خودکم‌بینی: تفاوت میان نسخه‌ها

*خودکم‌بینی، ملکه‌ای است که موجب می‌شود تا [[صاحب]] آن از [[فضیلت‌ها]] و استعدادهای خود غافل شده، خود را از رسیدن به مراتب [[عالی]] کمال [[ناتوان]] بیند؛ از این رو همچون کِرمی که در پیله خود گرفتار است، راه‌های ترقّی را بر خود بسته در مرتبه خود باقی بماند.

*[[سیره]] [[مستکبران]] در تمامیِ [[تاریخ]] نیز بر استفاده از همین ملکه [[اخلاقی]] بوده، تا دیگران را به‌واسطه آن به [[استضعاف]] کشیده بر هستیِ آنان مسلّط شوند. به نظر ما از بین بردن [[نسل]]، [[ذبح]] [[فرزندان]] و باقی گذاردن [[زنان]] برای مقاصد [[بردگی]] می‌تواند، اشاره به از بین بردن صفت [[غیرت]] در مردان، و صفت [[حیا]] در [[زنان]] باشد؛ چه با از بین بردن این دو صفت [[شایسته]] در [[زنان]] و مردان، آنان به [[رذیلت]] خودکم‌بینی دچار شده [[توان]] رشد و کمال را از دست می‌دهند؛ به این دو [[آیه]] بنگرید: {{متن قرآن|وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يُعْجِبُكَ قَوْلُهُ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَيُشْهِدُ اللَّهَ عَلَى مَا فِي قَلْبِهِ وَهُوَ أَلَدُّ الْخِصَامِ وَإِذَا تَوَلَّى سَعَى فِي الْأَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيهَا وَيُهْلِكَ الْحَرْثَ وَالنَّسْلَ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ الْفَسَادَ }}<ref>«و از مردم کسی است که گفتارش درباره زندگی این جهان تو را به شگفتی وا می‌دارد و خداوند را بر آنچه در دل دارد گواه می‌گیرد و همو کینه‌توزترین دشمنان است و چون به سرپرستی در کاری دسترسی یابد می‌کوشد که در زمین تبهکاری ورزد و کشت و پشت را نابود کند و خداوند تباهی را دوست نمی‌دارد » سوره بقره، آیه ۲۰۴-۲۰۵.</ref>؛ {{متن قرآن|إِنَّ فِرْعَوْنَ عَلَا فِي الْأَرْضِ وَجَعَلَ أَهْلَهَا شِيَعًا يَسْتَضْعِفُ طَائِفَةً مِنْهُمْ يُذَبِّحُ أَبْنَاءَهُمْ وَيَسْتَحْيِي نِسَاءَهُمْ إِنَّهُ كَانَ مِنَ الْمُفْسِدِينَ}}<ref>«بی‌گمان فرعون در زمین (مصر) گردنکشی ورزید و مردم آنجا را دسته‌دسته کرد» سوره قصص، آیه ۴.</ref><ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۲ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۲، ص ۱۸۸-۱۸۹.</ref>.