آرامش در روان‌شناسی اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

آرامش در روان‌شناسی اسلامی (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۷:۱۹

۲۵٬۹۵۶ بایت اضافه‌شده ، ‏۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۰

بدون خلاصۀ ویرایش

دیداریویکی‌متن

Bahmani

مدیران

۱۳۰٬۱۷۵

ویرایش

@@ خط ۹: / خط ۹: @@
 <div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;">
+==چیستی [[آرامش]]==
+* [[آرامش]] مهم‌ترین نیاز ‌انسان‌ که در سایه آن به [[رشد]] و کمال می‌‌رسد، در لغت به معنای آرامیدن، فراغت، راحت، [[آسایش]]، [[طمأنینه]]، سکینه، [[صلح]]، [[آشتی]]، ایمنی، [[امنیت]]، [[خواب]] سبُک و اندک، سکون و آسودگی و فراغ است<ref>ر.ک: معین، محمد، فرهنگ فارسی، ج۱، ص ۴؛ بهشتی، محمد، فرهنگ امید، ص ۲۳ و ۲۵.</ref>. نزدیک‌ترین واژۀ [[عربی]] به [[آرامش]] کلمۀ سکینه است که در [[قرآن]] و منابع [[دینی]] نیز به کار رفته<ref>{{متن قرآن|هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ السَّكِينَةَ فِي قُلُوبِ الْمُؤْمِنِينَ لِيَزْدَادُوا إِيمَانًا مَعَ إِيمَانِهِمْ}}<ref>«اوست که آرامش را در دل مؤمنان فرو فرستاد تا ایمانی بر ایمانشان بیفزایند» سوره فتح، آیه ۴.</ref> و به معنای [[وقار]]، سنگینی و [[آرامش]] [[دل]] و هیئت خاص جسمانی حاصل از [[آرامش]] است که هیچ‏گونه [[اضطراب]] و [[نگرانی]] به خود راه نمی‏‌دهد<ref>فخرالدین طریحی، مجمع‏ البحرین، ج ۱، ص ۳۹۴ ماده «سکن»؛ ابن منظور، لسان العرب، ج ۶، ص ۳۱۳ ماده سکن؛ طباطبائی، محمدحسین، المیزان، ج۲، ص۴۳۸-۴۴۰.</ref>.
+* [[آرامش]] دارای دو مفهوم است: [[آرامش]] منفی که همراه با سکون و بی‌تحرکی و بی‌احساسی در برابر حقایق و وقایع مهم است و [[آرامش]] مثبت که همراه با حساسیت، [[اندیشه]]، [[خلاقیت]] و جولان هیجانات است<ref>ر.ک: طباطبائی، محمدحسین، المیزان، ج۲، ص۴۳۸-۴۴۰؛ موحدی، محسن، آثار روان‌شناختی آموزه‌های مهدویت، ص ۴؛ فقیهی مقدس، نفیسه، بررسی کارکرد آموزه انتظار در حوزه سلامت روان خانواده با تاکید بر روایات اسلامی، ص؟؟</ref>.
+==تفاوت [[آرامش]] با [[وقار]] و [[ثبات]]==
+* [[آرامش]]، [[ثبات]] و [[وقار]] از لحاظ معنا نزدیک به یکدیگر هستند، هرچند می‌توان [[آرامش]] و [[ثبات]] را صفت [[قلب]] و [[وقار]] را تنها صفت عمل دانست. گرچه [[دانشمندان]] در استفاده از اصطلاحات علمیِ مشابه، به نوعی [[تسامح]] قائل بوده‌اند و این در بسیاری از کتب [[اخلاق]] دیده می‌شود. با این حال، می‌‌توان گفت: ملکۀ [[آرامش]]، [[نفس انسان]] را از همّ و [[غم]] و [[ترس]] پیراسته، او را به [[نشاط]] و [[استحکام]] [[اراده]] [[دعوت]] می‌نماید. در مقابل آن نیز، [[اضطراب]] قرار دارد که [[انسان]] را در مقابل هر مسألۀ کوچکی به [[ترس]] و [[نگرانی]]، [[ضعف اراده]] و اختلالات عصبی [[مبتلا]] می‌سازد.
+*سکینه و [[وقار]]، [[انسان]] را همچون کوهی [[استوار]] در مقابل طوفان‌های حوادث پا برجا می‌دارد و او را در رسیدن به مشکل‌ترین [[هدف‌ها]] [[ثابت]] نگه می‌دارد. اثر سکینه، [[وقار]] و تسلّط کامل بر اعصاب است. در مقابل این ملکه نیز، [[سبک‌سری]] قرار دارد. [[انسان]] سبک‌سر در مقابل کوچکترین [[مصیبت]] و مشکل به فریاد و فغان پرداخته، [[آرامش]] خویش را از دست می‌دهد.
+*ملکۀ [[ثبات]] و [[استواری]] موجب می‌شود تا [[آدمی]] از [[استواری]] لازم در [[قلب]] و [[ایمان]] خود برخوردار شده، اثر آن نیز همان [[استواری]] در [[کارها]] بوده که از پی این ملکه حاصل می‌شود. در مقابل این ملکه، [[بی‌ثباتی]] و رنگ‌رنگ شدن قرار دارد<ref>ر.ک: مظاهری، حسین، دانش اخلاق اسلامی، ج۲، ص۶۰-۶۲.</ref>.
+==[[آرامش]] در [[قرآن]]==
+==راه به دست آوردن [[آرامش]]==
+==[[آینده]] و [[آرامش]]==
+*مفهوم [[آرامش]]، متناظر به [[آینده]] است. به این معنا که اگر [[انسان]] نسبت به آیندۀ خود [[ترس]] و هراسی نداشته و نسبت به [[سرنوشت]] خود در [[آینده]] [[احساس امنیت]] و [[اطمینان]] خاطر داشته باشد، [[آرامش]] هم دارد و اگر نسبت به آیندۀ خود [[احساس]] [[خوف]]، خطر و [[نگرانی]] داشته باشد، [[آرامش]] نخواهد داشت<ref>ر.ک: نظری شاری، عبدالله، مکاتبه اختصاصی با دانشنامه مجازی امامت و ولایت</ref>.
+* [[سرخوردگی]]، [[ناامیدی]] و افسردگی‌های حاصل از [[شکست]] [[جهان‌بینی]] و ایدئولوژی‌های [[مادّی]] و خود ساختۀ [[بشر]] که روزگاری دستورهای نهایی و تنها راه [[رسیدن به کمال]] و [[شادکامی]] تلقی می‌شد، امروزه ناکارآمدی خود را نشان داده و اندیشۀ بی ثباتی و [[ناامیدی]] نسبت به [[آینده]] را در ذهن‌ها انداخته است. بی اعتمادی به همه چیز و همه کس [[روح آدمی]] را دست‌خوش [[نگرانی]] و [[هراس]] ساخته و [[آرامش]] و [[امید]] و [[شادی]] را از آن گرفته و موجی از [[بدبینی]]، منفی نگری، خودکشی، روی‌کرد به انواع مواد مخدر، لااُبالی‌گری، هرزه‌گرایی، [[نفرت]] و تباهی‌جویی و [[گریز]] از [[زندگی]]، گریبان‌گیر [[بشر]] امروز شده است و کابوس ِیأس و [[ناامیدی]] نسبت به [[آینده]]، آنچنان سایۀ سنگین خود را گسترده که روزنۀ امیدی برای [[نجات]] [[بشریت]] باقی نمانده و [[تفکر]] نابودی [[انسان]] و انهدام [[جهان]] توسط تسلیحات اتمی و هیدروژنی امروزه به عنوان یک [[باور]] قطعی درآمده و افراد بسیاری از [[پایان جهان]] خبر می‌دهند! لذا، یکی از عواملی که امروزه [[آرامش]] را از [[انسان]] گرفته است [[ترس]] و [[بدبینی]] نسبت به [[آینده]] است که برخواسته از حاکمیت‌های دنیاگرایان و جهان‌بینی‌های [[مادّی]] است<ref>ر.ک: نظری شاری، عبدالله، مکاتبه اختصاصی با دانشنامه مجازی امامت و ولایت</ref>.
+*بر اساس [[علل]] مادی و ظاهری این بدبینی‌ها درست به نظر می‌‌رسد، فقط [[جهان]] بینی [[دینی]] و [[الهی]] و [[ایمان]] به اینکه "[[خدا]] صاحب [[جهان]] است"، بدبینی‏‌ها را زایل و تبدیل به [[خوشبینی]] می‌‌کند که سال‌های سال، در روی این [[زمین]] [[زندگی]] و [[حیات]] موج خواهد زد. تعلیمات [[انبیاء]]، نوعی [[امنیّت]] و [[اطمینان]] خاطر به ما داده و ما به مددهای [[غیبی]] [[ایمان]] و اتّکا داریم. همان طوری که [[باور]] نمی‏‌کنیم [[زمین]]  به وسیلۀ یک [[ستاره]]، یک حادثه جوّی نیست و نابود شود، [[باور]] نمی‌‏کنیم بشریّت به دست خود [[بشر]] و به وسیلۀ نیروهای مخرّبی که به دست [[بشر]] ساخته شده منهدم گردد. درست است [[جهان]] بر سر پیچ خطر قرار گرفته است، ولی [[خداوند]] بر سر پیچ‌های خطر [[بشر]] را [[یاری]] کرده و از آستین [[غیب]] [[مصلح]] و [[منجی]] رسانده است، در این شرایط نیز چنان خواهد کرد. همان‌طور که [[پیامبر اعظم]]{{صل}} این [[اطمینان]] را برای [[بشریت]] داد: "[[اهل‌بیت]] من مایه [[امنیت]] و [[امان]] [[اهل]] [[زمین]] است، پس زمانی‌که آنان از [[زمین]] بروند، [[اهل]] [[زمین]] نیز از میان خواهند رفت"<ref>{{متن حدیث|وَ أَهْلُ بَیْتِی أَمَانٌ‏ لِأَهْلِ‏ الْأَرْضِ‏ فَإِذَا ذَهَبَ أَهْلُ بَیْتِی ذَهَبَ أَهْلُ الْأَرْضِ}}؛ کمال الدین و تمام النعمة، ص۲۰۵.</ref>. بنابراین، نگرش و [[جهان‌بینی]] بر پایه [[معارف]] [[یقینی]] [[دین اسلام]]، [[انسان]] را نسبت به [[آینده]] سرشار از [[معنویت]] و [[عدالت]] و [[امنیت]] و [[آرامش]] می‌کند<ref>ر.ک: مطهری، مرتضی، مجموعه آثار، ج۳، ص۳۵۹-۳۶۳.	</ref>.
+==[[آرامش]] در [[مهدویت]]==
+*احساس [[آرامش]]، به عنوان یکی از آثار روان شناختی [[انتظار]]، در بعد ارتقای [[بهداشت روانی]] به این معناست که [[فلسفه]] و [[مکتب انتظار]]، که بر [[اراده]] حتمی [[خداوند]] بر تحقّق [[حاکمیت عدل]] محور و جهانی [[امام مهدی]]{{ع}} و ریشه کن کردن هر گونه [[شرک]] و [[ظلم]] و [[تبعیض]] توسط آن [[حضرت]] و رسیدن به [[امنیت]] و [[آسایش]] و [[رفاه]] و [[معنویت]] فراگیر برای کل [[بشریت]] مبتنی است، نه تنها از [[استرس]] و نگرانی‌های فرد و جامعۀ [[منتظِر]] نسبت به [[آینده]] [[پیشگیری]] می‌کند، بلکه انگیزش و توان‌مندی [[فکری]] و [[روانی]] [[منتظران]] را در جهت [[زمینه‌سازی]] و نیل به این [[اهداف والا]] و رسیدن به چنین [[آیندۀ روشن]] ارتقا می‌بخشد<ref>ر.ک: نظری شاری، عبدالله، مکاتبۀ اختصاصی با دانشنامه مجازی امامت و ولایت.</ref>.
+* [[باور به مهدویت]]، از چند طریق بر [[آرامش روحی]] و [[روانی]] اثر می‌‌گذارد:
+#یاد [[مهدی]]{{ع}}، یاد خداست: از دیدگاه [[دین]]، تنها چیزی که نیاز به [[آرامش]] و [[امنیت روانی]] را برآورده می‌‌کند، یاد خداست: {{متن قرآن|أَلَا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ}}<ref>«آگاه باشید! با یاد خداوند دل‌ها آرام می‌یابد» سوره رعد، آیه ۲۸.</ref>. [[یاد حضرت مهدی]]{{ع}} در [[حقیقت]] یاد خداست؛ زیرا در [[زیارت جامعۀ کبیره]] می‌خوانیم: «یاد شما، یاد خداست» و [[امام باقر]]{{ع}} در [[تفسیر]] آیۀ {{متن قرآن|وَلَذِكْرُ اللَّهِ أَكْبَرُ}}<ref>«و به راستی یادکرد خداوند (از هر چیز) بزرگ‌تر است» سوره عنکبوت، آیه ۴۵.</ref>، فرمود: «ما [[ذکر خدا]] هستیم و ما بزرگیم»<ref>{{متن حدیث|نَحْنُ‏ ذِکْرُ اللَّهِ‏ وَ نَحْنُ‏ أَکْبَرُ}}؛ کافی، ج۲، ص۵۹۸.</ref>. از طرف دیگر، کسی که قصد [[تقرب به خداوند]] بزرگ نماید، به [[ائمۀ اطهار]]{{ع}} روی می‌‌آورد، پس مهدی‌باوری می‌‌تواند [[آرامش]] [[بشر]] امروزی از نوع مثبت را تأمین کند<ref>ر.ک: سبحانی‌نیا، محمد، مهدویت و آرامش روان، ص۱۰۸-۱۱۲.</ref>.
+# [[معرفت یقینی]]: بسیاری از [[مشکلات]] و [[بیماری‌های روانی]] همچون [[افسردگی]] و [[اضطراب]]، به [[افکار التقاطی]]، [[متزلزل]] و آمیخته به [[شک]] برمی گردد که فرد را به [[بی‌کفایتی]] و [[پوچی]] [[اندیشه]] سوق می‌‌دهد. در مقابل [[معرفت]] و [[یقین]]، [[آرامش خیال]] را برای [[انسان]] به ارمغان می‌‌آورد. از آنجا که [[باور به مهدویت]]، با [[آگاهی]] شکل می‌گیرد، [[اعتقاد به مهدویت]]، جایی برای تشویش و [[دلهره]] باقی نمی‌گذارد، او را از [[پوچی]] و [[بیهودگی]] می‌رهاند و به وی [[نشاط]] [[روحی]]، [[آرامش]] [[دل]] و فراغت خاطر عطا می‌کند. چون چنین فردی، تمام [[رفتار]] ریز و درشت او، از پشتوانۀ [[فکری]] [[قوی]] برخوردار است و برای تک تک کنش‌ها و واکنش‌های خود، [[دلیل]] و توجیه منطقی و قابل [[پذیرش]] دارد<ref>ر.ک: موحدی، محسن، آثار روان‌شناختی آموزه‌های مهدویت، ص ۴؛ فقیهی مقدس، نفیسه، بررسی کارکرد آموزه انتظار در حوزه سلامت روان خانواده با تاکید بر روایات اسلامی، ص؟؟؛ سبحانی‌نیا، محمد، مهدویت و آرامش روان، ص۱۰۸-۱۱۲.</ref>.
+# [[احساس امنیت حقیقی]]: [[انتظار ظهور منجی]]، مهدی‌باوری و [[اعتقاد]] به [[حضور امام]] در میان [[مردم]]، به تقویت برخورداری از [[احساس امنیت]] کمک می‌‌کند؛ زیرا ما [[امام عصر]]{{ع}} را خلیفۀ [[خداوند]] در [[زمین]] و تجلی‌بخش [[اسمای الهی]] می‌‌دانیم؛ بنابراین همان‌گونه که [[خداوند]] خود [[پناه مؤمنان]] است، [[حجت]] او روی [[زمین]] نیز می‌‌تواند پناهگاهی [[امن]] برای [[مؤمنان]] باشد. از این‌روست که [[امام عصر]]{{ع}} فرمود: «من مایۀ [[امنیت]] [[اهل]] زمینم، چنانکه [[ستارگان]] مایۀ [[امنیت]] [[اهل]] آسمان‌اند»<ref>{{متن حدیث|وَ إِنِّی لَأَمَانٌ لِأَهْلِ الْأَرْضِ کَمَا أَنَّ النُّجُومَ أَمَانٌ لِأَهْلِ السَّمَاءِ}}؛ شیخ طوسی، الغیبه، ص۲۹۲.	</ref>.<ref>ر.ک: سبحانی‌نیا، محمد، مهدویت و آرامش روان، ص۱۰۸-۱۱۲.</ref>
+# [[آینده]] مثبت و درخشان: یکی از عوامل [[افسردگی]]، [[اضطراب]] و [[نگرانی]] در [[آدمی]]، [[بدبینی]] و [[ترس]] از آیندۀ مأیوسانه و بدبینانه است؛ ولی رویکرد [[مهدویت]]، به آیندۀ [[بشر]] بسیار مثبت و درخشان است و [[انسان]] سرگشته و [[ناآگاه]] از [[آینده]] را به چنان آرامشی رهنمون می‌سازد که سبب [[تکامل]] او می‌شود. [[قرآن مجید]] [[آینده]] و افق [[زندگی]] [[انسان‌ها]] را بسیار روشن و مسرت‌بخش توصیف کرده است: {{متن قرآن|وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَى لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا}}<ref>«خداوند به کسانی از شما که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته کرده‌اند وعده داده است که آنان را به یقین در زمین جانشین می‌گرداند- چنان که کسانی پیش از آنها را جانشین گردانید- و بی‌گمان دینی را که برای آنان پسندیده است برای آنها استوار می‌دارد» سوره نور، آیه ۵۵.</ref>. [[روایات]] متعددی دربارۀ آیندۀ درخشان [[بشریت]] وجود دارد. [[رسول اکرم]]{{صل}} می‌‌فرماید: «[[خداوند]] با [[مهدی]]{{ع}} از [[امت]] [[رفع گرفتاری]] می‌‌کند»<ref>{{متن حدیث|وَ بِهِ یُفَرِّجُ اللَّهُ عَنِ الْأُمَّة}}؛ بحارالانوار، ج۵۱، ص۷۵.</ref>. [[ایمان]] به [[مُنجی]] و [[امید به ظهور]] آخرین ذخیرۀ خیر و [[هدایت الهی]] و برچیده شدن دایمی طومار نظام‌های [[فاسد]] [[حاکم]] بر [[جهان]]، یگانه افق روشنی است که فردای روشن را برای [[بشریت]] نوید می‌دهد و [[استرس]] و [[نگرانی‌ها]] را از [[روح]] و [[جان]] او ستُرده و به وی [[آرامش]] می‌دهد.
+*در [[جهان‌بینی]] [[انتظار]]، کار [[جهان]] [[عبث]] نیست، [[عمر]] [[جهان]] به پایان نرسیده است، هنوز اوّل کار است، دولتی مقرون به [[عدل]] و [[عقل]] و [[حکمت]] و خیر و [[سعادت]] و [[سلامت]] و [[امنیّت]] و [[رفاه]] و [[آسایش]] و [[وحدت]] عمومی و جهانی در [[انتظار]] بشریّت است، همان‌طور که [[پیامبر آخرالزمان]] این نوید قطعی را به [[بشریت]] داده است: «اگر از [[دنیا]] جز روزی باقی نماند، [[خداوند]] آن روز آن چنان طولانی گرداند تا [[قائم]] ما [[ظهور]] کند، پس [[جهان]] را سرشار از [[قسط]] و [[عدالت]] گرداند، چنان‌که از [[ظلم و ستم]] پر شده بود»<ref>{{متن حدیث|وَ لَوْ لَمْ یَبْقَ مِنَ الدُّنْیَا إِلَّا یَوْمٌ وَاحِدٌ لَطَوَّلَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ ذَلِکَ حَتَّی یَخْرُجَ قَائِمُنَا فَیَمْلَأَهَا قِسْطاً وَ عَدْلًا کَمَا مُلِئَتْ‏ جَوْراً وَ ظُلْماً}}؛ علی بن محمد خزاز رازی، کفایة الأثر فی النصّ علی الأئمة الإثنی عشر، ص۱۶۵.</ref>.
+*بر اساس [[جهان‌بینی]] [[انتظار]]، آیندۀ [[جهان]] در سایۀ [[حکومت صالحان]] است و در آن [[انتخاب]] [[اصلح]] به معنی واقعی صورت خواهد گرفت. زمانی‌که [[حضرت قائم]]{{ع}} [[قیام]] کند، در آن عصر به [[عدالت]] [[حکم]] شود و [[ستم]] برای همیشه رخت بربندد، راه‌ها [[امن]] گردد، [[زمین]] [[برکات]] و استعدادهای خود را ظاهر گرداند و حدّاکثر استفاده از منابع و [[خیرات]] [[زمین]] صورت گیرد، فقیری پیدا نشود که [[مردم]] [[صدقات]] و [[زکات]] خود را به او بدهند و این است معنی سخن [[خدا]]: [[عاقبت]] از آن [[متّقیان]] است"<ref>{{متن حدیث|اذا قامَ الْقائِمُ حَکَمَ بِالْعَدْلِ، ارْتَفَعَ فی أیّامِهِ الْجَوْرُ وَ أمِنَتْ بِهِ السُّبُلُ، وَ اخْرَجَتِ الارْضُ بَرَکاتِها فَلَا یَجِدُ الرَّجُلُ مِنْکُمْ یَوْمَئِذٍ مَوْضِعاً لِصَدَقَتِهِ وَ لَا لِبِرِّهِ لِشُمُولِ الْغِنَی جَمِیعَ الْمُؤْمِنِینَ وَ هُوَ قَوْلُهُ تَعالی‏": ﴿وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِینَ﴾}}؛ محمد بن احمد فتال نیشابوری، روضة الواعظین و بصیرة المتعظین، ص۲۶۵.</ref>.<ref>ر.ک: موحدی، محسن، آثار روان‌شناختی آموزه‌های مهدویت، ص ۴؛ فقیهی مقدس، نفیسه، بررسی کارکرد آموزه انتظار در حوزه سلامت روان خانواده با تاکید بر روایات اسلامی، ص؟؟؛ سبحانی‌نیا، محمد، مهدویت و آرامش روان، ص۱۰۸-۱۱۲؛ نظری شاری، عبدالله، مکاتبۀ اختصاصی با دانشنامه مجازی امامت و ولایت.</ref>
+==تاثیر [[زیارت]]، [[توسّل]] و [[دعا]] بر [[آرامش]]==
+*حضور در [[اماکن مقدس]] و زیارت‌گاه‌ها و یا شرکت در [[مراسم مذهبی]] جمعی، و [[دعا]] و [[زیارت]] و [[توسّل]] سبب می‌شود فرد در هماهنگی با محیطی که در آن قرار گرفته برای دقایق یا ساعاتی، [[مشکلات]] و کشمکش‌های درونی و تضادهای [[روانی]] خویش را به [[فراموشی]] بسپارد. طبق نظر روان شناسان، در مواجهه با مسایل و [[مشکلات]] [[زندگی]] و رسیدن به موفقیت، دو دسته از عوامل نیازمندیم: نخست، فراهم آمدن اسباب طبیعی؛ دوم، شرایط [[روانی]] خاصی که بتوانیم با مسایل بهتر روبه رو شویم که معمولاً با [[ارتباط]] با [[اولیای الهی]] فراهم می‌گردد. گاهی [[سستی]] [[اراده]]، [[ترس]]، [[غم]]، [[اضطراب]] و عدم اشراف کامل بر [[موقعیت]] باعث می‌شود نتوانیم از راه حل‌های‌ ممکن به شکل مطلوب بهره ببریم. [[توسل]] و [[توکل]]، باعث [[تقویت اراده]] و عدم تأثیر عوامل مخلّ [[روانی]] می‌شود<ref>ر.ک: نظری شاری، عبدالله، نقش ایمان در بهداشت روانی، پایان‌نامه کارشناسی ارشد فقه و معارف اسلامی گرایش تربیت، ص ۲۹۶-۲۹۷.</ref>.
+* [[توسّل]] به [[اولیاء الهی]]، با [[ارتباط]] [[معنوی]] و پیوندجویی عمیق [[عاطفی]] همراه است که نوعی [[احساس]] [[حمایت]] در شخص پدید می‌آورد و به او [[اطمینان]] می‌بخشد که آن بزرگواران به عنوان آبروداران [[درگاه الهی]]، واسطه بین او و [[خداوند]] قرار خواهند گرفت و از این راه نظر [[لطف]] و [[رحمت]] [[خداوند]] را برای او جلب خواهد شد<ref>ر.ک: نظری شاری، عبدالله، نقش ایمان در بهداشت روانی، پایان‌نامه کارشناسی ارشد فقه و معارف اسلامی گرایش تربیت، ص ۲۹۶-۲۹۷.</ref>.
+*از نظر [[روان‌شناختی]]، حضور در [[اماکن مقدس]] و زیارت‌گاه‌های شخصیت‌های [[معنوی]] و [[الهی]]، موجب تخلیۀ هیجانی در [[انسان]] می‌‌شود و این تخلیۀ هیجانی با [[آرامش]] درونی در [[انسان]] همراه است<ref>ر.ک: نظری شاری، عبدالله، نقش ایمان در بهداشت روانی، پایان‌نامه کارشناسی ارشد فقه و معارف اسلامی گرایش تربیت، ص ۲۲۰.</ref>.
+* [[دعا]]، مایۀ‌ [[آرامش]] [[روح]] و روان [[آدمی]] است؛ زیرا [[دعا]] [[مظهر]] کامل [[ذکر خدا]] و [[ذکر خدا]] تنها آرام بخش دل‌هاست. [[دعا]]، در [[روح انسان]] ایجاد بهجت و [[آرامش]] می‌‏کند؛ زیرا [[دعا]] و [[خواندن]] [[خدا]] دو اثر در [[آرامش]] [[روح]] و [[روان انسان]] دارد: یکی اینکه خود [[دعا]] ذاتاً موجب [[آرامش]] است و کوه‏‌های [[غم]] و [[نگرانی]] را ذوب می‏‌کند. دیگر اینکه، [[انسان]] اگر با تمام شرایط [[دعا]] کند و در نهایت، [[خداوند]] [[کریم]] هم [[مصلحت]] بداند، دعای او در رفع [[غم]] و [[اندوه]] و [[مشکلات]] [[مستجاب]] خواهد شد و فرد [[مؤمن]] همواره به [[استجابت]] و [[دستگیری]] [[خداوند]] [[امید]] دارد و این [[امید]] در همه حال موجب [[آرامش]] [[دل]] و [[اطمینان]] [[قلب]] اوست. چون فرد [[مؤمن]] در موقعیت‌های دشوار [[زندگی]] به کارگشایی [[خداوند]] [[یقین]] دارد و دلش در فروغ جان‌بخش این [[یقین]] پیوسته در [[اطمینان]] و [[آرامش]] است<ref>ر.ک: نظری شاری، عبدالله، نقش دعا در بهداشت و سلامت روان، فصلنامه علمی ـ پژوهشی بلاغ، شماره ۵۵-۵۶، ص ۱۸۸.</ref>.
 ==پرسش مستقیم==