اثبات مرجعیت دینی اهل بیت در کلام اسلامی: تفاوت میان نسخهها
اثبات مرجعیت دینی اهل بیت در کلام اسلامی (نمایش مبدأ)
نسخهٔ ۱۷ نوامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۹:۱۸
، ۱۷ نوامبر ۲۰۲۰←آیه اهل الذکر
| خط ۳۹: | خط ۳۹: | ||
براساس این مقدمات روشن میشود اولاً [[اولیالامر]] بر [[امامان معصوم]]{{ع}} [[تطبیق]] شده و ثانیاً [[اولیالامر]] [[شأن مرجعیت دینی]] را نیز دارند<ref>ر.ک: فاریاب، محمد حسین، بررسی انطباق شئون امامت در کلام امامیه بر قرآن و سنت ص: ۲۲۲ ـ ۲۳۵. </ref>. | براساس این مقدمات روشن میشود اولاً [[اولیالامر]] بر [[امامان معصوم]]{{ع}} [[تطبیق]] شده و ثانیاً [[اولیالامر]] [[شأن مرجعیت دینی]] را نیز دارند<ref>ر.ک: فاریاب، محمد حسین، بررسی انطباق شئون امامت در کلام امامیه بر قرآن و سنت ص: ۲۲۲ ـ ۲۳۵. </ref>. | ||
====[[آیه اهل الذکر]]==== | ====[[آیه اهل الذکر]]==== | ||
از [[آیات]] دیگری که قابل [[تطبیق]] بر [[اهل بیت]]{{ع}} و [[مرجعیت دینی]] آنهاست آیۀ [[اهل الذکر]] است: {{متن قرآن|فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ}}<ref>«اگر نمیدانید از اهل کتاب (آسمانی) بپرسید» سوره نحل، آیه ۴۳.</ref> . ذکر در لغت به معنای [[آگاهی]] و اطلاع است<ref>راغب اصفهانی، مفردات، ص ۱۷۹، ماده ذکر.</ref>. [[روایات]] متعددی [[اهل ذکر]] را [[ائمه]]{{ع}} دانستهاند مانند: [[امام رضا]]{{ع}} در پاسخ این سؤال که [[اهل ذکر]] چه کسانی هستند فرمود: «ما [[اهل ذکر]] هستیم و از ما باید سؤال شود»<ref>{{متن حدیث|نحن أهل الذکر و نحن المسئولون}}؛ ابن جمعة، الحویزی، تفسیر نورالثقلین، ج ۳، ص ۵۵، ح ۹۱.</ref> و یا [[امام باقر]]{{ع}} فرمودند: «ذکر [[قرآن]] است و [[اهلبیت پیامبر]]{{صل}} [[اهل]] ذکرند و باید از آنها سئوال شود»<ref>{{متن حدیث|الذکر، القرآن و آل الرسول اهل الذکر و هم مسئولون}}؛ تفسیر نورالثقلین، ج ۳، ص ۵۵، ح ۹۱. </ref>.<ref>ر.ک: سبحانی، سید محمد جعفر، مرجعیت علمی امامان{{ع}}، صراط، ش۱۱، زمستان ۱۳۹۲؛ رضوانی؛ علی اصغر، مرجعیت دینی اهل بیت و پاسخ به شبهات، ص۷۹ و ۸۵.</ref> با بررسی [[آیات]] و [[روایات]] روشن میشود [[اهل بیت]]{{ع}} حاملان واقعی [[قرآن کریم]] و حقایق آن هستند که دیگران باید برای پاسخ به سؤالهای خود به ایشان [[رجوع]] کنند<ref>ر.ک: رضوانی؛ علی اصغر، مرجعیت دینی اهل بیت و پاسخ به شبهات، ص۷۹ و ۸۵.</ref>. | از [[آیات]] دیگری که قابل [[تطبیق]] بر [[اهل بیت]]{{ع}} و [[مرجعیت دینی]] آنهاست آیۀ [[اهل الذکر]] است: {{متن قرآن|فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ}}<ref>«اگر نمیدانید از اهل کتاب (آسمانی) بپرسید» سوره نحل، آیه ۴۳.</ref> . ذکر در لغت به معنای [[آگاهی]] و اطلاع است<ref>راغب اصفهانی، مفردات، ص ۱۷۹، ماده ذکر.</ref>. در [[آیه]] به طور مطلق [[دستور]] داده شده در تمام اموری که نمیدانید موظف هستید از [[اهل ذکر]] که آگاهان به امور هستند [[کسب علم]] کنید و چون کسب علم برای بهکارگیری آن در [[مقام عمل]] هست بنابراین باید اهل ذکر [[معصوم]] باشند تا دیگران با کسب علم از ایشان و به کارگیری آن در مقام عمل دچار [[گمراهی]] نشوند. [[روایات]] متعددی [[اهل ذکر]] را [[ائمه]]{{ع}} دانستهاند مانند: [[امام رضا]]{{ع}} در پاسخ این سؤال که [[اهل ذکر]] چه کسانی هستند فرمود: «ما [[اهل ذکر]] هستیم و از ما باید سؤال شود»<ref>{{متن حدیث|نحن أهل الذکر و نحن المسئولون}}؛ ابن جمعة، الحویزی، تفسیر نورالثقلین، ج ۳، ص ۵۵، ح ۹۱.</ref> و یا [[امام باقر]]{{ع}} فرمودند: «ذکر [[قرآن]] است و [[اهلبیت پیامبر]]{{صل}} [[اهل]] ذکرند و باید از آنها سئوال شود»<ref>{{متن حدیث|الذکر، القرآن و آل الرسول اهل الذکر و هم مسئولون}}؛ تفسیر نورالثقلین، ج ۳، ص ۵۵، ح ۹۱. </ref>.<ref>ر.ک: سبحانی، سید محمد جعفر، مرجعیت علمی امامان{{ع}}، صراط، ش۱۱، زمستان ۱۳۹۲؛ رضوانی؛ علی اصغر، مرجعیت دینی اهل بیت و پاسخ به شبهات، ص۷۹ و ۸۵.</ref> با بررسی [[آیات]] و [[روایات]] روشن میشود [[اهل بیت]]{{ع}} حاملان واقعی [[قرآن کریم]] و حقایق آن هستند که دیگران باید برای پاسخ به سؤالهای خود به ایشان [[رجوع]] کنند<ref>ر.ک: رضوانی؛ علی اصغر، مرجعیت دینی اهل بیت و پاسخ به شبهات، ص۷۹ و ۸۵.</ref>. | ||
====[[آیه صادقین]]==== | ====[[آیه صادقین]]==== | ||
یکی دیگر از آیاتی که میتوان از آن [[امامت]] و [[مرجعیت دینی اهل بیت]]{{ع}} را استفاده کرد [[آیۀ صادقین]] است: {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ}}<ref>«ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و با راستگویان باشید!» سوره توبه، آیه ۱۱۹.</ref>. از آنجا که «صادق» به صورت مطلق ذکر شده است و [[مقید]] به قیدی نیست، همۀ ابعاد و مراتب آن مقصود است، یعنی [[صدق]] در [[عقیده]]، گفتار و [[رفتار]]، و در هر یک از این زمینهها به صورت کامل مراد است. [[بدیهی]] است کسی که در [[عقیده]]، گفتار و رفتارش در همۀ زمانها، مکانها و مراتب و حالات صادق باشد، از صفت [[عصمت]] برخوردار است<ref>مجله تخصصی کلام اسلامی، شماره ۵۰، ص ۴۴، سال سیزدهم، قم، مؤسسه امام صادق، علی ربانی، گلپایگانی.</ref>. مستفاد از [[آیه]] [[نیازمندی]] [[جامعه]] به افرادی است که [[مرجع]] و [[رهبر]] [[علمی]] و [[سیاسی]] آنها باشند و [[مشکلات]] [[علمی]] و [[دینی]] آنها را حل نمایند و این افراد غیر از [[ائمه معصومین]]{{ع}} اشخاص دیگری نیستند. [[روایات]] بسیاری مؤید این ادعاست مانند: «هنگامی که [[آیه]] نازل شد، [[سلمان]] پرسید: ای [[رسول خدا]]! آیا این [[آیه]] عام است یا خاص؟ فرمود: اما مأموران که در این [[آیه]] به آنها [[فرمان]] داده شده است [[عامه]] [[مؤمنان]] هستند، اما [[صادقان]] آن در خصوص برادرم [[علی]] و اوصیای پس از او تا [[روز قیامت]] است»<ref>{{متن حدیث|فقال سلمان: یارسول الله عامة هذه أم خاصة؟ فقال: أما المأمورون فعامة المؤمنین امروا بذلک، وأما الصادقون فخاصة لاخی علی و أوصیائی من بعده إلی القیامة؟}}؛ ابن بابویه، محمدبن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۱، ص ۵۲۱، باب ۲۴، ح ۲۵.</ref>. همچنین از [[امام باقر]]{{ع}} [[روایت]] شده است که مراد از [[صادقین]] ما هستیم<ref>{{متن حدیث|عن برید بن معاویة العجلی قال: سألت ابا جعفر{{ع}} عن قول الله عزوجل: (اتقوا الله و کونوا مع الصادقین)؟ قال ایانا عنی}}؛ کافی، ج ۱، ص ۲۰۸، ح ۱ و ۲.</ref>.<ref>ر.ک: سبحانی، سید محمد جعفر، مرجعیت علمی امامان{{ع}}، صراط، ش۱۱، زمستان ۱۳۹۲؛ رضوانی؛ علی اصغر، مرجعیت دینی اهل بیت و پاسخ به شبهات، ص۸۶ و ۹۳.</ref> | یکی دیگر از آیاتی که میتوان از آن [[امامت]] و [[مرجعیت دینی اهل بیت]]{{ع}} را استفاده کرد [[آیۀ صادقین]] است: {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ}}<ref>«ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و با راستگویان باشید!» سوره توبه، آیه ۱۱۹.</ref>. از آنجا که «صادق» به صورت مطلق ذکر شده است و [[مقید]] به قیدی نیست، همۀ ابعاد و مراتب آن مقصود است، یعنی [[صدق]] در [[عقیده]]، گفتار و [[رفتار]]، و در هر یک از این زمینهها به صورت کامل مراد است. [[بدیهی]] است کسی که در [[عقیده]]، گفتار و رفتارش در همۀ زمانها، مکانها و مراتب و حالات صادق باشد، از صفت [[عصمت]] برخوردار است<ref>مجله تخصصی کلام اسلامی، شماره ۵۰، ص ۴۴، سال سیزدهم، قم، مؤسسه امام صادق، علی ربانی، گلپایگانی.</ref>. مستفاد از [[آیه]] [[نیازمندی]] [[جامعه]] به افرادی است که [[مرجع]] و [[رهبر]] [[علمی]] و [[سیاسی]] آنها باشند و [[مشکلات]] [[علمی]] و [[دینی]] آنها را حل نمایند و این افراد غیر از [[ائمه معصومین]]{{ع}} اشخاص دیگری نیستند. [[روایات]] بسیاری مؤید این ادعاست مانند: «هنگامی که [[آیه]] نازل شد، [[سلمان]] پرسید: ای [[رسول خدا]]! آیا این [[آیه]] عام است یا خاص؟ فرمود: اما مأموران که در این [[آیه]] به آنها [[فرمان]] داده شده است [[عامه]] [[مؤمنان]] هستند، اما [[صادقان]] آن در خصوص برادرم [[علی]] و اوصیای پس از او تا [[روز قیامت]] است»<ref>{{متن حدیث|فقال سلمان: یارسول الله عامة هذه أم خاصة؟ فقال: أما المأمورون فعامة المؤمنین امروا بذلک، وأما الصادقون فخاصة لاخی علی و أوصیائی من بعده إلی القیامة؟}}؛ ابن بابویه، محمدبن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۱، ص ۵۲۱، باب ۲۴، ح ۲۵.</ref>. همچنین از [[امام باقر]]{{ع}} [[روایت]] شده است که مراد از [[صادقین]] ما هستیم<ref>{{متن حدیث|عن برید بن معاویة العجلی قال: سألت ابا جعفر{{ع}} عن قول الله عزوجل: (اتقوا الله و کونوا مع الصادقین)؟ قال ایانا عنی}}؛ کافی، ج ۱، ص ۲۰۸، ح ۱ و ۲.</ref>.<ref>ر.ک: سبحانی، سید محمد جعفر، مرجعیت علمی امامان{{ع}}، صراط، ش۱۱، زمستان ۱۳۹۲؛ رضوانی؛ علی اصغر، مرجعیت دینی اهل بیت و پاسخ به شبهات، ص۸۶ و ۹۳.</ref> | ||