آیه اذن واعیة از دیدگاه اهل سنت: تفاوت میان نسخهها
←عدم اختصاص ععنوان گوش شنوا به علی {ع}}
| خط ۱۳۱: | خط ۱۳۱: | ||
در میان منابعی که حدیث مذکور را نقل کردهاند، [[تفسیر طبری]] قرار دارد. وی از سه طریق [[روایات]] [[نزول آیه]] {{متن قرآن|وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ}} در [[شأن حضرت علی]]{{ع}} را نقل کرده است<ref>طبری، محمد بن جریر، جامع البیان فی تفسیر القرآن، ج۲۹، ص۶۷.</ref>. حال باید از ابن تیمیه پرسید که چگونه ممکن است در [[تفسیری]] که خود آن را تائید کرده و آن را اصح [[تفاسیر]] و خالی از [[بدعت]] دانسته است و [[معتقد]] است که صاحب آن از افراد متهم [[روایت]] نقل نکرده است<ref>ابن تیمیه حرانی، التفسیر الکبیر، ج۲، ص۲۵۴-۲۵۷.</ref>، احادیث موضوع آن هم موضوع مورد اتفاق وجود داشته باشد؟<ref>[[مهدی فرمانیان|فرمانیان]] و [[رضا پورعلی سرخه دیزج|پورعلی سرخه دیزج]]، [[دلالت آیه و تعیها اذن واعیه بر امامت حضرت علی و پاسخ به شبهات ابن تیمیه (مقاله)|دلالت آیه و تعیها اذن واعیه بر امامت حضرت علی و پاسخ به شبهات ابن تیمیه]]، ص ۹۹.</ref> | در میان منابعی که حدیث مذکور را نقل کردهاند، [[تفسیر طبری]] قرار دارد. وی از سه طریق [[روایات]] [[نزول آیه]] {{متن قرآن|وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ}} در [[شأن حضرت علی]]{{ع}} را نقل کرده است<ref>طبری، محمد بن جریر، جامع البیان فی تفسیر القرآن، ج۲۹، ص۶۷.</ref>. حال باید از ابن تیمیه پرسید که چگونه ممکن است در [[تفسیری]] که خود آن را تائید کرده و آن را اصح [[تفاسیر]] و خالی از [[بدعت]] دانسته است و [[معتقد]] است که صاحب آن از افراد متهم [[روایت]] نقل نکرده است<ref>ابن تیمیه حرانی، التفسیر الکبیر، ج۲، ص۲۵۴-۲۵۷.</ref>، احادیث موضوع آن هم موضوع مورد اتفاق وجود داشته باشد؟<ref>[[مهدی فرمانیان|فرمانیان]] و [[رضا پورعلی سرخه دیزج|پورعلی سرخه دیزج]]، [[دلالت آیه و تعیها اذن واعیه بر امامت حضرت علی و پاسخ به شبهات ابن تیمیه (مقاله)|دلالت آیه و تعیها اذن واعیه بر امامت حضرت علی و پاسخ به شبهات ابن تیمیه]]، ص ۹۹.</ref> | ||
=== عدم اختصاص | === عدم اختصاص عنوان گوش شنوا به علی {ع}} === | ||
۳. '''وجه سوم''' ابن تیمیه پس از ساختگی شمردن حدیث، آیه را [[تفسیر به رأی]] میکند و مینویسد: مراد خداوند از "اذن واعیة" در این آیه: {{متن قرآن|إِنَّا لَمَّا طَغَى الْمَاءُ حَمَلْنَاكُمْ فِي الْجَارِيَةِ * لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةً وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ}}<ref>«ما آنگاه که آب سر برکشید، شما را در کشتی (نوح) سوار کردیم. تا آن را برایتان یادکردی کنیم و گوشهای نیوشنده آن را به گوش گیرند» سوره حاقه، آیه ۱۱-۱۲.</ref>، گوش یکی از [[مردم]] نیست؛ چراکه این خطاب به [[بنی آدم]] است و نشاندن آنها در کشتی از بزرگترین [[آیات]] است. [[خدای تعالی]] میفرماید: {{متن قرآن|وَآيَةٌ لَهُمْ أَنَّا حَمَلْنَا ذُرِّيَّتَهُمْ فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ * وَخَلَقْنَا لَهُمْ مِنْ مِثْلِهِ مَا يَرْكَبُونَ}}<ref>«و برای (پندگیری) آنها نشانهای (دیگر این) است که ما فرزندانشان را در کشتی انباشته برداشتیم. و مانند آن را برای آنان آفریدیم که بر آن سوار میشوند» سوره یس، آیه ۴۱-۴۲.</ref> و فرموده: {{متن قرآن|أَلَمْ تَرَ أَنَّ الْفُلْكَ تَجْرِي فِي الْبَحْرِ بِنِعْمَةِ اللَّهِ لِيُرِيَكُمْ مِنْ آيَاتِهِ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ}}<ref>«آیا ندیدهای که کشتیها در دریا به نعمت خداوند روانند تا (خداوند) برخی از نشانههای خود را به شما نشان دهد؛ بیگمان در این، نشانههایی برای هر شکیب پیشه سپاسمندی است» سوره لقمان، آیه ۳۱.</ref>. پس چگونه همه اینها را یکی از [[مردم]] به خاطر میسپارد؟ | ۳. '''وجه سوم''' ابن تیمیه پس از ساختگی شمردن حدیث، آیه را [[تفسیر به رأی]] میکند و مینویسد: مراد خداوند از "اذن واعیة" در این آیه: {{متن قرآن|إِنَّا لَمَّا طَغَى الْمَاءُ حَمَلْنَاكُمْ فِي الْجَارِيَةِ * لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةً وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ}}<ref>«ما آنگاه که آب سر برکشید، شما را در کشتی (نوح) سوار کردیم. تا آن را برایتان یادکردی کنیم و گوشهای نیوشنده آن را به گوش گیرند» سوره حاقه، آیه ۱۱-۱۲.</ref>، گوش یکی از [[مردم]] نیست؛ چراکه این خطاب به [[بنی آدم]] است و نشاندن آنها در کشتی از بزرگترین [[آیات]] است. [[خدای تعالی]] میفرماید: {{متن قرآن|وَآيَةٌ لَهُمْ أَنَّا حَمَلْنَا ذُرِّيَّتَهُمْ فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ * وَخَلَقْنَا لَهُمْ مِنْ مِثْلِهِ مَا يَرْكَبُونَ}}<ref>«و برای (پندگیری) آنها نشانهای (دیگر این) است که ما فرزندانشان را در کشتی انباشته برداشتیم. و مانند آن را برای آنان آفریدیم که بر آن سوار میشوند» سوره یس، آیه ۴۱-۴۲.</ref> و فرموده: {{متن قرآن|أَلَمْ تَرَ أَنَّ الْفُلْكَ تَجْرِي فِي الْبَحْرِ بِنِعْمَةِ اللَّهِ لِيُرِيَكُمْ مِنْ آيَاتِهِ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ}}<ref>«آیا ندیدهای که کشتیها در دریا به نعمت خداوند روانند تا (خداوند) برخی از نشانههای خود را به شما نشان دهد؛ بیگمان در این، نشانههایی برای هر شکیب پیشه سپاسمندی است» سوره لقمان، آیه ۳۱.</ref>. پس چگونه همه اینها را یکی از [[مردم]] به خاطر میسپارد؟ | ||