تجرید: تفاوت میان نسخه‌ها

پس دست [[شهود]] هیچ شاهدی به آن مناطق ممنوع نمی‌رسد و راه بر سیر و سلوک [[شهودی]] بسته است و تنها راهی که باز است [[برهان عقلی]] است که سالک [[مأمور]] است تا به همان بسنده کند. این اشراقات نوری چیزی جز همان حقایق وجودی از تجلیات صفات فعلی [[الهی]] نیست که در [[آیه]] ۳۵ [[سوره نور]] بیان شده است.

پس سالک باید هماره [[ذات]] را از صفات و تجلیات باز شناسد و مجرد داند؛ و [[گمان]] [[نبرد]] که آنچه یافته و مشهود اوست، [[ذات الهی]] یا صفات [[عین ذات]] است، بلکه صفات فعلی [[الهی]] است و در [[حقیقت]] خود آنها «اسم الاسم الاسم» یا بالاتر از آن هستند که چیزی جز صفت و اسم نیست. پس اگر در [[روایت]] آمده است: {{متن حدیث|أَرَاهُمْ نَفْسَهُ}}<ref>کافی، کلینی، ج۱، ص۱۱۳.</ref>؛ «[[خداوند]] نفس خود را به آنان نشان داد». مراد [[ذات]] نیست، بلکه مراد صفات فعلی الهی است؛ چنان‌که [[خدا]] این [[اسمای فعلی]] الهی که همان [[حقایق]] وجودی و [[تجلیات الهی]] اوست، به [[حضرت آدم]]{{ع}} نشان داد؛ چنان‌که خدا خود در این باره می‌فرماید: {{متن قرآن|وَعَلَّمَ آدَمَ الْأَسْمَاءَ كُلَّهَا ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلَائِكَةِ فَقَالَ أَنْبِئُونِي بِأَسْمَاءِ هَؤُلَاءِ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ}}<ref>«و همه نام‌ها را به آدم آموخت سپس آنان را بر فرشتگان عرضه کرد و گفت: اگر راست می‌گویید نام‌های اینان را به من بگویید» سوره بقره، آیه ۳۱.</ref>.

== منابع ==