جنگ صفین در نهج البلاغه: تفاوت میان نسخهها
←سخرانی و نبرد امام {{ع}}
| خط ۴۳: | خط ۴۳: | ||
==سخرانی و [[نبرد امام]] {{ع}}== | ==سخرانی و [[نبرد امام]] {{ع}}== | ||
*شب، هنگام عشا، [[امام]] {{ع}} [[سخنرانی]] ایراد فرمود و [[لشکریان]] را به [[نبرد]] [[تشویق]] کرد. هرکس به جانب [[شمشیر]] و نیزهاش رفت و آن را آماده کرد. روز هشتم دو نیرو در برابر هم [[صفآرایی]] کردند. [[امام]] {{ع}} [[دعا]] کرد<ref>نهج البلاغه، خطبه ۷۱۷</ref> و به [[تشویق]] [[سپاه]] خود و شیوه [[نبرد]] با [[دشمن]] پرداخت<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۲۴</ref>. [[امام]] {{ع}} در [[قلب]] [[سپاه]] قرار گرفت. [[معاویه]] در برابرش حمله را آغاز کرد. [[امام]] {{ع}} درگیریهای زیادی در [[صفین]] داشت و تعداد زیادی از [[سپاهیان]] [[دشمن]] را کشت. سپس [[امام]] {{ع}} [[معاویه]] را به [[نبرد]] طلبید. [[عمروعاص]] گفت: "ای [[معاویه]] فرصت را [[غنیمت]] بشمار." [[معاویه]] گفت: "به [[خدا]] [[سوگند]] اگر میدانستم [[علی]] هرگز پیروز نمیشود، باز هم به [[جنگ]] او نمیرفتم تو میخواهی مرا به کشتن دهی تا [[خلافت]] بعد از من به تو برسد." [[عمرو عاص]] روزی در برابر [[امام]] {{ع}} قرار گرفت. [[امام]] {{ع}} نیزهای به او زد و به [[زمین]] افتاد. از [[ترس]] [[مرگ]]، عورت خود را هویدا ساخت و [[امام]] {{ع}} از کشتن وی صرفنظر کرد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 259.</ref>. | *شب، هنگام عشا، [[امام]] {{ع}} [[سخنرانی]] ایراد فرمود و [[لشکریان]] را به [[نبرد]] [[تشویق]] کرد. هرکس به جانب [[شمشیر]] و نیزهاش رفت و آن را آماده کرد. روز هشتم دو نیرو در برابر هم [[صفآرایی]] کردند. [[امام]] {{ع}} [[دعا]] کرد<ref>نهج البلاغه، خطبه ۷۱۷</ref> و به [[تشویق]] [[سپاه]] خود و شیوه [[نبرد]] با [[دشمن]] پرداخت<ref>{{متن حدیث|فَقَدِّمُوا الدَّارِعَ وَ أَخِّرُوا الْحَاسِرَ، وَ عَضُّوا عَلَى الْأَضْرَاسِ فَإِنَّهُ أَنْبَى لِلسُّيُوفِ عَنِ الْهَامِ، وَ الْتَوُوا فِي أَطْرَافِ الرِّمَاحِ فَإِنَّهُ أَمْوَرُ لِلْأَسِنَّةِ، وَ غُضُّوا الْأَبْصَارَ فَإِنَّهُ أَرْبَطُ لِلْجَأْشِ وَ أَسْكَنُ لِلْقُلُوبِ، وَ أَمِيتُوا الْأَصْوَاتَ فَإِنَّهُ أَطْرَدُ لِلْفَشَلِ، وَ رَايَتَكُمْ فَلَا تُمِيلُوهَا وَ لَا تُخِلُّوهَا وَ لَا تَجْعَلُوهَا إِلَّا بِأَيْدِي شُجْعَانِكُمْ وَ الْمَانِعِينَ الذِّمَارَ مِنْكُمْ، فَإِنَّ الصَّابِرِينَ عَلَى نُزُولِ الْحَقَائِقِ هُمُ الَّذِينَ يَحُفُّونَ بِرَايَاتِهِمْ وَ يَكْتَنِفُونَهَا حِفَافَيْهَا وَ وَرَاءَهَا وَ أَمَامَهَا، لَا يَتَأَخَّرُونَ عَنْهَا فَيُسْلِمُوهَا وَ لَا يَتَقَدَّمُونَ عَلَيْهَا فَيُفْرِدُوهَا؛ أَجْزَأَ امْرُؤٌ قِرْنَهُ وَ آسَى أَخَاهُ بِنَفْسِهِ، وَ لَمْ يَكِلْ قِرْنَهُ إِلَى أَخِيهِ فَيَجْتَمِعَ عَلَيْهِ قِرْنُهُ وَ قِرْنُ أَخِيهِ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۱۲۴</ref>. [[امام]] {{ع}} در [[قلب]] [[سپاه]] قرار گرفت. [[معاویه]] در برابرش حمله را آغاز کرد. [[امام]] {{ع}} درگیریهای زیادی در [[صفین]] داشت و تعداد زیادی از [[سپاهیان]] [[دشمن]] را کشت. سپس [[امام]] {{ع}} [[معاویه]] را به [[نبرد]] طلبید. [[عمروعاص]] گفت: "ای [[معاویه]] فرصت را [[غنیمت]] بشمار." [[معاویه]] گفت: "به [[خدا]] [[سوگند]] اگر میدانستم [[علی]] هرگز پیروز نمیشود، باز هم به [[جنگ]] او نمیرفتم تو میخواهی مرا به کشتن دهی تا [[خلافت]] بعد از من به تو برسد." [[عمرو عاص]] روزی در برابر [[امام]] {{ع}} قرار گرفت. [[امام]] {{ع}} نیزهای به او زد و به [[زمین]] افتاد. از [[ترس]] [[مرگ]]، عورت خود را هویدا ساخت و [[امام]] {{ع}} از کشتن وی صرفنظر کرد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 259.</ref>. | ||
==لَیلة الهَریر== | ==لَیلة الهَریر== | ||