گوشه‌گیری: تفاوت میان نسخه‌ها

*نیز گاه از نهادن پایه‌ای غلط و [[اصرار]] بر آن، پدید می‌آید؛ چه گاه سخنی به [[خطا]] می‌رود و پایه‌ای برای عقیده‌ای قرار می‌گیرد، که دیگر کسان حفظ آن [[عقیده]] را لازم شمرده به تثبیت آن سخن [[خطا]] می‌پردازند. [[دانشمندان]] اهل [[سنّت]] معمولاً بر همین روش رفته خطای نخستین خود در مسأله [[امامت]] را توجیه می‌کنند. خطر این مطلب از خطر آنچه پیش از این [[گذشت]]، به مراتب بیش‌تر است؛ و کسی که دست به چنین توجیهاتی ببرد، بدون تردید مصداق [[آیه شریفه]] خواهد بود: {{متن قرآن|أَفَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَهَهُ هَوَاهُ وَأَضَلَّهُ اللَّهُ عَلَى عِلْمٍ}}<ref>«آیا آن کس را دیدی که هوای (نفس) خود را، خدای خویش گرفته است و خداوند او را از روی آگاهی به حال وی در گمراهی واگذاشته» سوره جاثیه، آیه ۲۳.</ref><ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۴۸۹.</ref>.

==منابع==

* [[پرونده:10115255.jpg|22px]] [[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)|'''دانش اخلاق اسلامی ج۴''']]