ابرار در قرآن: تفاوت میان نسخهها
جز
جایگزینی متن - 'آشکار' به 'آشکار'
جز (جایگزینی متن - 'نداری' به 'نداری') |
جز (جایگزینی متن - 'آشکار' به 'آشکار') |
||
| خط ۷۸: | خط ۷۸: | ||
==[[شادابی]] و [[شادمانی]]== | ==[[شادابی]] و [[شادمانی]]== | ||
*{{متن قرآن|فَوَقَاهُمُ اللَّهُ شَرَّ ذَلِكَ الْيَوْمِ وَلَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَسُرُورًا }}<ref> پس خدا آنان را از شرّ آن روز نگاه میدارد و به آنان شادابی و شادمانی مینمایاند؛ سوره انسان، آیه:۱۱.</ref> بر پایه [[حدیثی]] از [[امام باقر]]{{ع}} نضرت "[[شادابی]]" در چهره، وسرور در [[دل]] آنان است<ref>الصافی، ج۵، ص۲۶۲.</ref>. [[آیه]] ۲۴ [[سوره مطففین]] از اثر | *{{متن قرآن|فَوَقَاهُمُ اللَّهُ شَرَّ ذَلِكَ الْيَوْمِ وَلَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَسُرُورًا }}<ref> پس خدا آنان را از شرّ آن روز نگاه میدارد و به آنان شادابی و شادمانی مینمایاند؛ سوره انسان، آیه:۱۱.</ref> بر پایه [[حدیثی]] از [[امام باقر]]{{ع}} نضرت "[[شادابی]]" در چهره، وسرور در [[دل]] آنان است<ref>الصافی، ج۵، ص۲۶۲.</ref>. [[آیه]] ۲۴ [[سوره مطففین]] از اثر آشکار [[نعمتها]] و [[شادابی]] و خرّمی آن بر چهره [[ابرار]] بهشتی سخن میگوید: {{متن قرآن|تَعْرِفُ فِي وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعِيمِ}}<ref> شادابی نعمت را در سیمای آنان باز میشناسی؛ سوره مطففین، آیه: ۲۴.</ref>. [[آلوسی]] به [[نقل]] از [[ابن عبّاس]] میگوید: هنگامی که [[بهشتیان]] در [[بهشت]] به سر میبرند، ناگهان نوری همانند [[آفتاب]] میبینند که صحنه [[بهشت]] را روشن میکند. آنان به [[رضوان]] <ref>فرشته مأمور بهشتی</ref> میگویند: این [[نور]] چیست؛ با این که [[خداوند]] فرمود: در [[بهشت]]، [[آفتاب]] و سرمایی نمیبینند؟ وی پاسخ میدهد: این نورِ [[خورشید و ماه]] نیست؛ بلکه [[امام علی]]{{ع}} و [[حضرت زهرا|فاطمه]]{{س}} که از [[برترین]] مصادیق ابرارند خندان شدهاند و [[بهشت]]، از [[نور]] دندان آنان روشن شده است.<ref>روحالمعانی، مج۱۶، ج۲۹، ص۲۷۲؛ روضالجنان، ج۲۰، ص۷۷.</ref><ref>[[علی اسلامی|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>. | ||
==[[مُلک]] کبیر== | ==[[مُلک]] کبیر== | ||
| خط ۸۹: | خط ۸۹: | ||
* [[ابرار]]، از جویباران و نهرها که از زیر درختان بهشتی جاری است<ref>سوره بقره، آیه:۲۵.</ref> و بهره [[بهشتیان]] است، واز نوشیدنیهای بهشتی، مانند [[آب]] گوارا و خالصی که هرگز بوی آن دگرگون نمیشود و شیری که طعم آن [[تغییر]] نمییابد و باده لذّت بخش و انگبین [[ناب]] که در نهرها جاری است، بهرهمندند<ref>سوره محمّد، آیه:۱۵.</ref> افزون بر اینها از نوشیدنیهایی سود میبرند که با اوصافی ویژه ستوده شده است<ref>[[علی اسلامی|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>: | * [[ابرار]]، از جویباران و نهرها که از زیر درختان بهشتی جاری است<ref>سوره بقره، آیه:۲۵.</ref> و بهره [[بهشتیان]] است، واز نوشیدنیهای بهشتی، مانند [[آب]] گوارا و خالصی که هرگز بوی آن دگرگون نمیشود و شیری که طعم آن [[تغییر]] نمییابد و باده لذّت بخش و انگبین [[ناب]] که در نهرها جاری است، بهرهمندند<ref>سوره محمّد، آیه:۱۵.</ref> افزون بر اینها از نوشیدنیهایی سود میبرند که با اوصافی ویژه ستوده شده است<ref>[[علی اسلامی|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>: | ||
#'''رحیق مختوم:''' {{متن قرآن|يُسْقَوْنَ مِن رَّحِيقٍ مَّخْتُومٍ خِتَامُهُ مِسْكٌ وَفِي ذَلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ الْمُتَنَافِسُونَ وَمِزَاجُهُ مِن تَسْنِيمٍ عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا الْمُقَرَّبُونَ}}<ref> به آنان از شرابی دست ناخورده مینوشانند،که مهر آن، مشک است و در چنین چیزی رغبتکنندگان باید رغبت کنند.و آمیخته آن از (آب) تسنیم است،چشمهای که مقرّبان (درگاه خداوند) از آن مینوشند؛ سوره مطففین، آیه: ۲۵- ۲۸.</ref> نوشیدنی مزبور چهار ویژگی دارد: '''یکم.''' صاف و [[خالص]] از هر [[آلودگی]] و سر به [[مُهر]] است: {{متن قرآن|رَّحِيقٍ مَّخْتُومٍ}} که مختوم شدن آن برای [[تکریم]] و صیانت آن است<ref>التفسیر الکبیر، ج۳۱، ص۹۹.</ref>؛ چون همواره چیزی را که نفیس و [[خالص]] از [[غش]] و آمیزه باشد، [[مُهر]] و موم میکنند تا چیزی با آن نیامیزد و ناخالصش نکند<ref>المیزان، ج۲۰، ص۲۳۸.</ref>. '''دوم:''' با مادّه عطرآگین معروف "مشک" به جای [[گِل]] و لاک معمول در [[دنیا]] مهر شده است: {{متن قرآن|خِتَامُهُ مِسْكٌ}}. برخی مقصود از {{متن قرآن|خِتَامُهُ مِسْكٌ}} را بوی مشک دانستهاند که آخرین طعم شراب مزبور در دهان است<ref>روحالمعانی، مج۱۶، ج۳۰، ص۱۳۳.</ref>. '''سوم:''' آن شراب بر اثر والایی شأنش، [[شایسته]] است مورد مسابقه و [[منافسه]] قرار گیرد و [[خدای متعال]] [[مؤمنان]] را به چنین مسابقهای [[تشویق]] میکند: {{متن قرآن|وَفِي ذَلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ الْمُتَنَافِسُونَ}}. '''چهارم:''' آمیزهای از چشمه سار [[ناب]] تسنیم دارد: {{متن قرآن|وَمِزَاجُهُ مِن تَسْنِيمٍ عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا الْمُقَرَّبُونَ}} که بر پایه برخی [[روایات]]، شریفترین شراب بهشتی، وویژه مقرّبان [[الهی]] است و این آمیختگی، برگوارایی شراب [[ابرار]] میافزاید<ref>بحارالانوار، ج۸، ص۱۵۰.</ref>. [[پیامبر]]{{صل}} و خاندانش که از مقرّبان و سابقانند، از شراب [[ناب]] آن، ودیگر [[ابرار]]، از آمیزه چشمه تسنیم مینوشند<ref>بحارالانوار، ج۲۴، ص۶.</ref><ref>[[علی اسلامی|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>. | #'''رحیق مختوم:''' {{متن قرآن|يُسْقَوْنَ مِن رَّحِيقٍ مَّخْتُومٍ خِتَامُهُ مِسْكٌ وَفِي ذَلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ الْمُتَنَافِسُونَ وَمِزَاجُهُ مِن تَسْنِيمٍ عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا الْمُقَرَّبُونَ}}<ref> به آنان از شرابی دست ناخورده مینوشانند،که مهر آن، مشک است و در چنین چیزی رغبتکنندگان باید رغبت کنند.و آمیخته آن از (آب) تسنیم است،چشمهای که مقرّبان (درگاه خداوند) از آن مینوشند؛ سوره مطففین، آیه: ۲۵- ۲۸.</ref> نوشیدنی مزبور چهار ویژگی دارد: '''یکم.''' صاف و [[خالص]] از هر [[آلودگی]] و سر به [[مُهر]] است: {{متن قرآن|رَّحِيقٍ مَّخْتُومٍ}} که مختوم شدن آن برای [[تکریم]] و صیانت آن است<ref>التفسیر الکبیر، ج۳۱، ص۹۹.</ref>؛ چون همواره چیزی را که نفیس و [[خالص]] از [[غش]] و آمیزه باشد، [[مُهر]] و موم میکنند تا چیزی با آن نیامیزد و ناخالصش نکند<ref>المیزان، ج۲۰، ص۲۳۸.</ref>. '''دوم:''' با مادّه عطرآگین معروف "مشک" به جای [[گِل]] و لاک معمول در [[دنیا]] مهر شده است: {{متن قرآن|خِتَامُهُ مِسْكٌ}}. برخی مقصود از {{متن قرآن|خِتَامُهُ مِسْكٌ}} را بوی مشک دانستهاند که آخرین طعم شراب مزبور در دهان است<ref>روحالمعانی، مج۱۶، ج۳۰، ص۱۳۳.</ref>. '''سوم:''' آن شراب بر اثر والایی شأنش، [[شایسته]] است مورد مسابقه و [[منافسه]] قرار گیرد و [[خدای متعال]] [[مؤمنان]] را به چنین مسابقهای [[تشویق]] میکند: {{متن قرآن|وَفِي ذَلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ الْمُتَنَافِسُونَ}}. '''چهارم:''' آمیزهای از چشمه سار [[ناب]] تسنیم دارد: {{متن قرآن|وَمِزَاجُهُ مِن تَسْنِيمٍ عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا الْمُقَرَّبُونَ}} که بر پایه برخی [[روایات]]، شریفترین شراب بهشتی، وویژه مقرّبان [[الهی]] است و این آمیختگی، برگوارایی شراب [[ابرار]] میافزاید<ref>بحارالانوار، ج۸، ص۱۵۰.</ref>. [[پیامبر]]{{صل}} و خاندانش که از مقرّبان و سابقانند، از شراب [[ناب]] آن، ودیگر [[ابرار]]، از آمیزه چشمه تسنیم مینوشند<ref>بحارالانوار، ج۲۴، ص۶.</ref><ref>[[علی اسلامی|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>. | ||
#'''آمیزه [[کافور]]:''' {{متن قرآن|إِنَّ الأَبْرَارَ يَشْرَبُونَ مِن كَأْسٍ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا عِبَادُ اللَّهِ يُفَجِّرُونَهَا تَفْجِيرًا}}<ref> نیکان از پیالهای مینوشند که آمیخته به بوی خوش است از چشمهای که بندگان خداوند از آن میآشامند آن را به خواست خود روان میسازند؛ سوره انسان، آیه: ۵ - ۶.</ref> {{متن قرآن|مِزَاجُهَا كَافُورًا}} بیانی تمثیلی از خنکی و خوشبویی شراب [[ابرار]] است<ref>المیزان، ج ۲۰، ص ۱۲۴.</ref> بر پایه روایتی از [[امام باقر]]{{ع}} [[کافور]] نام چشمهای در [[بهشت]] است که از [[خانه]] [[پیامبر]]{{صل}} میجوشد و از آنجا به [[خانه]] سایر [[پیامبران]] و [[مؤمنان]] جاری میشود<ref>نورالثقلین، ج۵، ص۴۷۷.</ref> برخی مفسّران گفتهاند: این نوشیدنی با کافوری سرد، سپید و خوشبو آمیخته است تا رایحه و طعم آن کامل و گوارا شود<ref>المنیر، ج۲۹، ص۲۸۸.</ref> برخی نیز گفتهاند: [[عرب جاهلی]] دو نوع شراب داشته: یکی محرّک و نشاطآور که با زنجبیل میآمیخته و دیگری سستکننده و آرامبخش که با [[کافور]] میآمیخته، وچون حقایق فراطبیعی در واژههای این جهانی نمیگنجد، ناگزیر این الفاظ با معانی گستردهتر و والاتری برای آن حقایق بزرگ استخدام شده است<ref>نمونه، ج۲۵، ص۳۶۷.</ref>. نوشیدنی آمیزه با [[کافور]] فقط برای [[ابرار]] و فقط در [[آیه]] ۵ [[سوره انسان]] آمده است. برخی مفسّران [[آیات]] ۵ و ۶ [[سوره انسان]] را بر اساس مسلک تجسّمِ [[اعمال]]، بیانگر [[حقیقت]] [[عمل صالح]] [[ابرار]] "[[وفا]] به [[نذر]] و [[اطعام]] خالصانه" دانسته، میگویند: کارهای مزبور، باطنش [[نوشیدن]] شراب کافوری از چشمهای است که باکارهای صالحشان پیوسته آن را میشکافند و جاری میکنند و [[حقیقت]] آن در [[بهشت]] | #'''آمیزه [[کافور]]:''' {{متن قرآن|إِنَّ الأَبْرَارَ يَشْرَبُونَ مِن كَأْسٍ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا عِبَادُ اللَّهِ يُفَجِّرُونَهَا تَفْجِيرًا}}<ref> نیکان از پیالهای مینوشند که آمیخته به بوی خوش است از چشمهای که بندگان خداوند از آن میآشامند آن را به خواست خود روان میسازند؛ سوره انسان، آیه: ۵ - ۶.</ref> {{متن قرآن|مِزَاجُهَا كَافُورًا}} بیانی تمثیلی از خنکی و خوشبویی شراب [[ابرار]] است<ref>المیزان، ج ۲۰، ص ۱۲۴.</ref> بر پایه روایتی از [[امام باقر]]{{ع}} [[کافور]] نام چشمهای در [[بهشت]] است که از [[خانه]] [[پیامبر]]{{صل}} میجوشد و از آنجا به [[خانه]] سایر [[پیامبران]] و [[مؤمنان]] جاری میشود<ref>نورالثقلین، ج۵، ص۴۷۷.</ref> برخی مفسّران گفتهاند: این نوشیدنی با کافوری سرد، سپید و خوشبو آمیخته است تا رایحه و طعم آن کامل و گوارا شود<ref>المنیر، ج۲۹، ص۲۸۸.</ref> برخی نیز گفتهاند: [[عرب جاهلی]] دو نوع شراب داشته: یکی محرّک و نشاطآور که با زنجبیل میآمیخته و دیگری سستکننده و آرامبخش که با [[کافور]] میآمیخته، وچون حقایق فراطبیعی در واژههای این جهانی نمیگنجد، ناگزیر این الفاظ با معانی گستردهتر و والاتری برای آن حقایق بزرگ استخدام شده است<ref>نمونه، ج۲۵، ص۳۶۷.</ref>. نوشیدنی آمیزه با [[کافور]] فقط برای [[ابرار]] و فقط در [[آیه]] ۵ [[سوره انسان]] آمده است. برخی مفسّران [[آیات]] ۵ و ۶ [[سوره انسان]] را بر اساس مسلک تجسّمِ [[اعمال]]، بیانگر [[حقیقت]] [[عمل صالح]] [[ابرار]] "[[وفا]] به [[نذر]] و [[اطعام]] خالصانه" دانسته، میگویند: کارهای مزبور، باطنش [[نوشیدن]] شراب کافوری از چشمهای است که باکارهای صالحشان پیوسته آن را میشکافند و جاری میکنند و [[حقیقت]] آن در [[بهشت]] آشکار میشود؛ گرچه در [[دنیا]] به صورت اَعمال بوده است. مؤید این معنا، ظاهر جمله {{متن قرآن|يَشْرَبُونَ}} و {{متن قرآن|يَشْرَبُ بِهَا}} است که میفهماند [[ابرار]] در [[دنیا]] شراب مزبور را مینوشند و گرنه میفرمود: "سیشربون" و "سیشرب بها"؛ افزون بر این که [[نوشیدن]]، [[وفاکردن]]، [[اطعام]] و [[ترسیدن]] "یشربون، یوفون، یطعمون، یخافون" همه را در یک سیاق آورده است. ذکر "يُفَجِّرُونَهَا" نیز مؤید دیگری است؛ زیرا از این تعبیر برمیآید که شکافتن چشمه با اسباب آن "[[وفا]]، [[اطعام]] و [[خوف]]" انجام میگیرد؛ پس [[حقیقت]] این [[کارها]] همان جوشاندن چشمه است<ref>المیزان، ج۲۰، ص۱۲۵.</ref><ref>[[علی اسلامی|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>. | ||
#'''آمیزه زنجبیل:''' {{متن قرآن|وَيُسْقَوْنَ فِيهَا كَأْسًا كَانَ مِزَاجُهَا زَنجَبِيلا عَيْنًا فِيهَا تُسَمَّى سَلْسَبِيلا }}<ref> و در آنجا به آنان پیالهای مینوشانند که آمیخته آن زنجبیل است.از چشمهای که آنجاست به نام سلسبیل؛ سوره انسان، آیه: ۱۷- ۱۸.</ref> [[عرب جاهلی]] از شراب آمیخته با زنجبیل "ریشه معطری که در ادویه مخصوص [[غذا]] و نوشیدنیها به کار میرود و [[تندی]] خاصّی به شراب میدهد"<ref>نمونه، ج۲۵، ص۳۶۶ و ۳۶۷.</ref> لذّت میبُرد؛ لذا به آن [[وعده]] داده شدند. برخی، سلسبیل را به معنای گوارا، لذّت بخش و سهلالتّناول دانستهاند<ref>مفردات، ص۴۱۸، «سل».</ref>. به گفته برخی مفسّران، سلسبیل، چشمهای جاری از زیر [[عرش الهی]] است<ref>مجمعالبیان، ج۱۰، ص۶۲۲.</ref><ref>[[علی اسلامی|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>. | #'''آمیزه زنجبیل:''' {{متن قرآن|وَيُسْقَوْنَ فِيهَا كَأْسًا كَانَ مِزَاجُهَا زَنجَبِيلا عَيْنًا فِيهَا تُسَمَّى سَلْسَبِيلا }}<ref> و در آنجا به آنان پیالهای مینوشانند که آمیخته آن زنجبیل است.از چشمهای که آنجاست به نام سلسبیل؛ سوره انسان، آیه: ۱۷- ۱۸.</ref> [[عرب جاهلی]] از شراب آمیخته با زنجبیل "ریشه معطری که در ادویه مخصوص [[غذا]] و نوشیدنیها به کار میرود و [[تندی]] خاصّی به شراب میدهد"<ref>نمونه، ج۲۵، ص۳۶۶ و ۳۶۷.</ref> لذّت میبُرد؛ لذا به آن [[وعده]] داده شدند. برخی، سلسبیل را به معنای گوارا، لذّت بخش و سهلالتّناول دانستهاند<ref>مفردات، ص۴۱۸، «سل».</ref>. به گفته برخی مفسّران، سلسبیل، چشمهای جاری از زیر [[عرش الهی]] است<ref>مجمعالبیان، ج۱۰، ص۶۲۲.</ref><ref>[[علی اسلامی|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>. | ||
#'''شراب طهور:''' {{متن قرآن|عَالِيَهُمْ ثِيَابُ سُندُسٍ خُضْرٌ وَإِسْتَبْرَقٌ وَحُلُّوا أَسَاوِرَ مِن فِضَّةٍ وَسَقَاهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُورًا}}<ref> بر تن آنان جامههایی سبز از دیبای نازک و دیبای ستبر است و به دستبندهایی سیمین آراستهاند و پروردگارشان به آنان شرابی پاک مینوشاند؛ سوره انسان، آیه:۲۱.</ref> طهور به معنای [[پاک]] و پاککننده است. نقش این شراب در [[تطهیر]]، بهگونهای است که هیچ قذارتی "[[پلیدی]]" را باقی نگذاشته، همه را زایل میکند و چون یکی از قذارتها [[غفلت]] از [[خدای سبحان]] و احتجاب از توجّه به او است، [[ابرار]] با [[نوشیدن]] آن، همه حجابهای [[غفلت]] را دریده، با حضوری دائم در جوار [[الهی]]، [[غرق]] در [[جمال]] و جلال اویند؛ از اینرو در [[بهشت]]، [[خدا]] را میستایند. [[امام صادق]]{{ع}}درباره این شراب فرمود: آنان [[ابرار]] را از همه چیز جز [[خداوند]] [[پاک]] میکند:{{عربی|" يطهّرهم عن كلّ شيء سوى اللَّه"}}<ref>مجمعالبیان، ص۶۲۳؛ منهجالصادقین، ج۱۰، ص۱۱۰.</ref> و ساقی چنین شرابی، بدون واسطه، خود [[ذات اقدس الهی]] است و این، [[برترین]] [[موهبت]] بهشتی و شاید مصداق واژه "مزید" در [[آیه]]: {{متن قرآن|لَهُم مَّا يَشَاؤُونَ فِيهَا وَلَدَيْنَا مَزِيدٌ }}<ref> در آن است آنچه بخواهند و نزد ما، بیشتر (نیز) هست؛ سوره ق، آیه:۳۵.</ref> باشد<ref>المیزان، ج۲۰، ص۱۳۱.</ref>. گروهی از مفسّران نیز گفتهاند: شرابِ طهور، نوعی نوشیدنی است که [[بهشتیان]]، پس از غذاهای بهشتی میآشامند. این شراب، همه فضولات درونی را [[پاک]] و فقط عرقی معطر از پوست تن آنان تراوش میکند<ref>التفسیر الکبیر، ج۳۰، ص۲۵۴.</ref><ref>[[علی اسلامی|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>. | #'''شراب طهور:''' {{متن قرآن|عَالِيَهُمْ ثِيَابُ سُندُسٍ خُضْرٌ وَإِسْتَبْرَقٌ وَحُلُّوا أَسَاوِرَ مِن فِضَّةٍ وَسَقَاهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُورًا}}<ref> بر تن آنان جامههایی سبز از دیبای نازک و دیبای ستبر است و به دستبندهایی سیمین آراستهاند و پروردگارشان به آنان شرابی پاک مینوشاند؛ سوره انسان، آیه:۲۱.</ref> طهور به معنای [[پاک]] و پاککننده است. نقش این شراب در [[تطهیر]]، بهگونهای است که هیچ قذارتی "[[پلیدی]]" را باقی نگذاشته، همه را زایل میکند و چون یکی از قذارتها [[غفلت]] از [[خدای سبحان]] و احتجاب از توجّه به او است، [[ابرار]] با [[نوشیدن]] آن، همه حجابهای [[غفلت]] را دریده، با حضوری دائم در جوار [[الهی]]، [[غرق]] در [[جمال]] و جلال اویند؛ از اینرو در [[بهشت]]، [[خدا]] را میستایند. [[امام صادق]]{{ع}}درباره این شراب فرمود: آنان [[ابرار]] را از همه چیز جز [[خداوند]] [[پاک]] میکند:{{عربی|" يطهّرهم عن كلّ شيء سوى اللَّه"}}<ref>مجمعالبیان، ص۶۲۳؛ منهجالصادقین، ج۱۰، ص۱۱۰.</ref> و ساقی چنین شرابی، بدون واسطه، خود [[ذات اقدس الهی]] است و این، [[برترین]] [[موهبت]] بهشتی و شاید مصداق واژه "مزید" در [[آیه]]: {{متن قرآن|لَهُم مَّا يَشَاؤُونَ فِيهَا وَلَدَيْنَا مَزِيدٌ }}<ref> در آن است آنچه بخواهند و نزد ما، بیشتر (نیز) هست؛ سوره ق، آیه:۳۵.</ref> باشد<ref>المیزان، ج۲۰، ص۱۳۱.</ref>. گروهی از مفسّران نیز گفتهاند: شرابِ طهور، نوعی نوشیدنی است که [[بهشتیان]]، پس از غذاهای بهشتی میآشامند. این شراب، همه فضولات درونی را [[پاک]] و فقط عرقی معطر از پوست تن آنان تراوش میکند<ref>التفسیر الکبیر، ج۳۰، ص۲۵۴.</ref><ref>[[علی اسلامی|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>. | ||