مبانی تربیتی در صحیفه سجادیه: تفاوت میان نسخه‌ها

*[[امام]]{{ع}} در دعای بیستم عبارت سوم می‌فرمایند: "بارخدایا بر [[محمد]] و آل او [[درود]] فرست، و از کاری که کوشیدن به آن مرا (از [[عبادت]] و بندگیت) بازمی‌دارد بی‌نیازم کن (تا توجه من به جز تو نباشد) و وادار مرا به آنچه (انجام [[اوامر]] و ترک [[نواهی]]) که فردا ([[روز رستاخیز]]) از آن [[سؤال]] و بازپرسی می‌نمایی و روزهای مرا در آنچه ([[عبادت]] و [[پرستش]]) که برای آنم آفریده‌ای صرف نما و مرا (از دیگران) بی‌نیاز فرما و روزی‌ات را بر من [[گشایش]] ده، و به نگاه کردن ([[چشم به راه]] بودن) گرفتارم مفرما، و [[عزیز]] و گرامی‌ام بدار، به [[کبر]] و [[سربلندی]] ([[افراط]] در [[عزت]]) دچارم مکن؛ و مرا برای ([[بندگی]]) خود رام ساز؛ و عبادتم را به [[عجب]] و [[خودپسندی]] (از درجه قبول) تباه مگردان؛ و خیر و [[نیکی]] برای [[مردم]] را به دست من روان ساز (توانگرم گردان تا به ایشان [[احسان]] نمایم) و آن را به [[منت نهادن]] [[باطل]] مفرما؛ و [[خوهای پسندیده]] را به من ببخش (استعداد قبول آن را به من عطا فرما) و (چنان‌که آنها را دارا شدم) مرا از به خود [[نازیدن]] نگاه‌دار"<ref>{{متن حدیث|اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اكْفِنِي مَا يَشْغَلُنِي الِاهْتِمَامُ بِهِ، وَ اسْتَعْمِلْنِي بِمَا تَسْأَلُنِي غَداً عَنْهُ، وَ اسْتَفْرِغْ أَيَّامِي فِيمَا خَلَقْتَنِي لَهُ، وَ أَغْنِنِي وَ أَوْسِعْ عَلَيَّ فِي رِزْقِكَ، وَ لَا تَفْتِنِّي بِالنَّظَرِ، وَ أَعِزَّنِي وَ لَا تَبْتَلِيَنِّي بِالْكِبْرِ، وَ عَبِّدْنِي لَكَ وَ لَا تُفْسِدْ عِبَادَتِي بِالْعُجْبِ، وَ أَجْرِ لِلنَّاسِ عَلَى يَدِيَ الْخَيْرَ وَ لَا تَمْحَقْهُ بِالْمَنِّ، وَ هَبْ لِي مَعَالِيَ الْأَخْلَاقِ، وَ اعْصِمْنِي مِنَ الْفَخْرِ}}</ref><ref>[[فردین احمدوند|احمدوند، فردین]]، [[مکارم اخلاق در صحیفه (کتاب)|مکارم اخلاق در صحیفه]]، ص:۹۰-۹۱.</ref>

*[[امام]]{{ع}} در دعاهای بیستم، بیست و یکم، بیست و هشتم و پنجاهم و دعاهای بسیار دیگر بیاناتی دارد که به خداخواهی و [[خداجویی]] [[انسان]] اشاره می‌کند<ref>علی اصغر ابراهیمی‌فر، مبانی، اصول، روش‌ها و اهداف تربیتی در صحیفه سجادیه، معرفت، ۵۷ شهریور ۸۱، ص۳۱.</ref><ref>[[فردین احمدوند|احمدوند، فردین]]، [[مکارم اخلاق در صحیفه (کتاب)|مکارم اخلاق در صحیفه]]، ص:۹۱.</ref>

*[[امام]]{{ع}} در دعای سی و چهارم عبارت چهارم می‌فرمایند: "و وقت در سعی و کوشش برای [[توبه]] را نزدیک گردان؛ و ما را از جانب خود به [[غفلت]] و [[نادانی]] گرفتار مکن (به خود وامگذار) چون ما به سوی تو خواهان ([[امیدوار]] به [[عفو و گذشت]] تو) و از [[گناهان]] ###[[313]]### کننده‌ایم"<ref>{{متن حدیث| وَ قَرِّبِ الْوَقْتَ فِيهِ، وَ لَا تَسُمْنَا الْغَفْلَةَ عَنْكَ، إِنَّا إِلَيْكَ رَاغِبُونَ، وَ مِنَ الذُّنُوبِ تَائِبُونَ}}</ref><ref>[[فردین احمدوند|احمدوند، فردین]]، [[مکارم اخلاق در صحیفه (کتاب)|مکارم اخلاق در صحیفه]]، ص:۹۱.</ref>

*البته این مبنا را می‌توان با مبنای قبلی، یعنی [[خداجویی]] یک‌جا مورد بررسی قرار داد.

*[[غفلت]] [[انسان]]، موجب [[انحراف]] و از دست دادن [[فرصت‌ها]] و سقوط و [[هلاکت]] او می‌شود تا حدی که [[انسان]]، [[خدا]] و خویشتن و اهداف عالیه خویش را فراموش می‌کند. برای اینکه [[دنیا]] و زیبایی‌های [[فریبنده]] آن، او را مدهوش می‌کند و [[قدرت]] و [[درک]] و تشخیص را از او می‌گیرد<ref>ر.ک: علی اصغر ابراهیمی‌فر، مبانی، اصول، روش‌ها و اهداف تربیتی در صحیفه سجادیه، معرفت، ۵۷ شهریور ۸۱، ص۳۲.</ref><ref>[[فردین احمدوند|احمدوند، فردین]]، [[مکارم اخلاق در صحیفه (کتاب)|مکارم اخلاق در صحیفه]]، ص:۹۲.</ref>

== مبنای هفتم: [[حب ذات]]==

*این عنوان مستقیماً در [[صحیفه]] [[ذکر]] نشده است، اما با توجه به برخی از [[دعاها]] می‌توان جلوه‌هایی از این ویژگی را مشاهده کرد.