وحی نفسی: تفاوت میان نسخه‌ها

→ تفاوت با ویرایش قدیمی‌تر

وحی نفسی (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۱ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۵۷

۵۴۸ بایت اضافه‌شده ، ‏۱۱ مهٔ ۲۰۲۵

بدون خلاصۀ ویرایش

دیداریویکی‌متن

Bahmani

مدیران

۱۳۰٬۲۶۲

ویرایش

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-==چیستی وحی نفسی==
+{{مدخل مرتبط
-وحی نفسی مساله ای است که غرب امروز، در تفسیر وحی به آن پناه برده و می خواهد از این طریق، وحی نازل بر پیامبران را توجیه و تفسیر کند و حاصل سخن آنان این است که: پیامبران بر اثر انقطاع از مردم و توجه به خدا، در خلوت و تنهایی، پیرامون آرمانهای عالی و بشردوستانه به تفکر نشسته اند. آنان فکر می کردند که امت خود را از طریق برنامه هایی که خدا در اختیارشان می گذارد، اصلاح کنند یک چنین اندیشه مداوم، آن هم در مکان خلوت سبب می شود که قوه تخیل، قوی و نیرومند گردد و پیامبران آنچه را فکر می کردند، در برابر دیدگان عقل خود حاضر و آماده می دیدند. ناگهان صدائی می شنیدند که می گوید: تو رسول خدا هستی و در این حال تصویری را در برابر خود مشاهده کرده و چنین تلقی می کردند که او آورنده وحی از جانب خدا است، و با شنیدن جمله های موزون گمان می کردند آن کلام خداست که بر قلب آنان نازل شده است، در حقیقت آنان فکر می کردند که همه این مطالب از عالم بالا بر آنان فرو فرستاده شده است. غافل از این که این نفس و قوه تخیل آنها است که افاضه می کند و این مسائل را در برابر آنان مجسم می سازد. خلاصه، کلیه رویاها و صورتهائی که مشاهده می کردند معلول تصورات ذهنی آنان بوده است که به نفس پیامبر قوه می بخشید که آنچه را در سالیان دراز آرزو می کرد، در مقابل خود مشاهده کند.<ref>جعفر سبحانی- منشور جاوید- ج 10 صفحه 227</ref>.
+| موضوع مرتبط = وحی
+| عنوان مدخل  =
+| مداخل مرتبط =
+| پرسش مرتبط  =
+}}
-==نقد و بررسی==
+== معناشناسی ==
-پیامبران آسمانی خردمندترین، دلسوزترین، و واقع گراترین مردم جهان بودند که پیوسته از طریق پند و نصیحت و عقل و برهان به هدایت مردم می پرداخته اند و یک چنین افرادی نمی توانند بسان انسانهای گوشه گیر و زاویه نشین باشند که در اثر بریدن از مردم، مخزن خیال را تقویت کنند تا بر اثر بالا آمدن قوه تخیل، آرزوهای خود را حاضر و ناظر ببینند. قرآن مجید در برخی از آیات تلویحا این نظریه را نقد کرده و می فرماید: {{متن قرآن|ما کذب الفواد ما رای* افتمارونه علی ما یری* ولقد راه نزلة اخری* عند سدرة المنتهی* عندها جنة الماوی* اذ یغشی السدرة ما یغشی* مازاغ البصر و ما طغی* لقد رای من آیات ربه الکبری }} <ref>نجم/ 11-18</ref>. اگر در این نظریه تمام آنچه را که پیامبر دیده و شنیده، غیر واقعی و محصول نفس او می داند و برای آنها واقعیتی قائل نیست، قرآن برای همه آنها حقیقت قائل شده و معتقد است که ابزار شناخت پیامبر، اعم از حواس (چشم) و عقل، هیچیک دچار خطا و اشتباه نشده است. و به دیگر سخن: تفسیر وحی از طریق وحی نفسی تعبیر محترمانه ای است از جنون که پیوسته مخالفان انبیا آنان را به آن متهم می کرده اند، چیزی که هست انسان گذشته، عریان و بی پرده سخن می گفت. و عصر کنونی، عصر خدعه ها و حیله ها است و تلخ ترین و کشنده ترین افکار و اندیشه ها را با زیرکی و آب و رنگ خاصی به خورد جامعه می دهند. <ref>جعفر سبحانی- منشور جاوید- ج 10 صفحه 227</ref>.
+وحی نفسی مسأله ای است که غرب امروز، در [[تفسیر وحی]] به آن [[پناه]] برده و می‌‌خواهد از این طریق، [[وحی]] نازل بر [[پیامبران]] را توجیه و [[تفسیر]] کند و حاصل سخن آنان این است که: پیامبران بر اثر [[انقطاع]] از [[مردم]] و [[توجه به خدا]]، در [[خلوت]] و [[تنهایی]]، پیرامون آرمانهای عالی و بشردوستانه به [[تفکر]] نشسته‌اند. آنان [[فکر]] می‌‌کردند که [[امت]] خود را از طریق برنامه‌هایی که [[خدا]] در اختیارشان می‌‌گذارد، [[اصلاح]] کنند یک چنین [[اندیشه]] مداوم، آن هم در مکان خلوت سبب می‌‌شود که [[قوه]] تخیل، [[قوی]] و نیرومند گردد و پیامبران آنچه را فکر می‌‌کردند، در برابر دیدگان [[عقل]] خود حاضر و آماده می‌‌دیدند. ناگهان صدائی می‌‌شنیدند که می‌‌گوید: تو [[رسول خدا]] هستی و در این حال تصویری را در برابر خود [[مشاهده]] کرده و چنین تلقی می‌‌کردند که او آورنده وحی از جانب خدا است، و با شنیدن جمله‌های موزون [[گمان]] می‌‌کردند آن [[کلام]] خداست که بر [[قلب]] آنان نازل شده است، در [[حقیقت]] آنان فکر می‌‌کردند که همه این مطالب از عالم بالا بر آنان فرو فرستاده شده است. [[غافل]] از این که این نفس و قوه تخیل آنها است که [[افاضه]] می‌‌کند و این مسائل را در برابر آنان مجسم می‌‌سازد. خلاصه، کلیه رویاها و صورتهائی که مشاهده می‌‌کردند معلول تصورات [[ذهنی]] آنان بوده است که به نفس [[پیامبر]] قوه می‌‌بخشید که آنچه را در سالیان دراز [[آرزو]] می‌‌کرد، در مقابل خود مشاهده کند.<ref>[[جعفر سبحانی|سبحانی، جعفر]]، [[منشور جاوید ج۱۰ (کتاب)|منشور جاوید ج۱۰]]، ص۲۲۷.</ref>.
-==منابع==
+== نقد و بررسی ==
-{{ستون-شروع|2}}
+پیامبران آسمانی خردمندترین، دلسوزترین، و واقع گراترین مردم [[جهان]] بودند که پیوسته از طریق [[پند]] و [[نصیحت]] و عقل و [[برهان]] به [[هدایت مردم]] می‌‌پرداخته‌اند و یک چنین افرادی نمی‌توانند بسان انسان‌های گوشه گیر و زاویه نشین باشند که در اثر بریدن از مردم، مخزن [[خیال]] را تقویت کنند تا بر اثر بالا آمدن قوه تخیل، آرزوهای خود را حاضر و ناظر ببینند. [[قرآن مجید]] در برخی از [[آیات]] تلویحا این نظریه را نقد کرده و می‌‌فرماید: {{متن قرآن|ما کذب الفواد ما رای* افتمارونه علی ما یری* ولقد راه نزلة اخری* عند سدرة المنتهی* عندها جنة الماوی* اذ یغشی السدرة ما یغشی* مازاغ البصر و ما طغی* لقد رای من آیات ربه الکبری}} <ref>سوره نجم، آیه ۱۱-۱۸.</ref>. اگر در این نظریه تمام آنچه را که [[پیامبر]] دیده و شنیده، غیر [[واقعی]] و محصول نفس او می‌‌داند و برای آنها واقعیتی قائل نیست، [[قرآن]] برای همه آنها [[حقیقت]] قائل شده و [[معتقد]] است که ابزار [[شناخت پیامبر]]، اعم از [[حواس]] (چشم) و [[عقل]]، هیچ‌یک دچار [[خطا]] و [[اشتباه]] نشده است. و به دیگر سخن: [[تفسیر وحی]] از [[طریق وحی]] نفسی تعبیر محترمانه ای است از [[جنون]] که پیوسته [[مخالفان انبیا]] آنان را به آن متهم می‌‌کرده‌اند، چیزی که هست [[انسان]] گذشته، عریان و بی‌پرده سخن می‌‌گفت. و عصر کنونی، عصر [[خدعه‌ها]] و حیله‌ها است و تلخ‌ترین و کشنده‌ترین [[افکار]] و [[اندیشه‌ها]] را با [[زیرکی]] و آب و رنگ خاصی به خورد [[جامعه]] می‌‌دهند<ref>[[جعفر سبحانی|سبحانی، جعفر]]، [[منشور جاوید ج۱۰ (کتاب)|منشور جاوید ج۱۰]]، ص۲۲۷.</ref>.
-* [[پرونده:11450.JPG|22px]] [[جعفر سبحانی|سبحانی، جعفر]]، [[منشور جاوید (کتاب)|'''منشور جاوید''']].
-{{پایان}}
-==پانویس==
+== منابع ==
-{{یادآوری پانویس}}
+{{منابع}}
-{{پانویس2}}
+# [[پرونده:136897.jpg|22px]] [[جعفر سبحانی|سبحانی، جعفر]]، [[منشور جاوید ج۱۰ (کتاب)|'''منشور جاوید ج۱۰''']]
+{{پایان منابع}}
+== پانویس ==
+{{پانویس}}
 [[رده:مدخل‌های درجه دو دانشنامه]]
-[[رده:مجاری علم لدنی امام]]
-[[رده:وحی و الهام]]
 [[رده:وحی]]
-[[رده:وحی نفسی]]