رهبانیت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

مراد از این مدخل مهم و حساس در [[تاریخ]] [[سیر و سلوک]] [[دینی]]، [[تبیین]] [[رهبانیت]] و [[عمل ]][[پیامبر]] [[پیش از بعثت]] به عنوان تحنث است. اهمیت این مسئله هم به لحاظ [[تاریخی]] و شباهت‌های آن با تحنث و غارنشینی و [[تشریع]] حکمی مانند [[اعتکاف]] و شکل گرفتن جریانی پس از [[اسلام]] به نام [[صوفیه]] و تأسیس مراکزی به نام خانقاه و راه و روشی در [[عرفان]] عملی که در دورانی از [[تاریخ]] [[مسلمانان]] گسترش یافت که تعداد آن کمتر از [[مساجد]] نبود و جاذبه‌ای بس گسترده در رواج [[اسلام]] در کشورهای [[شبه قاره]] [[هند]] و مناطق شاخ افریقا و جاهای دیگر داشته و امروز هم باز این شیوه در قالب رقص و سماع و روش‌های سیر و سلوکی مرسوم می‌باشد و در [[غرب]] این روشها از [[مسلمان]] بیشتر شناخته شده است. و جالب این است که [[فقیهان]] به شدت با این جریان [[مبارزه]] کرده، و چون این روش از [[مبارزه]] با نفس متکی به [[سیره پیامبر]] شده، جای بررسی و توجه است. امروز جریان‌های بسیاری با عنوان [[طریقت]] شکل گرفته و مرشد و [[قطب]] خود را [[پیامبر]] می‌دانند و با استناد به [[روش پیامبر]] عمل خود را تجویز می‌کنند. البته تردیدی نیست که [[پیامبر]] دورانی پیش از [[نزول وحی]] را به [[انزوا]] و ریاضت‌های [[معنوی]] می‌گذرانده و در این سیر [[معنوی]]، به ویژه در سال‌های نزدیک بعثتش - خلوت‌گزینی را [[اختیار]] کرده و رفتن به [[غار حرا]] در [[ماه رمضان]] برای [[عبادت]] به همین [[دلیل]] بوده و از آن به عنوان «تحنث» یاد می‌شود. بدین جهت بحث از:[[ رهبانیت]] که در [[قرآن]] آمده و تحنث که در [[سنت]] آمده و [[اعتکاف]] که در [[فقه]] مطرح شده و اربعینیات، [[عزلت]]، زاویه گرفتن، که در [[عرفان]] عملی و تصوف آمده، یک مجموعه از عناوینی است که به [[اسلام]] و [[ادیان الهی]] و [[پیامبر]] منتسب شده و از چند جهت قابل بررسی است. یکی مراد از تحنث، یکی تشابه آن با [[رهبانیت]] و تفاوت‌های آن است و دیگری منشأ این تحنث در [[اسلام]] و گسترش آن در میان فرقه‌های مذهبی در عالم [[اسلام]] است.