غریم: تفاوت میان نسخه‌ها

*[[شیخ مفید]] به این نکته تصریح کرده، می‏‌نویسد: "کلمه غریم، رمزی بود بین [[شیعه]] که وقتی [[امام مهدی|حضرت مهدی]]{{ع}}‏ را از روی [[تقیه]] یاد می‌‏کردند، از آن‏ استفاده می‏‌نمودند"<ref>  شیخ مفید، الارشاد، ص ۳۵۴</ref>.

*[[محمد بن صالح]] گوید: " وقتی پدرم از [[دنیا]] رفت و امر به من رسید، حواله‌‏هایی نزد پدرم بود که نشان می‏داد، مربوط به [[اموال]] غریم است"<ref>  محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج ۱، ص ۵۲۱، ح ۱۵</ref><ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص ۳۱۳ - ۳۱۴.</ref>.

*"غریم" [[علمای رجال]] تصریح کرده‌اند که از [[القاب]] [[خاصه]] آن حضرت است. "غریم" هم به‌معنای طلبکار است و هم بدهکار، ولی در این‌جا به‌معنای اول از روی [[تقیه]] بوده است. هرگاه [[شیعیان]] می‌خواستند مالی را نزد آن حضرت یا وکلایش بفرستند یا [[وصیت]] کنند، حضرت را می‌خواندند و ایشان از بیشتر صاحبان [[کشاورزی]]، [[تجارت]] و [[صنعت]] طلبکار بود. [[شیخ مفید]] می‌گوید: این رمزی بود که [[شیعه]] در قدیم، آن را میان خود می‌شناختند و خطاب کردن غریم به آن حضرت، برای [[تقیه]] بوده است<ref>نجم الثاقب، باب دوم.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۵۱۷.</ref>.