پرش به محتوا

شریعیه: تفاوت میان نسخه‌ها

۱ بایت اضافه‌شده ،  ‏۱۱ آوریل ۲۰۱۹
جز
جایگزینی متن - 'خدامراد]]،فرهنگ‌نامه' به 'خدامراد، [[فرهنگ‌نامه'
(صفحه‌ای تازه حاوی «{{خرد}} {{مهدویت}} <div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;"> : <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center;...» ایجاد کرد)
 
جز (جایگزینی متن - 'خدامراد]]،فرهنگ‌نامه' به 'خدامراد، [[فرهنگ‌نامه')
خط ۱۳: خط ۱۳:
*شریعیه می‏‌پندارند این پنج تن خدایانند و اضدادی دارند؛ اما درباره آن اضداد اختلاف کرده‌‏اند؛ برخی آن پنج ضد را نیکو می‏‌شمارند؛ زیرا برتری و ارزش کسانی که خدای در آن حلول کرده است، جز به آن اضداد شناخته نشود. عده‏‌ای گویند: "آن ضدها زشت و نکوهیده‏‌اند".
*شریعیه می‏‌پندارند این پنج تن خدایانند و اضدادی دارند؛ اما درباره آن اضداد اختلاف کرده‌‏اند؛ برخی آن پنج ضد را نیکو می‏‌شمارند؛ زیرا برتری و ارزش کسانی که خدای در آن حلول کرده است، جز به آن اضداد شناخته نشود. عده‏‌ای گویند: "آن ضدها زشت و نکوهیده‏‌اند".
*شریعی خودش نیز ادعای حلول می‌‏کرد و بعد از او مردی از پیروانش به نام نمیر، پنداشت که خدا در کالبد او در آمده است.
*شریعی خودش نیز ادعای حلول می‌‏کرد و بعد از او مردی از پیروانش به نام نمیر، پنداشت که خدا در کالبد او در آمده است.
*[[ابو محمد حسن شریعی]] از صحابه [[امام علی نقی]]{{ع}} و [[امام حسن عسکری]]{{ع}} و نخستین کسی بود که بعد از شهادت [[امام یازدهم]]، ادعای بابیت کرد و به الحاد و کفر منسوب شد<ref>  ر. ک: نعمت اللّه صفری فروشانی، غالیان، ص ۱۳۲</ref>. وی در حالی که هیچ‏‌گونه‏ شایستگی برای جایگاه نیابت نداشت، چنین ادعا می‏‌کرد. به علاوه بر خدای تعالی دروغ بست و اموری به [[امامان]]{{عم}} نسبت داد که در شأن آنان نبود و آن بزرگواران از آن امور و نسبت‏‌ها بیزار بودند. توقیعی از سوی [[امام مهدی|حضرت مهدی]]{{ع}}‏ در لعن او به دست نائب سوم شرف صدور یافت<ref>  ر.ک: شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۳۹۷؛ محمد جواد مشکور، فرهنگ فرق اسلامی، ص ۲۵۴ و ۲۵۵</ref><ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]،[[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص:۲۷۰ - ۲۷۱.</ref>.
*[[ابو محمد حسن شریعی]] از صحابه [[امام علی نقی]]{{ع}} و [[امام حسن عسکری]]{{ع}} و نخستین کسی بود که بعد از شهادت [[امام یازدهم]]، ادعای بابیت کرد و به الحاد و کفر منسوب شد<ref>  ر. ک: نعمت اللّه صفری فروشانی، غالیان، ص ۱۳۲</ref>. وی در حالی که هیچ‏‌گونه‏ شایستگی برای جایگاه نیابت نداشت، چنین ادعا می‏‌کرد. به علاوه بر خدای تعالی دروغ بست و اموری به [[امامان]]{{عم}} نسبت داد که در شأن آنان نبود و آن بزرگواران از آن امور و نسبت‏‌ها بیزار بودند. توقیعی از سوی [[امام مهدی|حضرت مهدی]]{{ع}}‏ در لعن او به دست نائب سوم شرف صدور یافت<ref>  ر.ک: شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۳۹۷؛ محمد جواد مشکور، فرهنگ فرق اسلامی، ص ۲۵۴ و ۲۵۵</ref><ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص:۲۷۰ - ۲۷۱.</ref>.


== جستارهای وابسته ==
== جستارهای وابسته ==
۲۲۴٬۷۸۹

ویرایش