جز
جایگزینی متن - 'اینرو' به 'اینرو'
بدون خلاصۀ ویرایش |
جز (جایگزینی متن - 'اینرو' به 'اینرو') |
||
| خط ۱۰: | خط ۱۰: | ||
==[[روایات]] مرتبط== | ==[[روایات]] مرتبط== | ||
#[[امام صادق]]{{ع}} میفرمایند: "[[خداوند]] [[پیامبران]] را بر نبوّتشان سرشته است، از | #[[امام صادق]]{{ع}} میفرمایند: "[[خداوند]] [[پیامبران]] را بر نبوّتشان سرشته است، از اینرو هیچگاه از [[دین]] خارج نخواهند شد؛ [[اوصیاء]] [[پیامبران]] را هم بر وصایتشان سرشته است، و باز از همینرو هیچگاه از [[دین]] خارج نخواهند شد؛ شماری از [[مؤمنین]] را نیز بر [[ایمان]] سرشته است، که هیچگاه از [[دین]] خارج نمیشوند. امّا برخی از [[مؤمنان]] تنها از [[ایمان]] قرضی برخوردارند، اینان اگر از [[خداوند]] درخواست نمایند و در این درخواستشان [[اصرار]] ورزند، با [[ایمان]] از [[دنیا]] خواهند رفت"<ref>{{متن حدیث| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ: إِنَ اللَّهَ جَبَلَ النَّبِيِّينَ عَلَى نُبُوَّتِهِمْ فَلَا يَرْتَدُّونَ أَبَداً وَ جَبَلَ الْأَوْصِيَاءَ عَلَى وَصَايَاهُمْ فَلَا يَرْتَدُّونَ أَبَداً وَ جَبَلَ بَعْضَ الْمُؤْمِنِينَ عَلَى الْإِيمَانِ فَلَا يَرْتَدُّونَ أَبَداً وَ مِنْهُمْ مَنْ يُعِيرُ الْإِيمَانَ عَارِيَّةً فَإِذَا هُوَ دَعَا وَ أَلَحَّ فِي الدُّعَاءِ مَاتَ عَلَى الْإِيمَانِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۶۶، ص ۲۲۰.</ref>؛ | ||
#[[ابو بصیر]] میگوید: از [[امام صادق]]{{ع}} درباره معنی [[آیه شریفه]] {{متن قرآن|هُوَ الَّذِي أَنْشَأَكُمْ مِنْ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ فَمُسْتَقَرٌّ وَمُسْتَوْدَعٌ}}<ref>«و اوست که شما را از یک تن پدید آورد، آنگاه آرامشگاه و ودیعه گاهی است» سوره انعام، آیه ۹۸.</ref>، سؤال نمودم. [[حضرت]] فرمودند: "[[مردم]] [[شهر]] تو در این رابطه چه نظری دارند؟ گفتم: میگویند: منظور از "مستقَر" آنست که در رحم [[مادر]] قرار گیرد، و "مستودَع" آنست که در صُلب [[پدر]] بودیعت نهاده شود. [[حضرت]] فرمودند: به [[خطا]] رفتهاند! "مستقر" آنست که [[ایمان]] در [[قلب]] استقرار یابد، از | #[[ابو بصیر]] میگوید: از [[امام صادق]]{{ع}} درباره معنی [[آیه شریفه]] {{متن قرآن|هُوَ الَّذِي أَنْشَأَكُمْ مِنْ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ فَمُسْتَقَرٌّ وَمُسْتَوْدَعٌ}}<ref>«و اوست که شما را از یک تن پدید آورد، آنگاه آرامشگاه و ودیعه گاهی است» سوره انعام، آیه ۹۸.</ref>، سؤال نمودم. [[حضرت]] فرمودند: "[[مردم]] [[شهر]] تو در این رابطه چه نظری دارند؟ گفتم: میگویند: منظور از "مستقَر" آنست که در رحم [[مادر]] قرار گیرد، و "مستودَع" آنست که در صُلب [[پدر]] بودیعت نهاده شود. [[حضرت]] فرمودند: به [[خطا]] رفتهاند! "مستقر" آنست که [[ایمان]] در [[قلب]] استقرار یابد، از اینرو هیچگاه از او ستانده نشود؛ و {{متن قرآن|مُسْتَوْدَعٌ}} آنست که [[ایمان]] زمانی به او به [[ودیعه]] سپرده شود، آنگاه از او بازستانده شود. [[زبیر]] از اینان بود" <ref>{{متن حدیث| عَنْ أَبِي بَصِيرٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ{{ع}} قَالَ: قُلْتُ هُوَ الَّذِي أَنْشَأَكُمْ مِنْ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ فَمُسْتَقَرٌّ وَمُسْتَوْدَعٌ قَالَ: مَا يَقُولُ أَهْلُ بَلَدِكَ الَّذِي أَنْتَ فِيهِ؟ قَالَ: قُلْتُ يَقُولُونَ: مُسْتَقَرٌّ فِي الرَّحِمِ وَ مُسْتَوْدَعٌ فِي الصُّلْبِ. فَقَالَ كَذَّبُوا الْمُسْتَقَرُّ مَا اسْتَقَرَّ الْإِيمَانُ فِي قَلْبِهِ فَلَا يُنْزَعُ مِنْهُ أَبَداً وَ الْمُسْتَوْدَعُ الَّذِي يُسْتَوْدَعُ الْإِيمَانَ زَمَاناً ثُمَّ يُسْلَبُهُ وَ قَدْ كَانَ الزُّبَيْرُ مِنْهُمْ}}؛ بحار الأنوار، ج ۶۶، ص ۲۲۲.</ref>؛ | ||
#"روزی که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} در گذشت، [[زبیر]] [[شمشیر]] خود را کشید و گفت: آن را تا با [[علی]] [[بیعت]] نکنم در غلاف فرو نمیکنم!؛ پس از زمانی باز [[شمشیر]] خود را کشید و با آن، [[حضرت علی]] را [[هدف]] قرار داد!. [[زبیر]] در شمار کسانی بود که [[ایمان]] به او قرض داده شده بود، از | #"روزی که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} در گذشت، [[زبیر]] [[شمشیر]] خود را کشید و گفت: آن را تا با [[علی]] [[بیعت]] نکنم در غلاف فرو نمیکنم!؛ پس از زمانی باز [[شمشیر]] خود را کشید و با آن، [[حضرت علی]] را [[هدف]] قرار داد!. [[زبیر]] در شمار کسانی بود که [[ایمان]] به او قرض داده شده بود، از اینرو نخست در [[نور]] آن رفت، و پس از آن [[خداوند]] آن را از او بازستاند"<ref>{{متن حدیث| عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مَرْوَانَ قَالَ: إِنَّ الزُّبَيْرَ اخْتَرَطَ سَيْفَهُ يَوْمَ قُبِضَ النَّبِيُّ{{صل}} وَ قَالَ: لَا أَغْمِدُهُ حَتَّى أُبَايِعَ لِعَلِيٍ ثُمَّ اخْتَرَطَ سَيْفَهُ فَضَارَبَ عَلِيّاً فَكَانَ مِمَّنْ أُعِيرَ الْإِيمَانَ فَمَشَى فِي ضَوْءِ نُورِهِ ثُمَّ سَلَبَهُ اللَّهُ إِيَّاهُ}}بحار الأنوار، ج ۶۹، ص ۲۲۳.</ref>؛ | ||
#[[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: "[[بنده]] خداگاه صبح [[مؤمن]] است و شب [[کافر]]، و گاه صبح [[کافر]] است و شب [[مؤمن]]. به گروهی از [[مردم]] [[ایمان]] را به قرض میدهند، سپس آن را از آنان باز میگیرند؛ اینان "قرض داده شدگان" نامیده میشوند. آنگاه فرمود: فلان کس از اینان است" <ref>{{متن حدیث| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ: إِنَ الْعَبْدَ يُصْبِحُ مُؤْمِناً وَ يُمْسِي كَافِراً وَ يُصْبِحُ كَافِراً وَ يُمْسِي مُؤْمِناً وَ قَوْمٌ يُعَارُونَ الْإِيمَانَ ثُمَّ يُسْلَبُونَهُ وَ يُسَمَّوْنَ الْمُعَارِينَ ثُمَّ قَالَ: فُلَانٌ مِنْهُمْ}}؛ بحار الأنوار، ج ۶۹، ص ۲۲۵.</ref>؛ | #[[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: "[[بنده]] خداگاه صبح [[مؤمن]] است و شب [[کافر]]، و گاه صبح [[کافر]] است و شب [[مؤمن]]. به گروهی از [[مردم]] [[ایمان]] را به قرض میدهند، سپس آن را از آنان باز میگیرند؛ اینان "قرض داده شدگان" نامیده میشوند. آنگاه فرمود: فلان کس از اینان است" <ref>{{متن حدیث| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ: إِنَ الْعَبْدَ يُصْبِحُ مُؤْمِناً وَ يُمْسِي كَافِراً وَ يُصْبِحُ كَافِراً وَ يُمْسِي مُؤْمِناً وَ قَوْمٌ يُعَارُونَ الْإِيمَانَ ثُمَّ يُسْلَبُونَهُ وَ يُسَمَّوْنَ الْمُعَارِينَ ثُمَّ قَالَ: فُلَانٌ مِنْهُمْ}}؛ بحار الأنوار، ج ۶۹، ص ۲۲۵.</ref>؛ | ||
#[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} فرمودند: "[[خوشبختی]] واقعی آنست، که پایان کار [[انسان]] به [[سعادت]] انجامد؛ و [[بدبختی]] واقعی آنست، که پایان کار [[انسان]] به [[بدبختی]] انجامد" <ref>{{متن حدیث| عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ{{ع}} أَنَّ عَلِيّاً{{ع}} قَالَ: إِنَّ حَقِيقَةَ السَّعَادَةِ أَنْ يُخْتَمَ لِلْمَرْءِ عَمَلُهُ بِالسَّعَادَةِ وَ إِنَّ حَقِيقَةَ الشَّقَاءِ أَنْ يُخْتَمَ لِلْمَرْءِ عَمَلُهُ بِالشَّقَاءِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۰، ص ۳۶۴.</ref>؛ | #[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} فرمودند: "[[خوشبختی]] واقعی آنست، که پایان کار [[انسان]] به [[سعادت]] انجامد؛ و [[بدبختی]] واقعی آنست، که پایان کار [[انسان]] به [[بدبختی]] انجامد" <ref>{{متن حدیث| عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ{{ع}} أَنَّ عَلِيّاً{{ع}} قَالَ: إِنَّ حَقِيقَةَ السَّعَادَةِ أَنْ يُخْتَمَ لِلْمَرْءِ عَمَلُهُ بِالسَّعَادَةِ وَ إِنَّ حَقِيقَةَ الشَّقَاءِ أَنْ يُخْتَمَ لِلْمَرْءِ عَمَلُهُ بِالشَّقَاءِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۰، ص ۳۶۴.</ref>؛ | ||