معجزه در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

در این باره در دوره متأخر شبهاتی بر [[معجزه]] بودن کار [[نبی]] وارد شده و حتی کسانی به توجیه [[آیات]] دال بر [[معجزه]] به معنای طبیعی آن برآمده‌اند، (در میان [[مسلمانان]]، کسانی مانند [[سید]] [[احمد]] خان [[هندی]] در [[تفسیر]] الهدی و الفرقان) از آن جمله [[دلایل]] [[انکار]]، [[غریب]] آمدن [[معجزه]] و [[مخالف]] [[طبیعت]] و [[قوانین]] معهود بودن است و یا گفته شده که [[خارق عادت]] بودن فعل [[الهی]]، قابل قبول نیست و [[خداوند]] در کارهای خود بر اساس اصول و [[قوانین]] عمل می‌کند و لذا عمده [[مخالفت]] با [[معجزه]] در [[عمل]] [[انبیا]]، مشکل [[ذهن]] [[بشر]] علم‌زده و مفتون اکتشافات [[علمی]] در دوره‌های اخیر بوده است که آنان را از [[پذیرش]] و [[باور]] [[معجزات]] به تحاشی وا می‌دارد و به جانب [[انکار]] آن سوق می‌دهد.

'''اولاً''': همه [[قوانین]] و [[روابط]] [[حاکم]] بر [[طبیعت]] اشیا بر ما معلوم و شناخته شده باشد تا بتوان [[تعیین]] کرد کدام فرایند خارج از چهارچوب [[قوانین]] کلی و مطلق [[طبیعت]] صورت پذیرفته است و کدام تحت سیطرۀ [[قوانین]] [[طبیعت]] روی داده است؛ و این امر با توجه به نسبیت [[علم بشر]] ناممکن است؛ چنین تفکیکی مستلزم داشتن دانشی استعلایی است؛

'''خامساً''': آورندۀ [[معجزه]]، خود، توجه به کارش داشته باشد، مثل عمل خواب‌گردها نباشد که در [[خواب]] کارهایی را هر چند فوق‌العاده انجام می‌دهند و نمی‌دانند چه گفته‌اند و چه انجام داده‌اند و لوازم کارشان چیست. پس [[نبی]] باید بداند این [[عمل ]] معجزه چیست و برای چه از [[ناحیه]] [[خداوند]] به او واگذار شده و خودش هم آن را اعلام کند که ایها [[الناس]] این عمل برای [[سندیت]] [[نبوت]] است؛

'''سابعاً''': درباره معجزاتی که محسوس و ملموس نیستند و با [[عقل انسان]] سروکار دارد، باید استدلال‌پذیر و برهانی باشند. به عبارت دیگر، افزون بر [[خارق‌العاده]]، انحصاری و قدسی بودن آن برهان‌پذیر باشد و در نفس ایجاد [[اطمینان]] کند؛