احمد بن اسحاق قمی: تفاوت میان نسخه‌ها

'''احمد بن اسحاق قمی''' از افراد مورد اعتماد [[امام عسکری]]{{ع}} و وکلای [[امام مهدی|حضرت مهدی]]{{ع}} او بزرگ [[شیعیان]] [[قم]] و از [[اصحاب]] [[امام جواد]]، [[امام هادی]] و [[امام عسکری]]{{عم}} بود<ref>ر. ک: احمد بن علی نجاشی، رجال النجاشی، ص ۹۱، رقم ۲۲۵؛ شیخ طوسی، رجال الطوسی، ص ۳۷۳، رقم ۵۵۲۶</ref>. او، زمان [[امام عسکری]]{{ع}} به دیدن [[امام مهدی|حضرت صاحب الزّمان]]{{ع}} شرف‌یاب شد او از وکلای [[حضرت عسکری]]{{ع}} و [[امام مهدی|حضرت مهدی]]{{ع}} بود<ref>  ر. ک: شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، باب ۴۳، ش ۱۶.</ref>.

*در [[خاندان]] [[امامت]] از [[شأن]] و مرتبه والایی نیز برخوردار بود. [[احمد بن اسحاق]] گوید: بر [[امام عسکری]]{{ع}} وارد شدم و خواستم از [[جانشین]] پس از وی پرسش کنم؛ او آغاز [[سخن]] کرد و فرمود: "ای [[احمد بن اسحاق]]! خدای سبحانه و تعالی از زمان [[حضرت آدم]]{{ع}} [[زمین]] را خالی از [[حجّت]] نگذاشته است و تا [[روز قیامت]] نیز از [[حجّت]] خالی نخواهد گذاشت. به واسطه او بلا را از اهل [[زمین]] دفع می‏‌کند و باران می‏‌فرستد و برکات‏ [[زمین]] را بیرون می‌‏آورد. پرسیدم: ای [[فرزند]] [[رسول خدا]]! [[امام]] و [[جانشین]] پس از شما کیست؟. حضرت شتابان برخاست و داخل خانه شد و سپس برگشت، در حالی که بر شانه‏‌اش کودکی سه ساله بود که صورتش مانند ماه شب چهارده می‌‏درخشید. پس فرمود: ای [[احمد بن اسحاق]]! اگر نزد خدای سبحانه و تعالی و حجّت‌‏های او گرامی نبودی، این فرزندم را به تو نمی‌‏نمودم. او هم نام و هم کنیه [[رسول خدا]]{{صل}} است، کسی است که [[زمین]] را پر از عدل‏ وداد می‌‏کند؛ همچنان‏که پر از [[ظلم]] و [[جور]] شده باشد. ای [[احمد بن اسحاق]]! مثل او در این امّت، مثل [[خضر]] و [[ذوالقرنین]] است، او غیبتی طولانی خواهد داشت که هیچ‏کس در آن [[نجات]] نمی‌‏یابد، مگر کسی که خدای سبحانه و تعالی او را در [[اعتقاد]] به [[امامت]] ثابت بدارد و در [[دعا]] به [[تعجیل فرج]] موفّق سازد. پرسیدم: ای مولای من! آیا نشانه‌‏ای هست که قلبم بدان آرام گیرد؟. آن کودک به زبان عربی فصیح به [[سخن]] درآمد و فرمود: من بقیت اللّه در [[زمین]] [[خدا]] هستم و [[منتقم]] از [[دشمنان]] اویم، ای [[احمد بن اسحاق]]! پس از مشاهده، جستجوی نشانه مکن<ref>{{عربی|"أَنَا بَقِيَّةُ اللَّهِ‏ فِي‏ أَرْضِهِ‏ وَ الْمُنْتَقِمُ‏ مِنْ‏ أَعْدَائِهِ‏ فَلَا تَطْلُبْ‏ أَثَراً بَعْدَ عَيْنٍ‏ يَا أَحْمَدَ بْنَ‏ إِسْحَاق‏"}}</ref> شاد و خرّم بیرون آمدم و فردای آن روز نزد [[امام عسکری]]{{ع}} بازگشتم و گفتم: ای [[فرزند]] [[رسول خدا]]! شادی من به واسطه منّتی که بر من نهادید، بسیار است. بفرمایید آن سنّتی که از [[خضر]] و [[ذو القرنین]] دارد چیست؟. فرمود:ای [[احمد]]! [[غیبت طولانی]]. گفتم: ای [[فرزند]] [[رسول خدا]]! آیا [[غیبت]] او به طول خواهد انجامید؟ فرمود: به [[خدا]] سوگند! چنین است. تا به اندازه‌‏ای که بیشتر معتقدان به او بازگردند و باقی نماند، مگر کسی که خدای سبحانه و تعالی [[عهد]] و [[پیمان]] [[ولایت]] ما را از او گرفته و [[ایمان]] را در دلش نگاشته و با روحی از جانب خود مؤید کرده باشد. ای [[احمد بن اسحاق]]! این امری از [[امر الهی]] و [[رازی]] از رازهای [[خداوند]] و غیبی از [[غیب]] [[پروردگار]] است. آنچه به تو دادم، بگیر و [[پنهان]] کن و از سپاسگزاران باش، تا فردا با ما در علّیین باشی<ref> {{عربی|" إِي‏ وَ رَبِّي‏ حَتَّى‏ يَرْجِعَ‏ عَنْ‏ هَذَا الْأَمْرِ أَكْثَرُ الْقَائِلِينَ‏ بِهِ وَ لَا يَبْقَى إِلَّا مَنْ أَخَذَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَهْدَهُ لِوَلَايَتِنَا وَ كَتَبَ فِي قَلْبِهِ الْإِيمَانَ وَ أَيَّدَهُ بِرُوحٍ مِنْهُ يَا أَحْمَدَ بْنَ إِسْحَاقَ هَذَا أَمْرٌ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ وَ سِرٌّ مِنْ سِرِّ اللَّهِ وَ غَيْبٌ مِنْ غَيْبِ اللَّهِ‏ فَخُذْ ما آتَيْتُكَ‏ وَ اكْتُمْهُ‏ وَ كُنْ مِنَ الشَّاكِرِينَ‏ تَكُنْ مَعَنَا غَداً فِي عِلِّيِّينَ‏"}}؛ شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۳۸۴، باب ۳۸، ح ۱</ref>