پرش به محتوا

علی بن محمد سمری: تفاوت میان نسخه‌ها

جز
جایگزینی متن - 'ref> شیخ طوسی' به 'ref>شیخ طوسی'
جز (جایگزینی متن - 'ref> شیخ طوسی' به 'ref>شیخ طوسی')
خط ۱۰: خط ۱۰:


==مقدمه==
==مقدمه==
*ابو الحسن علی بن محمد سمری "یا صیمری‏ "<ref> شیخ طوسی، رجال، ص ۴۰۰، رقم ۵۸۶۰</ref>، چهارمین و آخرین سفیر [[امام مهدی|حضرت ولی عصر]]{{ع}} است. وی پس از درگذشت [[حسین بن روح]] به مقام سفارت رسید و مدت سه سال عهده‌‏دار این جایگاه بود. سمری از خاندانی دیندار و [[شیعه]] بود که در خدمت‌گزاری به سازمان [[امامیه]] شهرت فراوانی داشت. همین اصالت خانوادگی او باعث شد در امر سفارت، با مخالفت چندانی روبه ‏رو نشود<ref>  داود الهامی، آخرین امید، ص ۱۰۹</ref>.  
*ابو الحسن علی بن محمد سمری "یا صیمری‏ "<ref>[[شیخ طوسی]]، رجال، ص ۴۰۰، رقم ۵۸۶۰</ref>، چهارمین و آخرین سفیر [[امام مهدی|حضرت ولی عصر]]{{ع}} است. وی پس از درگذشت [[حسین بن روح]] به مقام سفارت رسید و مدت سه سال عهده‌‏دار این جایگاه بود. سمری از خاندانی دیندار و [[شیعه]] بود که در خدمت‌گزاری به سازمان [[امامیه]] شهرت فراوانی داشت. همین اصالت خانوادگی او باعث شد در امر سفارت، با مخالفت چندانی روبه ‏رو نشود<ref>  داود الهامی، آخرین امید، ص ۱۰۹</ref>.  
*سمری، فرصت زیادی برای فعالیت نداشت؛ به همین دلیل، مانند نایب‌‏های پیش از خود، نتوانست فعالیت‌‏های گسترده‌‏ای انجام داده، تغییرات قابل ملاحظه‌‏ای در روابط خود و وکلا پدید آورد؛ لکن اعتقاد شیعیان به بزرگواری و مورد اطمینان بودن او، مثل سایر نایبان بود و وی مورد پذیرش عموم شیعیان قرار گرفت<ref>  شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۵۱۷</ref>.  
*سمری، فرصت زیادی برای فعالیت نداشت؛ به همین دلیل، مانند نایب‌‏های پیش از خود، نتوانست فعالیت‌‏های گسترده‌‏ای انجام داده، تغییرات قابل ملاحظه‌‏ای در روابط خود و وکلا پدید آورد؛ لکن اعتقاد شیعیان به بزرگواری و مورد اطمینان بودن او، مثل سایر نایبان بود و وی مورد پذیرش عموم شیعیان قرار گرفت<ref>  شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۵۱۷</ref>.  
*شش روز پیش از رحلت او، توقیعی از سوی [[امام مهدی|امام دوازدهم]] به دستش رسید که مرگ وی را پیشگویی و زمان مرگ را نیز تعیین کرده بود. متن این توقیع شریف، نمایان‌گر پایان غیبت صغرا و نیابت خاص و آغاز غیبت کبرا و نیابت عام است<ref>  شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۵۱۶</ref>.  
*شش روز پیش از رحلت او، توقیعی از سوی [[امام مهدی|امام دوازدهم]] به دستش رسید که مرگ وی را پیشگویی و زمان مرگ را نیز تعیین کرده بود. متن این توقیع شریف، نمایان‌گر پایان غیبت صغرا و نیابت خاص و آغاز غیبت کبرا و نیابت عام است<ref>  شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۵۱۶</ref>.  
۲۲۴٬۹۰۲

ویرایش