تکبر در اخلاق اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

*[[قارون]] در شمار این مترفان بود، که سرانجام به [[مخالفت]] با [[انبیاء]]{{عم}}، و در نهایت به [[مخالفت]] با خود [[حضرت حق]] پرداخت؛ چه [[گمان]] می‌برد که [[نعمت‌های الهی]] که به او بخشیده شده، در اثر توانائی‌های خود او بوده است و بس؛ و [[حضرت حق]] را در این میانه [[فضل]] و رحمتی نبوده است!: {{متن قرآن|قَالَ إِنَّمَا أُوتِيتُهُ عَلَى عِلْمٍ عِنْدِي}}<ref>«(قارون می) گفت: تنها برای دانشی که خود داشتم آن را به من داده‌اند» سوره قصص، آیه ۷۸.</ref>؛ {{متن قرآن| إِنَّمَا أُوتِيتُهُ عَلَى عِلْمٍ}}<ref>«جز این نیست که (آن نعمت) برای دانشی (که داشته‌ام) به من داده شده است » سوره زمر، آیه ۴۹.</ref>

*این‌چنین افراد، در عرف [[قرآن کریم]] از حیوانات نیز پست‌تر شمرده شده‌اند. دانشمندی که به‌سبب دانشش از مراتب انسانیّت ساقط شده و در مهاوی کِبر گرفتار آمده است، در نظر [[قرآن کریم]] الاغ است و سگ!. به این [[آیه شریفه]] بنگرید: {{متن قرآن|مَثَلُ الَّذِينَ حُمِّلُوا التَّوْرَاةَ ثُمَّ لَمْ يَحْمِلُوهَا كَمَثَلِ الْحِمَارِ يَحْمِلُ أَسْفَارًا}}<ref>«داستان آنان که (عمل به) تورات بر دوش آنها نهاده شد اما زیر بار آن نرفتند همچون داستان درازگوشی است بر او کتابی چند» سوره جمعه، آیه ۵.</ref><ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۲ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۲، ص ۱۷۵-۱۷۶.</ref>.

*شگفت آنکه [[انسان]]، با آنکه [[ضعف]] خود را به تمامی و وضوح مشاهده می‌کند، امّا باز گاه [[نفس]] پلیدْ او را به چنین اعمالی وامی‌دارد، تا داعیه‌ای فراتر از آنچه [[شأن]] اوست پیدا کرده بر [[خلقت]] خداوندی ترفُّع جوید. آیا [[انسان]] نمی‌نگرد که درد یک انگشت او چسان به ذلّتش می‌افکند؟!، آیا نمی‌بیند که احتیاج به خورد و خفت چسان او را از خود بی‌تاب می‌کند؟!، آیا زیبائی [[انسان]] را جز شبی، و [[علم]] او را جز تبی برباد نمی‌دهد؟! و آیا تمامی این [[محاسن]]، در [[آتش]] جهنّم همچون سر بریان شده گوسفند، [[زشت]] و قبیح به نمایش در نمی‌آید: {{متن قرآن|كَلَّا إِنَّهَا لَظَى نَزَّاعَةً لِلشَّوَى تَدْعُو مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّى}}<ref>«هرگز! بی‌گمان، آن زبانه‌ای از آتش است که پوست را برمی‌کند هر که را (از حق) رو گردانید و پشت کرد فرا می‌خواند» سوره معارج، آیه ۱۵-۱۷.</ref><ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۲ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۲، ص ۱۷۶.</ref>.

*آنان که [[عبادت]] را مایه [[تکبّر]] کرده‌اند نیز به [[ریا]] و منّت دچار شده، سرانجامی جز ورود به جهنّم نخواهند داشت: {{متن قرآن| لَا تُبْطِلُوا صَدَقَاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَالْأَذَى كَالَّذِي يُنْفِقُ مَالَهُ رِئَاءَ النَّاسِ وَلَا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ}}<ref>«صدقه‌های خود را با منّت نهادن و آزردن تباه نسازید، همچون کسی که از سر نمایش دادن به مردم، دارایی خود را می‌بخشد و به خداوند و روز واپسین ایمان ندارد» سوره بقره، آیه ۲۶۴.</ref>. حال آیا [[شایسته]] است که [[انسان]] حتّی به‌واسطه [[عبادات]] خود به دام این [[رذیلت]] پلید [[اخلاقی]] دچار شود؟!.