مواسات در معارف دعا و زیارات: تفاوت میان نسخهها
جز
جایگزینی متن - 'خودداری' به 'خودداری'
جز (جایگزینی متن - 'خودداری' به 'خودداری') |
|||
| خط ۱۹: | خط ۱۹: | ||
*عدهای هم چنین گفتهاند: "[[مواسات]] [[برابری]]، [[برادری]]، شرکت نمودن با [[دوستان]] و مستحقین در امر معاش و [[مال]] و آنچه روزی وی شده است، میباشد"<ref>تهذیب الاخلاق و تطهیرالاعراق، ترجمه حاجیه خانم امین، ص۴۶.</ref><ref>[[فردین احمدوند|احمدوند، فردین]]، [[مکارم اخلاق در صحیفه (کتاب)|مکارم اخلاق در صحیفه]]، ص۳۷۳.</ref>. | *عدهای هم چنین گفتهاند: "[[مواسات]] [[برابری]]، [[برادری]]، شرکت نمودن با [[دوستان]] و مستحقین در امر معاش و [[مال]] و آنچه روزی وی شده است، میباشد"<ref>تهذیب الاخلاق و تطهیرالاعراق، ترجمه حاجیه خانم امین، ص۴۶.</ref><ref>[[فردین احمدوند|احمدوند، فردین]]، [[مکارم اخلاق در صحیفه (کتاب)|مکارم اخلاق در صحیفه]]، ص۳۷۳.</ref>. | ||
*[[پیامبر]]{{صل}} پس از [[فتح مکه]] و اجتماع [[مردم]] در [[مسجدالحرام]] [[خطبه]] [[تاریخی]] ایراد فرمودند که در قسمتی از آن [[مساوات]] [[اسلامی]] را [[بیان]] داشتند؛ آنجا که فرمود: همه [[مردم]] در روزگار گذشته و حال، مانند دانههای شانه مساوی و برابرند است و [[عرب]] بر [[عجم]] و سرخ بر سیاه [[برتری]] ندارد. ملاک [[فضیلت]]، [[تقوا]] و [[پرهیزکاری]] است<ref>جعفر سبحانی، فروغ ابدیت، ج۲، ص۳۴۰ - ۳۴۲.</ref>. | *[[پیامبر]]{{صل}} پس از [[فتح مکه]] و اجتماع [[مردم]] در [[مسجدالحرام]] [[خطبه]] [[تاریخی]] ایراد فرمودند که در قسمتی از آن [[مساوات]] [[اسلامی]] را [[بیان]] داشتند؛ آنجا که فرمود: همه [[مردم]] در روزگار گذشته و حال، مانند دانههای شانه مساوی و برابرند است و [[عرب]] بر [[عجم]] و سرخ بر سیاه [[برتری]] ندارد. ملاک [[فضیلت]]، [[تقوا]] و [[پرهیزکاری]] است<ref>جعفر سبحانی، فروغ ابدیت، ج۲، ص۳۴۰ - ۳۴۲.</ref>. | ||
*هرکه با دیگری [[دشمنی]] میکند یا [[حسد]] میورزد، و از [[کمک]] و [[یاری]] به او | *هرکه با دیگری [[دشمنی]] میکند یا [[حسد]] میورزد، و از [[کمک]] و [[یاری]] به او خودداری نماید و به کارهای او [[همت]] نگمارد، میتوان گفت که این صفات از کسالت یا [[ضعف نفس]] یا [[بخل]] ناشی میشود<ref>ر.ک: جامع السعادات، ترجمه سید جلال الدین مجتبوی، ج۲، ص۳۰۴.</ref>. | ||
*ارسطو یکی از [[دلایل]] محتاج بودن [[مردم]] به [[دوست]] را [[مواسات]] ذکر مینماید. | *ارسطو یکی از [[دلایل]] محتاج بودن [[مردم]] به [[دوست]] را [[مواسات]] ذکر مینماید. | ||
*و ارسطاطالیس گفته است: "[[مردم]] به [[دوست]] محتاج بود در همه احوال. اما در حال [[رفاه]] ([[آسایش]]) از جهت احتیاج به [[ملاقات]] و معاونت ایشان، و اما در حال شدت از جهت احتیاج به [[مواسات]] ([[سازگاری]]، دیگری را همچون خود دانستن) و مؤانست ایشان<ref>خواجه نصیر الدین طوسی، گزیده اخلاق ناصری، مقدمه و شرح شهرام رجب زاده، ص۲۴۱.</ref><ref>[[فردین احمدوند|احمدوند، فردین]]، [[مکارم اخلاق در صحیفه (کتاب)|مکارم اخلاق در صحیفه]]، ص۳۷۴.</ref>. | *و ارسطاطالیس گفته است: "[[مردم]] به [[دوست]] محتاج بود در همه احوال. اما در حال [[رفاه]] ([[آسایش]]) از جهت احتیاج به [[ملاقات]] و معاونت ایشان، و اما در حال شدت از جهت احتیاج به [[مواسات]] ([[سازگاری]]، دیگری را همچون خود دانستن) و مؤانست ایشان<ref>خواجه نصیر الدین طوسی، گزیده اخلاق ناصری، مقدمه و شرح شهرام رجب زاده، ص۲۴۱.</ref><ref>[[فردین احمدوند|احمدوند، فردین]]، [[مکارم اخلاق در صحیفه (کتاب)|مکارم اخلاق در صحیفه]]، ص۳۷۴.</ref>. | ||