جز
جایگزینی متن - 'اعراب جاهلی' به 'اعراب جاهلی'
جز (جایگزینی متن - 'فیاضبخش، محمد تقی و محسنی، فرید،' به 'فیاضبخش و محسنی،') |
جز (جایگزینی متن - 'اعراب جاهلی' به 'اعراب جاهلی') |
||
| خط ۳۷: | خط ۳۷: | ||
*واژه "[[سلم]]" در جایی به کار میرود که شخص در کمال [[یکرنگی]] در ظاهر و [[باطن]] با امر دیگر باشد <ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم (ط. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۳۶۸ ه.ش.)، ج۵، ص۱۸۷.</ref> و طبعاً با اضداد و [[دشمنان]] آن [[دشمن]] و ناهمرنگ باشد؛ چنانکه هرجا سخن از [[تولّی]] است، [[تبرّی]] از [[دشمنان]] نیز در کنار آن مطرح است؛ این مطلب در مضامین متعدّد [[زیارتنامهها]] و [[روایات]] باب [[تولّی و تبرّی]] مورد تأکید فراوان واقع شده است. | *واژه "[[سلم]]" در جایی به کار میرود که شخص در کمال [[یکرنگی]] در ظاهر و [[باطن]] با امر دیگر باشد <ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم (ط. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۳۶۸ ه.ش.)، ج۵، ص۱۸۷.</ref> و طبعاً با اضداد و [[دشمنان]] آن [[دشمن]] و ناهمرنگ باشد؛ چنانکه هرجا سخن از [[تولّی]] است، [[تبرّی]] از [[دشمنان]] نیز در کنار آن مطرح است؛ این مطلب در مضامین متعدّد [[زیارتنامهها]] و [[روایات]] باب [[تولّی و تبرّی]] مورد تأکید فراوان واقع شده است. | ||
*'''نکته چهارم آنکه:''' [[نورانیّت]] [[باطنی]] [[امام]]، نه تنها در [[مقام]] [[هدایت تشریعی]] و [[باطنی]] [[قلوب]] [[مؤمنین]] است، بلکه [[مقام]] [[نور]] [[افاضه]] [[تکوینی]] [[امام]]، گرداننده [[نظام تکوین]] است:{{متن حدیث|وَ هُمْ وَ اللَّهِ نُورُ اللَّهِ فِي السَّمَاوَاتِ وَ فِي الْأَرْضِ}}. این [[مقام امام]] در سایر [[براهین]] شرح خواهد شد. | *'''نکته چهارم آنکه:''' [[نورانیّت]] [[باطنی]] [[امام]]، نه تنها در [[مقام]] [[هدایت تشریعی]] و [[باطنی]] [[قلوب]] [[مؤمنین]] است، بلکه [[مقام]] [[نور]] [[افاضه]] [[تکوینی]] [[امام]]، گرداننده [[نظام تکوین]] است:{{متن حدیث|وَ هُمْ وَ اللَّهِ نُورُ اللَّهِ فِي السَّمَاوَاتِ وَ فِي الْأَرْضِ}}. این [[مقام امام]] در سایر [[براهین]] شرح خواهد شد. | ||
*'''نکته پنجم آنکه:''' [[ولایت]] [[باطن]] [[رسالت]] است. به بیان روشنتر، [[ایمان]] [[باطن]] [[اسلام]] است. در نتیجه، [[اسلام ظاهری]] کسی که [[محروم]] از [[نور]] [[ایمان]] است، [[نجاتبخش]] نخواهد بود؛ چنانکه [[خداوند]] خطاب به [[اعراب | *'''نکته پنجم آنکه:''' [[ولایت]] [[باطن]] [[رسالت]] است. به بیان روشنتر، [[ایمان]] [[باطن]] [[اسلام]] است. در نتیجه، [[اسلام ظاهری]] کسی که [[محروم]] از [[نور]] [[ایمان]] است، [[نجاتبخش]] نخواهد بود؛ چنانکه [[خداوند]] خطاب به [[اعراب جاهلی]] میفرماید: {{متن قرآن|قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا قُلْ لَمْ تُؤْمِنُوا وَلَكِنْ قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمَانُ فِي قُلُوبِكُمْ}}<ref>«تازیهای بیاباننشین گفتند: ایمان آوردهایم بگو: ایمان نیاوردهاید بلکه بگویید: اسلام آوردهایم و هنوز ایمان در دلهایتان راه نیافته است» سوره حجرات، آیه ۱۴.</ref>. | ||
*لذا [[امام]]{{ع}} در پایان بیان خود میفرمایند: {{متن حدیث|وَ هُمْ وَ اللَّهِ يُنَوِّرُونَ قُلُوبَ الْمُؤْمِنِينَ وَ يَحْجُبُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ نُورَهُمْ عَمَّنْ يَشَاءُ فَتُظْلِمُ قُلُوبُهُمْ... فَإِذَا كَانَ سِلْماً لَنَا سَلَّمَهُ اللَّهُ مِنْ شَدِيدِ الْحِسَابِ وَ آمَنَهُ مِنْ فَزَعِ يَوْمِ الْقِيَامَةِ الْأَكْبَرِ}}<ref>[[محمد تقی فیاضبخش|فیاضبخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۱ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۱، ص:۳۷۱-۳۷۵.</ref>. | *لذا [[امام]]{{ع}} در پایان بیان خود میفرمایند: {{متن حدیث|وَ هُمْ وَ اللَّهِ يُنَوِّرُونَ قُلُوبَ الْمُؤْمِنِينَ وَ يَحْجُبُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ نُورَهُمْ عَمَّنْ يَشَاءُ فَتُظْلِمُ قُلُوبُهُمْ... فَإِذَا كَانَ سِلْماً لَنَا سَلَّمَهُ اللَّهُ مِنْ شَدِيدِ الْحِسَابِ وَ آمَنَهُ مِنْ فَزَعِ يَوْمِ الْقِيَامَةِ الْأَكْبَرِ}}<ref>[[محمد تقی فیاضبخش|فیاضبخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۱ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۱، ص:۳۷۱-۳۷۵.</ref>. | ||