رعایت اهلیت‌ها در مدیریت: تفاوت میان نسخه‌ها

#در سال نهم هجری، بزرگ‌ترین حرکت [[نظامی]] [[مسلمانان]] روی داد. این حرکت، علیه امپراتوری بزرگ [[روم]] بود که [[ظهور]] قدرتی [[جدید]] را [[تحمل]] نمی‌کرد. پس [[پیامبر]]{{صل}} باید به [[دلیل]] دوری مسافت و [[بیم]] آنکه [[دشمنان]] به [[مدینه]] [[هجوم]] آورند و [[منافقان]] [[توطئه]] کنند؛ [[شایسته‌ترین]] افراد را [[جانشین]] خود در [[مدینه]] می‌کرد؛ به همین [[دلیل]] به [[علی]]{{ع}} رو کرد و فرمود: "[[شایسته]] نیست کسی جز من یا تو در [[مدینه]] بماند"<ref>المغازی، ج ۳، ص ۹۸۹ - ۱۰۰۵؛ شیخ مفید، الارشاد، ج ۱، ص ۱۵۴ - ۱۵۵ و ابن شهر آشوب، مناقب آل ابی طالب، ج ۱، ص۲۱۲.</ref>.

#[[رسول خدا]]{{صل}} به هیچ وجه، [[جایگاه]] شخص را در [[انتصاب]] به [[فرماندهی]] دخالت نمی‌داد. او "[[ابوسلمه بن عبدالاسد]] مخزومی" را [[فرمانده]] سریه‌ای کرد که در آن [[لشکر]]، کسانی به سبب [[منزلت]] از او [[برتر]] بودند<ref>المغازی، ج ۱، ص ۳۴۰ - ۳۴۳.</ref>. ‌

#در [[منابع تاریخی]] آمده است، [[پیغمبر]]{{صل}} حتی با غیر [[مسلمان]] اگر اهلیت داشتند، در موضوع پزشکی [[مشورت]] می‌کرد؛ برای نمونه، [[نقل]] شده است که [[پیغمبر]]{{صل}} با حارث درباره دوا و درمان [[مشورت]] کرد<ref>ابن اثیر، اسدالغابه، ج ۱، ص ۳۸۵؛ الاصابه، ج ۱، ص ۶۸۷ و نور الدین علی سمهودی، وفاء الوفاء باخبار ، دار المصطفی، ج۱، ص۶۱.</ref>.

#اولین [[کارگزار مکه]]، [[جوانی]] بیست و یک ساله بود؛ پس از [[فتح مکه]]، طولی نکشید که [[جنگ حنین]] پیش آمد و [[پیامبر خدا]]{{صل}} و سربازانش باید از [[مکّه]] خارج شده، به سوی [[جبهه]] [[جنگ]] می‌رفتند. چون [[مکّه]] به تازگی از دست مشر کان خارج شده بود، باید فرماندار لایق و با تدبیری برای [[اداره]] آن تعیین می‌شد که به امور [[شهر]] [[مکّه]] - که مرکز جزیرة‌ العرب بود و عموم [[قبایل]] و اقشار مختلف [[مردم]] به آن توجه داشتند - رسیدگی کند و علاوه بر این، جلوی بی‌نظمی‌هایی را که ممکن بود [[دشمنان]] پدید آورند، بگیرد. پس، [[پیامبر خدا]]{{صل}} از میان همه [[یاران]]، [[جوان]] ۲۱ ساله‌ای به نام "[[عَتّاب بن اسید]]" را برای این [[مسئولیت]] بزرگ برگزید<ref>المغازی، ج ۳، ص ۹۵۹؛ السیرة النبویه، ص ۴۴۰؛ الکامل، ج ۲، ص ۲۷۲ و انساب الاشراف، ج ۵، ص ۴۵۶.</ref> و پس از صدور [[فرمان]] [[حکومت]] [[مکّه]] برای عتّاب، درباره اهمیت این [[مسئولیت]] خطاب به او فرمود: "ای عِتّاب! می‌دانی تو را بر چه کسانی گماشتم؟ تو را بر [[مردمان]] [[شهر خدا]] گماشتم و اگر برای آنان بهتر از تو سراغ داشتم، او را بر ایشان می‌گماشتم"<ref>ذهبی، تاریخ الاسلام، ج ۲، ص ۶۱۲؛ الطبقات الکبری، ج ۶، ص ۵ و المغازی، ج ۲، ص ۹۵۹.</ref>.