر القرآن، ۱۴۱۵ق، ج۲، ص۷۰۷؛ مکارم شیرازی، ناصر، آیات ولایت در قرآن، ۱۳۸۶ش، ص۳۱۲.</ref> و [[اهل سنت]] <ref>سیوطی، الدر المنثور، ۱۴۱۴ق، ج۴، ص۱۰۰؛ قندوزی، ینابیع المودة، ۱۴۲۲ق، ج۱، ص۲۸۲؛ حسکانی، شواهد التنزیل، ۱۴۱۱ق، ج۱، ص۲۹۲؛ ابن‌ عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ۱۴۱۵ق، ج۴۲، ص۳۶۰؛ گنجی، کفایة الطالب، ۱۴۰۴ق، ص۲۳۴؛ خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ۱۴۱۷ق، ج۱۱، ص۱۷۳؛ محب‌الدین طبری، ذخائر العقبی، ۱۳۵۶ق، ص۶۹؛ حموی جوینی، فرائد السمطین، ۱۴۰۰ق، ج۱، ص۲۳۶.</ref> واژه «[[مؤمنان]]» در این [[آیه]] به [[امام علی]]{{ع}} اشاره دارد و این آیه یکی از [[آیات]] بیان‌کننده [[فضایل]] آن حضرت به شمار می‌رود. به گفته برخی [[مفسرین]]، [[آیه نصرت]] به تمامی [[یاران پیامبر]]{{صل}} اشاره دارد، اما [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} برجسته‌ترین مصداق آن است <ref>مکارم شیرازی، ناصر، آیات ولایت در قرآن، ۱۳۸۶ش‏، ج۱، ص۳۱۳-۳۰۷.</ref> و براساس روایات <ref>سیوطی، الدر المنثور، ۱۴۱۴ق، ج۴، ص۱۰۰؛ قتدوزی، ینابیع المودة، ۱۴۲۲ق، ج۱، ص۲۸۲؛ حسکانی، شواهد التنزیل، ۱۴۱۱ق، ج۱، ص۲۹۲.</ref> ثبتِ نامِ [[امام]] آن حضرت بر [[عرش]]، به [[حکم عقل]]، نمایانگر [[برتری]] و [[شایستگی]] ایشان برای [[جانشینی پیامبر اکرم]]{{صل}} است.<ref>مکارم شیرازی، ناصر، آیات ولایت در قرآن، ۱۳۸۶ش‏، ج۱، ص۳۱۳-۳۰۷.</ref>.

#برخی دیگر از مفسرین مراد از مؤمنان در [[آیه نصر]] را [[انصار]] ([[اوس و خزرج]]) دانسته و به [[دشمنی]] و جنگ‌های میان این دو [[قبیله]] اشاره کرده‌ و معتقدند این دیدگاه از بیان [[امام باقر]]{{ع}} گرفته شده است.<ref>شیخ طوسی، التبیان، دار إحیاء التراث العربی، ج۵، ص۱۵۱.</ref>. [[طبرسی]]، نویسنده [[مجمع البیان]]، این نظر را پذیرفته و آن را نظر اکثر [[مفسران]] دانسته است.<ref>طبرسی، محمد بن الحسن، مجمع البیان، ۱۴۱۵ق، ج۴، ص۴۸۹.</ref>.

#دسته دیگر، منظور از مؤمنان در این آیه را همه [[مهاجران]] و انصار دانسته که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} را [[یاری]] کردند. <ref>طباطبایی، سیدمحمد حسین، المیزان، ۱۳۹۳ق، ج۹، ص۱۳۲.</ref>.<ref>مکارم شیرازی، ناصر، آیات ولایت در قرآن، ۱۳۸۶ش‏، ج۱، ص۳۱۳-۳۰۷.</ref>.

'''آمادگی با تمام قوا'''