پرش به محتوا

جنگ بدر در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

خط ۵۶: خط ۵۶:


==صف آرایی دو [[سپاه]]==
==صف آرایی دو [[سپاه]]==
*هنگام [[صبح]] [[پیامبر]]{{صل}} به آرایش [[سپاه]] پرداخت که در این حال [[سپاه قریش]] از تپه عَقَنْقَل ظاهر شد. [[رسول خدا]]{{صل}} چون آنان را دید فرمود: خدایا این [[قریش]] است که با [[غرور]] و [[تکبر]] به [[جنگ]] با تو و [[تکذیب]] رسولت آمده است. خدایا! خواهان نصرتی هستم که به من [[وعده]] داده‌ای. خدایا! بامدادان آنان را نابود کن<ref>السیرة النبویه، ج ۲، ص ۲۷۳.</ref>.
هنگام [[صبح]] [[پیامبر]]{{صل}} به آرایش [[سپاه]] پرداخت که در این حال [[سپاه قریش]] از تپه عَقَنْقَل ظاهر شد. [[رسول خدا]]{{صل}} چون آنان را دید فرمود: خدایا این [[قریش]] است که با [[غرور]] و [[تکبر]] به [[جنگ]] با تو و [[تکذیب]] رسولت آمده است. خدایا! خواهان نصرتی هستم که به من [[وعده]] داده‌ای. خدایا! بامدادان آنان را نابود کن<ref>السیرة النبویه، ج ۲، ص ۲۷۳.</ref>.
*[[سپاهیان]] [[پیامبر]] پشت به [[آفتاب]] و و [[سپاه قریش]] رو به [[آفتاب]] قرار داشتند<ref>المغازی، ج ۱، ص ۵۶.</ref>. [[واقدی]] گوید: بر [[میمنه]] و [[میسره]] هیچ‌ یک از دو سپاهِ [[مسلمانان]] و [[مشرکان]] کسی [[فرمانده]] نشد<ref>المغازی، ج ۱، ص ۵۸.</ref>. لوای [[ریاست]] به نام [[عقاب]]<ref>المصنف، ابن‌ابی شیبه، ج ۷، ص ۷۲۱؛ الاستیعاب، ج ۴، ص۲۴۰.</ref> که تنها در دست بزرگان و افراد خاص قرار می‌گرفت<ref>الاستیعاب، ج ۴، ص ۲۴۰؛ تاریخ دمشق، ج ۲۴، ص ۱۱۸.</ref>، در دست [[علی]]{{ع}} بود<ref>السیرة النبویه، ج ۲، ص ۲۶۴؛ الاغانی، ج ۴، ص ۱۸۰؛ الصحیح من سیره، ج ۵، ص ۳۷؛ ج ۶، ص ۱۱۵ ـ ۱۲۱.</ref>. ابتدا [[پیامبر]]{{صل}} طی پیامی، ضمن اعلام عدم [[تمایل]] به رویارویی با [[قریش]]، آنان را از [[جنگ]] برحذر داشت.
 
*برخی چون [[حکیم بن حزام]] [[پیام]] را منصفانه دانسته، خواهان بازگشت شدند؛ اما جنگ‌ طلبی و گرد نفرازی [[ابوجهل]] مانع شد<ref>المغازی، ج ۱، ص ۶۱.</ref>. [[عمیربن وهب جمحی]] هم که با گروهی [[مسلمانان]] را دور زدند تا از نداشتن کمین گاه مطمئن شوند در بازگشت [[مسلمانان]] را گروهی بی‌ساز و برگ ولی مصمم برای [[مرگ]] توصیف کرد. [[تحکیم بن حزام]] نیز نزد [[عتبة بن ربیعه]]، از بزرگان و [[ثروتمندان]] [[قریش]]، رفت و از او خواست تا با پرداخت خون‌بهای [[عمرو بن حضرمی]] و خسارت کالاهایی که [[مسلمانان]] در سریه نخله گرفته بودند، از درگیری جلوگیری کند و آنگاه عتبه پس از [[سخنرانی]] و برشمردن پیامدهای این [[جنگ]] متعهّد شد که خون‌بها و قیمت کالاها را بپردازد؛ امّا [[ابوجهل]] از آن روی که اگر [[مردم]] بازگردند عتبه را بزرگ خود خواهند دانست خطاب به [[مردم]] گفت که عتبه از روی [[ترس]] و نیز حضور پسرش [[ابوحذیفه]] در کنار [[محمد]]{{صل}} و [[ارتباط]] نسبی با [[پیامبر]]{{صل}} چنین سخنانی را می‌گوید<ref>المغازی، ج ۱، ص ۶۲ ـ ۶۴؛ السیرة النبویه، ج ۲، ص ۲۷۴ ـ ۲۷۵.</ref>. گویند: چند نفر از جمله [[حکیم بن حزام]] برای برداشتن [[آب]] کنار حوض‌های [[مسلمانان]] آمدند. [[پیامبر]]{{صل}} [[دستور]] داد که کسی متعرض آنان نشود و بر پایه روایتی دیگر به جز [[حکیم]] سایر آنان کشته شدند<ref>المغازی، ج ۱، ص ۶۱.</ref><ref>[[محمد رضا هدایت‌پناه|هدایت‌پناه، محمد جعفر]]، [[بدر / غزوه (مقاله)|بدر / غزوه]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۵ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۵.</ref>.
[[سپاهیان]] [[پیامبر]] پشت به [[آفتاب]] و و [[سپاه قریش]] رو به [[آفتاب]] قرار داشتند<ref>المغازی، ج ۱، ص ۵۶.</ref>. [[واقدی]] گوید: بر [[میمنه]] و [[میسره]] هیچ‌ یک از دو سپاهِ [[مسلمانان]] و [[مشرکان]] کسی [[فرمانده]] نشد<ref>المغازی، ج ۱، ص ۵۸.</ref>. لوای [[ریاست]] به نام [[عقاب]]<ref>المصنف، ابن‌ابی شیبه، ج ۷، ص ۷۲۱؛ الاستیعاب، ج ۴، ص۲۴۰.</ref> که تنها در دست بزرگان و افراد خاص قرار می‌گرفت<ref>الاستیعاب، ج ۴، ص ۲۴۰؛ تاریخ دمشق، ج ۲۴، ص ۱۱۸.</ref>، در دست [[علی]]{{ع}} بود<ref>السیرة النبویه، ج ۲، ص ۲۶۴؛ الاغانی، ج ۴، ص ۱۸۰؛ الصحیح من سیره، ج ۵، ص ۳۷؛ ج ۶، ص ۱۱۵ ـ ۱۲۱.</ref>. ابتدا [[پیامبر]]{{صل}} طی پیامی، ضمن اعلام عدم [[تمایل]] به رویارویی با [[قریش]]، آنان را از [[جنگ]] برحذر داشت.
 
برخی چون [[حکیم بن حزام]] [[پیام]] را منصفانه دانسته، خواهان بازگشت شدند؛ اما جنگ‌ طلبی و گرد نفرازی [[ابوجهل]] مانع شد<ref>المغازی، ج ۱، ص ۶۱.</ref>. [[عمیربن وهب جمحی]] هم که با گروهی [[مسلمانان]] را دور زدند تا از نداشتن کمین گاه مطمئن شوند در بازگشت [[مسلمانان]] را گروهی بی‌ساز و برگ ولی مصمم برای [[مرگ]] توصیف کرد. [[تحکیم بن حزام]] نیز نزد [[عتبة بن ربیعه]]، از بزرگان و [[ثروتمندان]] [[قریش]]، رفت و از او خواست تا با پرداخت خون‌بهای [[عمرو بن حضرمی]] و خسارت کالاهایی که [[مسلمانان]] در سریه نخله گرفته بودند، از درگیری جلوگیری کند و آنگاه عتبه پس از [[سخنرانی]] و برشمردن پیامدهای این [[جنگ]] متعهّد شد که خون‌بها و قیمت کالاها را بپردازد؛ امّا [[ابوجهل]] از آن روی که اگر [[مردم]] بازگردند عتبه را بزرگ خود خواهند دانست خطاب به [[مردم]] گفت که عتبه از روی [[ترس]] و نیز حضور پسرش [[ابوحذیفه]] در کنار [[محمد]]{{صل}} و [[ارتباط]] نسبی با [[پیامبر]]{{صل}} چنین سخنانی را می‌گوید<ref>المغازی، ج ۱، ص ۶۲ ـ ۶۴؛ السیرة النبویه، ج ۲، ص ۲۷۴ ـ ۲۷۵.</ref>. گویند: چند نفر از جمله [[حکیم بن حزام]] برای برداشتن [[آب]] کنار حوض‌های [[مسلمانان]] آمدند. [[پیامبر]]{{صل}} [[دستور]] داد که کسی متعرض آنان نشود و بر پایه روایتی دیگر به جز [[حکیم]] سایر آنان کشته شدند<ref>المغازی، ج ۱، ص ۶۱.</ref><ref>[[محمد رضا هدایت‌پناه|هدایت‌پناه، محمد جعفر]]، [[بدر / غزوه (مقاله)|بدر / غزوه]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۵ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۵.</ref>.


==[[نابرابری]] نیروها==
==[[نابرابری]] نیروها==
۱۱۵٬۲۶۲

ویرایش