جز
جایگزینی متن - 'آشکار' به 'آشکار'
جز (جایگزینی متن - '{{یادآوری پانویس}}' به '') |
جز (جایگزینی متن - 'آشکار' به 'آشکار') |
||
| خط ۱۳: | خط ۱۳: | ||
*{{متن قرآن|وَإِنْ أَحَدٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ اسْتَجَارَكَ فَأَجِرْهُ حَتَّى يَسْمَعَ كَلَامَ اللَّهِ}}<ref>«و اگر یکی از مشرکان از تو پناه خواست به او پناه ده تا کلام خداوند را بشنود» سوره توبه، آیه ۶.</ref>. | *{{متن قرآن|وَإِنْ أَحَدٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ اسْتَجَارَكَ فَأَجِرْهُ حَتَّى يَسْمَعَ كَلَامَ اللَّهِ}}<ref>«و اگر یکی از مشرکان از تو پناه خواست به او پناه ده تا کلام خداوند را بشنود» سوره توبه، آیه ۶.</ref>. | ||
*[[خداوند]] به [[مشرکان]] [[مکه]] چهار ماه مهلت داده بود: {{متن قرآن|فَسِيحُوا فِي الْأَرْضِ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ}}<ref>«چهار ماه در این سرزمین (آزاد) بگردید» سوره توبه، آیه ۲.</ref>؛ پس از اتمام این مهلت، به [[دلیل]] [[نقض پیمان]] و [[وجوب]] [[جنگ]] با آنان، [[خداوند]] به [[پیامبر اکرم]]{{صل}} [[تکلیف]] میکند که در صورت [[تمایل]] برخی [[مشرکان]] برای شنیدن [[دعوت الهی]]، دادن [[امان]] و پناهندگی به آنها [[واجب]] است. این تأمین جانی باعث [[هدایت]] بسیاری از [[مشرکان]] [[مکّه]] شد<ref>وهبة بن مصطفی زحیلی، التفسیر المنیر، ج۱۰، ص۱۱۱-۱۱۲.</ref>. | *[[خداوند]] به [[مشرکان]] [[مکه]] چهار ماه مهلت داده بود: {{متن قرآن|فَسِيحُوا فِي الْأَرْضِ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ}}<ref>«چهار ماه در این سرزمین (آزاد) بگردید» سوره توبه، آیه ۲.</ref>؛ پس از اتمام این مهلت، به [[دلیل]] [[نقض پیمان]] و [[وجوب]] [[جنگ]] با آنان، [[خداوند]] به [[پیامبر اکرم]]{{صل}} [[تکلیف]] میکند که در صورت [[تمایل]] برخی [[مشرکان]] برای شنیدن [[دعوت الهی]]، دادن [[امان]] و پناهندگی به آنها [[واجب]] است. این تأمین جانی باعث [[هدایت]] بسیاری از [[مشرکان]] [[مکّه]] شد<ref>وهبة بن مصطفی زحیلی، التفسیر المنیر، ج۱۰، ص۱۱۱-۱۱۲.</ref>. | ||
*امروزه امان دادن به [[شورشیان]] در جنگهای داخلی میان [[دولتها]] و بخشیدن یا اجتناب از کشتن آنها که [[اسلحه]] خود را بر [[زمین]] میگذارند و [[تسلیم]] میشوند<ref>علیاکبر آقابخشی و مینو افشاریراد، فرهنگ علوم سیاسی، ص۳۵۳.</ref>، امری مرسوم است؛ امّا مفهوم استجاره [[قرآنی]] نوعی [[امان]] و پناه دادن مقیّد است تا [[دعوت الهی]] را با [[حجت]] و [[برهان]] | *امروزه امان دادن به [[شورشیان]] در جنگهای داخلی میان [[دولتها]] و بخشیدن یا اجتناب از کشتن آنها که [[اسلحه]] خود را بر [[زمین]] میگذارند و [[تسلیم]] میشوند<ref>علیاکبر آقابخشی و مینو افشاریراد، فرهنگ علوم سیاسی، ص۳۵۳.</ref>، امری مرسوم است؛ امّا مفهوم استجاره [[قرآنی]] نوعی [[امان]] و پناه دادن مقیّد است تا [[دعوت الهی]] را با [[حجت]] و [[برهان]] آشکار استماع کنند؛ اگر پذیرفتند و [[اسلام]] آوردند، در سایه [[امن]] [[الهی]] خواهند غنود وگرنه به دیار خود باز خواهند گشت؛ پس از آن مشمول [[آیه شریفه]] {{متن قرآن|فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ}}<ref>«و چون ماههای حرام به پایان رسید مشرکان را هر جا یافتید بکشید» سوره توبه، آیه ۵.</ref> خواهند بود؛ لذا استجاره [[اماننامه]] موقت است<ref>[[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص:۷۵.</ref>. | ||
==منابع== | ==منابع== | ||