حاکم اسلامی: تفاوت میان نسخهها
←مقدمه
بدون خلاصۀ ویرایش |
(←مقدمه) |
||
| خط ۱۶: | خط ۱۶: | ||
*در [[اسلام]] [[رئیس حکومت]]، [[پیامبر]] است و در زمان [[پیامبر]] نهتنها [[مقام]] [[دینی]] با [[رهبری سیاسی]] یکی بود، بلکه [[رهبری دینی]] پایه و اساس [[رهبری سیاسی]] به شمار میرفت. [[مقام]] [[سیاسی]] در [[اسلام]] از آن کسی است که به [[مقام]] "[[وَلایت]]" برسد و "ولی [[الله]]" باشد تا [[شایستگی]] "[[وِلایت]]" را پیدا کند. | *در [[اسلام]] [[رئیس حکومت]]، [[پیامبر]] است و در زمان [[پیامبر]] نهتنها [[مقام]] [[دینی]] با [[رهبری سیاسی]] یکی بود، بلکه [[رهبری دینی]] پایه و اساس [[رهبری سیاسی]] به شمار میرفت. [[مقام]] [[سیاسی]] در [[اسلام]] از آن کسی است که به [[مقام]] "[[وَلایت]]" برسد و "ولی [[الله]]" باشد تا [[شایستگی]] "[[وِلایت]]" را پیدا کند. | ||
*در [[اسلام]] کسی میتواند عهدهدار [[مقام حکومت]] بشود و [[رهبری سیاسی]] را بر عهده بگیرد که به [[مقام]] "[[ولایت]]" رسیده باشد و ولی [[الله]] باشد. لذا پس از [[پیامبر]]{{صل}} [[علی]]{{ع}} دارای این [[مقام]] است از اینرو [[پیامبر]]{{صل}} درباره او فرمود: {{متن حدیث|مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِيٌّ مَوْلَاهُ}}. "هرکس که من [[سرپرست]] و مولای او هستم [[علی]]{{ع}} [[سرپرست]] و مولای او است". | *در [[اسلام]] کسی میتواند عهدهدار [[مقام حکومت]] بشود و [[رهبری سیاسی]] را بر عهده بگیرد که به [[مقام]] "[[ولایت]]" رسیده باشد و ولی [[الله]] باشد. لذا پس از [[پیامبر]]{{صل}} [[علی]]{{ع}} دارای این [[مقام]] است از اینرو [[پیامبر]]{{صل}} درباره او فرمود: {{متن حدیث|مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِيٌّ مَوْلَاهُ}}. "هرکس که من [[سرپرست]] و مولای او هستم [[علی]]{{ع}} [[سرپرست]] و مولای او است". | ||
*این [[مقام]] پس از [[علی]]{{ع}} از آن [[فرزندان]] او که همه "[[اولیاء]] [[الله]]" هستند میباشد و [[اطاعت]] و [[فرمانبرداری]] از آنان عین [[اطاعت از خدا]] است: | *این [[مقام]] پس از [[علی]]{{ع}} از آن [[فرزندان]] او که همه "[[اولیاء]] [[الله]]" هستند میباشد و [[اطاعت]] و [[فرمانبرداری]] از آنان عین [[اطاعت از خدا]] است: {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان، از خداوند فرمان برید و از پیامبر و زمامدارانی که از شمایند فرمانبرداری کنید» سوره نساء، آیه ۵۹.</ref>. | ||
{{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان، از خداوند فرمان برید و از پیامبر و زمامدارانی که از شمایند فرمانبرداری کنید» سوره نساء، آیه ۵۹.</ref>. | |||
*به همین [[دلیل]] بود که همه [[امامان شیعه]] و [[پیروان]] [[راستین]] آنها هرگاه که شرایط به آنان اجازه میداد برای [[تشکیل حکومت اسلامی]] [[اقدام]] میکردند. چنانکه [[علی]]{{ع}} عهدهدار [[حکومت]] شد و پس از او پسرانش [[امام حسن]] و [[امام حسین]]{{عم}} نیز مدتی این [[مقام]] را عهدهدار شدند و دیگر [[ائمه]] نیز اگر شرایط به آنها اجازه میداد این [[مسؤولیت]] را میپذیرفتند چنانکه در سخنان خود به آن اشاره میکردند و خود را [[حاکمان]] بر [[حق الهی]] معرفی مینمودند<ref>ناصر مکارم شیرازی، ولایت در قرآن، ص۲۰۲.</ref>. | *به همین [[دلیل]] بود که همه [[امامان شیعه]] و [[پیروان]] [[راستین]] آنها هرگاه که شرایط به آنان اجازه میداد برای [[تشکیل حکومت اسلامی]] [[اقدام]] میکردند. چنانکه [[علی]]{{ع}} عهدهدار [[حکومت]] شد و پس از او پسرانش [[امام حسن]] و [[امام حسین]]{{عم}} نیز مدتی این [[مقام]] را عهدهدار شدند و دیگر [[ائمه]] نیز اگر شرایط به آنها اجازه میداد این [[مسؤولیت]] را میپذیرفتند چنانکه در سخنان خود به آن اشاره میکردند و خود را [[حاکمان]] بر [[حق الهی]] معرفی مینمودند<ref>ناصر مکارم شیرازی، ولایت در قرآن، ص۲۰۲.</ref>. | ||
*از سال ۲۶۰ ه.ق که [[امام عسکری]]{{ع}} به [[شهادت]] رسید فرزندش [[امام مهدی|حجة بن الحسن]]{{ع}} به [[فرمان خدا]] [[غیبت]] آغاز کرد و دوره جدیدی از [[تاریخ اسلام]] آغاز شد. از ابتدای این دوره تا سال ۳۲۹ که [[دوران غیبت صغری]] نامیده میشود چهار نفر از بزرگان [[شیعه]] از طرف [[امام زمان]] به عنوان [[نایب]] [[برگزیده]] شدند که بین [[شیعیان]] و [[امام]] رابطه باشند. این چهار نفر [[عثمان بن سعید]]، [[محمد بن عثمان]]، [[حسین بن روح]] و [[علی بن محمد سمری]] بودند و با درگذشت [[نایب چهارم]] در سال ۳۲۹ به [[فرمان امام]] عصر{{ع}} دوران [[نیابت خاصه]] پایان یافته اعلام شد و [[دوران غیبت کبری]] شروع گشت که تا [[ظهور امام]] ادامه دارد<ref>محمد بن علی بن بابویه، کمال الدین و تمام النعمه، تحقیق: علیاکبر غفاری، ج۲، ص۵۱۶.</ref><ref>[[فاطمه زیوری کبیرنیا|زیوری کبیرنیا، فاطمه]]، [[بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان (کتاب)|بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان]]، ص:۱۰۶-۱۰۹.</ref> | *از سال ۲۶۰ ه.ق که [[امام عسکری]]{{ع}} به [[شهادت]] رسید فرزندش [[امام مهدی|حجة بن الحسن]]{{ع}} به [[فرمان خدا]] [[غیبت]] آغاز کرد و دوره جدیدی از [[تاریخ اسلام]] آغاز شد. از ابتدای این دوره تا سال ۳۲۹ که [[دوران غیبت صغری]] نامیده میشود چهار نفر از بزرگان [[شیعه]] از طرف [[امام زمان]] به عنوان [[نایب]] [[برگزیده]] شدند که بین [[شیعیان]] و [[امام]] رابطه باشند. این چهار نفر [[عثمان بن سعید]]، [[محمد بن عثمان]]، [[حسین بن روح]] و [[علی بن محمد سمری]] بودند و با درگذشت [[نایب چهارم]] در سال ۳۲۹ به [[فرمان امام]] عصر{{ع}} دوران [[نیابت خاصه]] پایان یافته اعلام شد و [[دوران غیبت کبری]] شروع گشت که تا [[ظهور امام]] ادامه دارد<ref>محمد بن علی بن بابویه، کمال الدین و تمام النعمه، تحقیق: علیاکبر غفاری، ج۲، ص۵۱۶.</ref><ref>[[فاطمه زیوری کبیرنیا|زیوری کبیرنیا، فاطمه]]، [[بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان (کتاب)|بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان]]، ص:۱۰۶-۱۰۹.</ref> | ||