جز
جایگزینی متن - ' ]]' به ' [['
جز (جایگزینی متن - ')| ' به ')|') |
جز (جایگزینی متن - ' ]]' به ' [[') |
||
| خط ۱۷: | خط ۱۷: | ||
==نتیجه گیری== | ==نتیجه گیری== | ||
*با توجه به آنچه گفته شد، میتوان نتیجه گرفت هدایت عمومی [[خداوند متعال]]، همه موجودات را در بر میگیرد، ولی هدایت خاص او تنها شامل کسانی میشود که [[فطرت]] و [[عقل]] خود را بارور سازند و از هدایت عمومی او درست بهره ببرند. این دسته، با بهرهگیری از [[هدایت تشریعی]] [[خداوند]] میتوانند، [[نور]] [[عقل]] و [[دل]] خود را درخشانتر کنند و [[پاداش]] آن را با راهیابی بهتر به [[راه خدا]] دریافت کنند. [[خداوند]] هدایت ویژه را از [[طریق وحی]] ابتدا نصیب [[پیامبران]] و سپس نصیب [[اوصیا]] و کسانی که به راه پیامبرانش درآمدهاند، میکند. این هدایت ویژه نصیب هر کس نمیشود و [[ظالمان]] و [[گناهکاران]] از آن دور هستند. به سخن دیگر هدایت عمومی [[الهی]] تنها آن گاه سودمند میافتد که [[انسان]] خود بخواهد و به آن گردن نهد و سپس از هدایت ویژه [[الهی]] نیز استفاده کند و اگر با [[ظلم و ستم]] و [[گناه]] و [[فسق]] و [[فجور]]، خود را از [[هدایت تشریعی]] و [[ارشاد]] فرستادگان [[خداوند]] [[محروم]] کند، به تدریج [[نور]] [[عقل]] و [[فطرت]] را در خود خاموش ساخته و از هدایت عمومی نیز سودی نخواهد برد.<ref>[[محمد محمدی ریشهری|محمدی ریشهری، محمد]]، [[گونهشناسی هدایت الهی در قرآن و حدیث (مقاله)|گونهشناسی هدایت الهی در قرآن و حدیث]]، [[فصلنامه علمی پژوهشی علوم حدیث، ش ش ۶۴، ص ۳ـ ۲۲]]</ref>هدایت، به معنای نشان دادن راه درست مقصد، از واژههای پرتکرار در [[قرآن]] و [[حدیث]] است. [[رهنمون کردن]] [[انسان]] و دیگر موجودات به راه درست خود، از [[صفات ]][[خداوندگار هستی]] و تجلّی [[ربوبیت الهی]] در ظرف [[خلقت]] است. این ویژگی چنان عام و فراگیر است که هیچ موجودی از آن بیبهره نمیماند<ref>[[محمد محمدی ریشهری|محمدی ریشهری، محمد]]، [[گونهشناسی هدایت الهی در قرآن و حدیث (مقاله)|گونهشناسی هدایت الهی در قرآن و حدیث]]، [[فصلنامه علمی پژوهشی علوم حدیث، ش ش ۶۴، ص ۳ـ ۲۲]]</ref>. | *با توجه به آنچه گفته شد، میتوان نتیجه گرفت هدایت عمومی [[خداوند متعال]]، همه موجودات را در بر میگیرد، ولی هدایت خاص او تنها شامل کسانی میشود که [[فطرت]] و [[عقل]] خود را بارور سازند و از هدایت عمومی او درست بهره ببرند. این دسته، با بهرهگیری از [[هدایت تشریعی]] [[خداوند]] میتوانند، [[نور]] [[عقل]] و [[دل]] خود را درخشانتر کنند و [[پاداش]] آن را با راهیابی بهتر به [[راه خدا]] دریافت کنند. [[خداوند]] هدایت ویژه را از [[طریق وحی]] ابتدا نصیب [[پیامبران]] و سپس نصیب [[اوصیا]] و کسانی که به راه پیامبرانش درآمدهاند، میکند. این هدایت ویژه نصیب هر کس نمیشود و [[ظالمان]] و [[گناهکاران]] از آن دور هستند. به سخن دیگر هدایت عمومی [[الهی]] تنها آن گاه سودمند میافتد که [[انسان]] خود بخواهد و به آن گردن نهد و سپس از هدایت ویژه [[الهی]] نیز استفاده کند و اگر با [[ظلم و ستم]] و [[گناه]] و [[فسق]] و [[فجور]]، خود را از [[هدایت تشریعی]] و [[ارشاد]] فرستادگان [[خداوند]] [[محروم]] کند، به تدریج [[نور]] [[عقل]] و [[فطرت]] را در خود خاموش ساخته و از هدایت عمومی نیز سودی نخواهد برد.<ref>[[محمد محمدی ریشهری|محمدی ریشهری، محمد]]، [[گونهشناسی هدایت الهی در قرآن و حدیث (مقاله)|گونهشناسی هدایت الهی در قرآن و حدیث]]، [[فصلنامه علمی پژوهشی علوم حدیث، ش ش ۶۴، ص ۳ـ ۲۲]]</ref>هدایت، به معنای نشان دادن راه درست مقصد، از واژههای پرتکرار در [[قرآن]] و [[حدیث]] است. [[رهنمون کردن]] [[انسان]] و دیگر موجودات به راه درست خود، از [[صفات]] [[خداوندگار هستی]] و تجلّی [[ربوبیت الهی]] در ظرف [[خلقت]] است. این ویژگی چنان عام و فراگیر است که هیچ موجودی از آن بیبهره نمیماند<ref>[[محمد محمدی ریشهری|محمدی ریشهری، محمد]]، [[گونهشناسی هدایت الهی در قرآن و حدیث (مقاله)|گونهشناسی هدایت الهی در قرآن و حدیث]]، [[فصلنامه علمی پژوهشی علوم حدیث، ش ش ۶۴، ص ۳ـ ۲۲]]</ref>. | ||
==آثار و نشانههای هدایت== | ==آثار و نشانههای هدایت== | ||
| خط ۵۱: | خط ۵۱: | ||
[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} یکی از ویژگیهای مهم [[رسول خدا]]{{صل}} در انجام [[مسؤولیت]] هدایت را بهکارگیری آخرین [[حد]][[نصیحت]] و [[خیرخواهی]] [[امت]] میشمارند: {{متن حدیث|بَعَثَهُ وَ النَّاسُ ضُلَّالٌ فِي حَيْرَةٍ وَ حَاطِبُونَ فِي فِتْنَةٍ قَدِ اسْتَهْوَتْهُمُ الْأَهْوَاءُ وَ اسْتَزَلَّتْهُمُ الْكِبْرِيَاءُ وَ اسْتَخَفَّتْهُمُ الْجَاهِلِيَّةُ الْجَهْلَاءُ حَيَارَى فِي زَلْزَالٍ مِنَ الْأَمْرِ وَ بَلَاءٍ مِنَ الْجَهْلِ فَبَالَغَ ص فِي النَّصِيحَةِ وَ مَضَى عَلَى الطَّرِيقَةِ وَ دَعَا إِلَى الْحِكْمَةِ {{متن قرآن|وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ}}<ref>«و پند نیکو» سوره نحل، آیه ۱۲۵.</ref>}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۹۵. و نیز ر.ک: خطبه ۱۰۹ و ۱۹۵ و کافی، ج۱ ص۴۴۵.</ref>. | [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} یکی از ویژگیهای مهم [[رسول خدا]]{{صل}} در انجام [[مسؤولیت]] هدایت را بهکارگیری آخرین [[حد]][[نصیحت]] و [[خیرخواهی]] [[امت]] میشمارند: {{متن حدیث|بَعَثَهُ وَ النَّاسُ ضُلَّالٌ فِي حَيْرَةٍ وَ حَاطِبُونَ فِي فِتْنَةٍ قَدِ اسْتَهْوَتْهُمُ الْأَهْوَاءُ وَ اسْتَزَلَّتْهُمُ الْكِبْرِيَاءُ وَ اسْتَخَفَّتْهُمُ الْجَاهِلِيَّةُ الْجَهْلَاءُ حَيَارَى فِي زَلْزَالٍ مِنَ الْأَمْرِ وَ بَلَاءٍ مِنَ الْجَهْلِ فَبَالَغَ ص فِي النَّصِيحَةِ وَ مَضَى عَلَى الطَّرِيقَةِ وَ دَعَا إِلَى الْحِكْمَةِ {{متن قرآن|وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ}}<ref>«و پند نیکو» سوره نحل، آیه ۱۲۵.</ref>}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۹۵. و نیز ر.ک: خطبه ۱۰۹ و ۱۹۵ و کافی، ج۱ ص۴۴۵.</ref>. | ||
[[امام امیرالمؤمنین]]{{ع}} در [[کلامی]] دیگر بر تلاش و پی گیری در امر هدایت و [[نصیحت]] و [[خیرخواهی]] به عنوان یکی از [[وظائف امام]] تاکید میفرماید: به [[یقین]] [[امام]] و [[پیشوا]] جز وظایفی که به امر [[خداوند]] بر عهده او نهاده شده، وظیفهای ندارد؛ یعنی [[ابلاغ]] [[مواعظ]] به همه [[مردم]] و تلاش و کوشش در [[خیرخواهی]] در تمام زمینه ها<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۰۵.</ref>. [[امام رضا]]{{ع}} در [[باب ]][[مقام]] و [[منزلت امام]] و [[شئون امام]] میفرمایند: {{متن حدیث|وَ يَدْعُو إِلَى سَبِيلِ رَبِّهِ بِالْحِكْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ}}<ref>عیون اخبار الرضا{{ع}}، ج۱، ص ۲۱۸ و کافی ج۱، ص ۱۹۹.</ref>. | [[امام امیرالمؤمنین]]{{ع}} در [[کلامی]] دیگر بر تلاش و پی گیری در امر هدایت و [[نصیحت]] و [[خیرخواهی]] به عنوان یکی از [[وظائف امام]] تاکید میفرماید: به [[یقین]] [[امام]] و [[پیشوا]] جز وظایفی که به امر [[خداوند]] بر عهده او نهاده شده، وظیفهای ندارد؛ یعنی [[ابلاغ]] [[مواعظ]] به همه [[مردم]] و تلاش و کوشش در [[خیرخواهی]] در تمام زمینه ها<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۰۵.</ref>. [[امام رضا]]{{ع}} در [[باب]] [[مقام]] و [[منزلت امام]] و [[شئون امام]] میفرمایند: {{متن حدیث|وَ يَدْعُو إِلَى سَبِيلِ رَبِّهِ بِالْحِكْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ}}<ref>عیون اخبار الرضا{{ع}}، ج۱، ص ۲۱۸ و کافی ج۱، ص ۱۹۹.</ref>. | ||