صبر در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

صبر در حدیث (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۲۹ آوریل ۲۰۲۰، ساعت ۲۱:۳۱

۴ بایت اضافه‌شده ، ‏۲۹ آوریل ۲۰۲۰

جز

جایگزینی متن - 'ثنای الهی' به 'ثنای الهی'

دیداریویکی‌متن

Wasity

دیوان‌سالاران، مدیران

۲۲۴٬۸۹۸

ویرایش

@@ خط ۲۸: / خط ۲۸: @@
 #[[امام صادق]]{{ع}} در [[زیارت پیامبر]]{{صل}} از راه دور می‌فرماید: ای [[پیامبر خدا]]{{صل}}! همراه هر [[گواهی]] و به جای هر [[انکار]] کننده‌ای، [[گواهی]] می‌دهم که تو پیام‌های خدایت را رساندی و برای امّتت خیر خواستی و در راه پروردگارت با تمام توان کوشیدی و فرمانش را فراز آوردی و به خاطرش آزارها دیدی و به [[حکمت]] و اندرزهای [[نیکو]] و زیبا به راهش فرا خواندی<ref>{{متن حدیث|الْإِمَامُ الصَّادِقُ{{ع}} – فِي زِيَارَةَ النَّبِيِّ{{صل}} مِنْ بَعِیدِ-:... أَشْهَدُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَعَ كُلِّ شَاهِدٍ وَ أَتَحَمَّلُهَا عَنْ كُلِّ جَاحِدٍ أَنَّكَ قَدْ بَلَّغْتَ رِسَالاتِ رَبِّكَ وَ نَصَحْتَ لِأُمَّتِكَ وَ جَاهَدْتَ فِي سَبِيلِ رَبِّكَ وَ صَدَعْتَ بِأَمْرِهِ وَ احْتَمَلْتَ الْأَذَى فِي جَنْبِهِ وَ دَعَوْتَ إِلَى سَبِيلِهِ بِالْحِكْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ الْجَمِيلَةِ}}؛ الإقبال، ج۳، ص۱۲۴؛ مصباح الزائر، ص۶۷؛ المزار، ص۱۲، من دون إسناد إلی أحد من أهل البیت{{عم}}؛ بحار الأنوار، ج۱۰۰، ص۱۸۴، ح۱۱. </ref>.
 #به [[نقل]] از [[عبدالله بن مسکان]] [[امام]]، [[جعفر صادق]]{{ع}} فرمود: "خدای - تبارک و تعالی - [[مکارم اخلاق]] را به [[پیامبر]] خویش ارزانی داشت. پس خویش را [[آزمایش]] کنید. اگر آنها در شما بودند، [[خدا]] را [[ستایش]] نمایید و از [[خدا]] بخواهید که آنها را در شما زیاد گرداند". [[امام]]{{ع}} پس از آن، ده چیز را ذکر فرمود: [[یقین]] و [[قناعت]] و [[شکیبایی]] و... <ref>{{متن حدیث|عن عبدالله بن مسکان عن الامام الصادق{{ع}}: إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى خَصَّ رَسُولَهُ‌{{صل}} بِمَكَارِمِ الْأَخْلَاقِ فَامْتَحِنُوا أَنْفُسَكُمْ فَإِنْ كَانَ فِيكُمْ مِنْهَا شَيْ‌ءٌ فَاحْمَدُوا اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ وَ ارْغَبُوا إِلَيْهِ فِي الزِّيَادَةِ مِنْهَا. قَالَ: فَذَكَرَها عَشَرَةً: الْيَقِينَ وَ الْقَنَاعَةَ وَ الصَّبْرَ....}}؛ کتاب من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۵۵۴، ح۴۹۰۱؛ الکافی، ج۲، ص۵۶، ح۲، و فیه «رسله» بدل «رسوله»؛ الخصال، ص۴۳۱، ح۱۲؛ معانی الأخبار، ص۱۹۱، ح۳؛ صفات الشیعه، ص۱۲۷، ح۶۷؛ بحارالأنوار، ج۶۹، ص۳۶۸، ح۵.</ref>.
-#به [[نقل]] از [[ابن عبّاس]]: هنگامی که [[پیامبر خدا]]{{صل}} [[بیمار]] شد و یارانش نیز نزدش بودند، فرمود: "ای [[بلال]]! [[مردم]] را نزد من بیاور". [[مردم]]، گرد آمدند و [[پیامبر خدا]]{{صل}} که عمامه‌اش را به سر بسته و به کمانش تکیه داده بود، بیرون آمد تا بر بالای [[منبر]] رفت و پس از [[حمد]] و [[ثنای الهی]] فرمود: "ای [[یاران]] من! من چگونه [[پیامبری]] برای شما بودم؟ آیا پیش چشمتان نجنگیدم؟ آیا دندان‌های پیشم را نشکستند؟ آیا پیشانی‌ام را [[خاک]] آلود نکردند؟ آیا محاسنم را به [[خون]] صورتم‌تر نکردند؟ آیا [[سختی]] و مشقّت [[بردباری]] با نابخردان قومم را به [[جان]] نخریدم؟ آیا از [[گرسنگی]] به شکمم سنگ نبستم؟". [[مردم]] گفتند: چرا، ای [[پیامبر خدا]]! تو به خاطر [[خدا]] [[شکیبا]] و از بلای سخت و ناشناخته [[الهی]]، بازدارنده بودی [[خداوند]] از جانب ما به تو [[بهترین]] جزا را بدهد! [[پیامبر]]{{صل}} فرمود: "[[خداوند]] به شما هم جزای خیر دهد!"<ref>{{متن حدیث|عن ابن عباس - فِي ذِکْرِ مَرَضِ رَسُولِ اللهِ{{صل}}، وَ کَانَ عِنْدَهُ أَصْحَابُهُ-: قَالَ يَا بِلَالُ هَلُمَّ عَلَيَّ بِالنَّاسِ فَاجْتَمَعَ النَّاسُ فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} مُتَعَصِّباً بِعِمَامَتِهِ مُتَوَكِّئاً عَلَى قَوْسِهِ حَتَّى صَعِدَ الْمِنْبَرَ فَحَمِدَ اللَّهَ وَ أَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ: مَعَاشِرَ أَصْحَابِي أَيُّ نَبِيٍّ كُنْتُ لَكُمْ أَ لَمْ أُجَاهِدْ بَيْنَ أَظْهُرِكُمْ أَ لَمْ تُكْسَرْ رَبَاعِيَتِي أَ لَمْ يُعَفَّرْ جَبِينِي أَ لَمْ تَسِلِ الدِّمَاءُ عَلَى حُرِّ وَجْهِي حَتَّى لَثِقْتُ لِحْيَتِي أَ لَمْ أُكَابَدِ الشِّدَّةَ وَ الْجَهْدَ مَعَ جُهَّالِ قَوْمِي أَ لَمْ أَرْبَطْ حَجَرَ الْمَجَاعَةِ عَلَى بَطْنِي. قَالُوا بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ لَقَدْ كُنْتَ لِلَّهِ صَابِراً وَ عَنْ مُنْكَرِ بَلَاءِ اللَّهِ نَاهِياً فَجَزَاكَ اللَّهُ عَنَّا أَفْضَلَ الْجَزَاءِ. قَالَ وَ أَنْتُمْ فَجَزَاكُمُ اللَّهُ}}؛ الأمالی للصدوق، ص۷۳۳، ح۱۰۰۴؛ روضة الواعظین، ص۸۴ و فیه: «خضبت» بدل «لثقت» بزیادة «لقد ابتلیت» بعد «یا رسول الله»؛ بحار الأنوار، ج۲۲، ص۵۰۸، ح۹.</ref>.
+#به [[نقل]] از [[ابن عبّاس]]: هنگامی که [[پیامبر خدا]]{{صل}} [[بیمار]] شد و یارانش نیز نزدش بودند، فرمود: "ای [[بلال]]! [[مردم]] را نزد من بیاور". [[مردم]]، گرد آمدند و [[پیامبر خدا]]{{صل}} که عمامه‌اش را به سر بسته و به کمانش تکیه داده بود، بیرون آمد تا بر بالای [[منبر]] رفت و پس از [[حمد]] و [[[[ثنای الهی]]]] فرمود: "ای [[یاران]] من! من چگونه [[پیامبری]] برای شما بودم؟ آیا پیش چشمتان نجنگیدم؟ آیا دندان‌های پیشم را نشکستند؟ آیا پیشانی‌ام را [[خاک]] آلود نکردند؟ آیا محاسنم را به [[خون]] صورتم‌تر نکردند؟ آیا [[سختی]] و مشقّت [[بردباری]] با نابخردان قومم را به [[جان]] نخریدم؟ آیا از [[گرسنگی]] به شکمم سنگ نبستم؟". [[مردم]] گفتند: چرا، ای [[پیامبر خدا]]! تو به خاطر [[خدا]] [[شکیبا]] و از بلای سخت و ناشناخته [[الهی]]، بازدارنده بودی [[خداوند]] از جانب ما به تو [[بهترین]] جزا را بدهد! [[پیامبر]]{{صل}} فرمود: "[[خداوند]] به شما هم جزای خیر دهد!"<ref>{{متن حدیث|عن ابن عباس - فِي ذِکْرِ مَرَضِ رَسُولِ اللهِ{{صل}}، وَ کَانَ عِنْدَهُ أَصْحَابُهُ-: قَالَ يَا بِلَالُ هَلُمَّ عَلَيَّ بِالنَّاسِ فَاجْتَمَعَ النَّاسُ فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} مُتَعَصِّباً بِعِمَامَتِهِ مُتَوَكِّئاً عَلَى قَوْسِهِ حَتَّى صَعِدَ الْمِنْبَرَ فَحَمِدَ اللَّهَ وَ أَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ: مَعَاشِرَ أَصْحَابِي أَيُّ نَبِيٍّ كُنْتُ لَكُمْ أَ لَمْ أُجَاهِدْ بَيْنَ أَظْهُرِكُمْ أَ لَمْ تُكْسَرْ رَبَاعِيَتِي أَ لَمْ يُعَفَّرْ جَبِينِي أَ لَمْ تَسِلِ الدِّمَاءُ عَلَى حُرِّ وَجْهِي حَتَّى لَثِقْتُ لِحْيَتِي أَ لَمْ أُكَابَدِ الشِّدَّةَ وَ الْجَهْدَ مَعَ جُهَّالِ قَوْمِي أَ لَمْ أَرْبَطْ حَجَرَ الْمَجَاعَةِ عَلَى بَطْنِي. قَالُوا بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ لَقَدْ كُنْتَ لِلَّهِ صَابِراً وَ عَنْ مُنْكَرِ بَلَاءِ اللَّهِ نَاهِياً فَجَزَاكَ اللَّهُ عَنَّا أَفْضَلَ الْجَزَاءِ. قَالَ وَ أَنْتُمْ فَجَزَاكُمُ اللَّهُ}}؛ الأمالی للصدوق، ص۷۳۳، ح۱۰۰۴؛ روضة الواعظین، ص۸۴ و فیه: «خضبت» بدل «لثقت» بزیادة «لقد ابتلیت» بعد «یا رسول الله»؛ بحار الأنوار، ج۲۲، ص۵۰۸، ح۹.</ref>.
 #[[امام علی]]{{ع}} می‌فرماید: [[پیامبر خدا]]{{صل}} پس از آن که از جانب پروردگارش به او نوید [[بهشت]] داده شده بود، باز در [[نماز]] و [[عبادت]]، خود را به [[رنج]] می‌افکنْد؛ چرا که [[خداوند]] به او فرموده بود: {{متن قرآن|وَأْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلَاةِ وَاصْطَبِرْ عَلَيْهَا}}<ref>[[خانواده]] خود را به [[نماز]]، [[فرمان]] ده و خود بر آن، پای بفشار؛ سوره طه، آیه: ۱۳۲.</ref> از این رو، [[پیامبر]]{{صل}} خانواده‌اش را به [[نماز خواندن]] [[فرمان]] می‌داد و خود نیز بر آن، پافشاری می‌کرد<ref>{{متن حدیث|الْإِمَامُ عَلِیّ{{ع}}: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} مُنْصِباً لِنَفْسِهِ بَعْدَ الْبُشْرَى لَهُ بِالْجَنَّةِ مِنْ رَبِّهِ فَقَالَ عَزَّ وَ جَلَّ- {{متن قرآن|وَأْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلَاةِ وَاصْطَبِرْ عَلَيْهَا}} الْآيَةَ فَكَانَ يَأْمُرُ بِهَا أَهْلَهُ وَ يَصْبِرُ عَلَيْهَا نَفْسَهُ}}؛ الکافی، ج۵، ص۳۷، ح۱، عن عقیل الخزاعیّ؛ بحار الأنوار، ج۳۳، ص۴۴۷، ح۶۵۹ و راجع؛ نهج البلاغة، الخطبة ۱۹۹.</ref>.
 #[[امام علی]]{{ع}} درباره [[سکوت]] [[پیامبر خدا]]{{صل}} می‌فرماید: به خاطر چهار چیز [[سکوت]] می‌کرد:[[بردباری]]، [[احتیاط]]، ساماندهی و اندیشیدن...، و [[بردباری]] و [[شکیبایی]] در او گرد آمده بود، به گونه‌ای که هیچ چیزی او را به [[خشم]] نمی‌آورد و از جایش نمی‌کند<ref>{{متن حدیث|الْإِمَامُ عَلِیّ{{ع}} فِي سُكُوتِ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}}: كَانَ سُكُوتُهُ عَلَى أَرْبَعٍ عَلَى الْحِلْمِ وَ الْحَذَرِ وَ التَّقْدِيرِ وَ التَّفَكُّرِ... وَ جُمِعَ لَهُ الْحِلْمُ فِي الصَّبْرِ فَكَانَ لَا يُغْضِبُهُ شَيْ‌ءٌ وَ لَا يَسْتَفِزُّهُ}}؛ معانی الأخبار، ص۸۳، ح۱؛ عیون أخبار الرضا{{ع}}: ج۱، ص۳۱۹، ح۱، کلاهما عن إسماعیل بن محمّد بن إسحاق عن الإمام الرضا عن آبائه{{عم}}؛ بحار الأنوار، ج۱۶، ص۱۵۳، ح۴؛ المعجم الکبیر، ج۲۲، ص۱۵۹، ح۴۱۴، عن ابن لأبی هالة التمیمی عن الإمام الحسن عنه{{عم}}.</ref>.