اطاعت حاکم جائر در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

چنین برداشت منفعلانه‌ای از [[انتظار ظهور]] دست‌کم برای گروهی از [[شیعیان]] تثبیت شد. این عده به سلب [[مسئولیت اجتماعی]] و ترک [[مبارزه]] [[معتقد]] بودند. آنان به دسته‌ای از [[روایات]] پیش‌گفته، که [[قیام]] و [[انقلاب]] را قبل از [[ظهور حضرت حجت]]{{ع}} [[باطل]] می‌دانست، استناد می‌جستند. این گروه معتقدند: توسعه زمینه‌های منفی در [[جامعه]] همچون تباه‌کاری‌ها و [[ستمگری‌ها]] و [[ایمان]] و [[اعتقاد]] [[مردم]] به [[اسلام]]، دو عامل اساسی تأثیرگذار در [[ظهور حضرت مهدی]]{{ع}} است. بنابراین باید این دو عامل را تقویت کرد و ضمن [[ترویج]] زمینه‌های منفی، [[اسلام]] را به توده‌ها شناساند و به یک رشته [[اصلاحات]] [[اعتقادی]] [[دست]] زد<ref>منظور آنان از اصلاحات اعتقادی آن است که باید جامعه را درباره افکار مصلح‌نماها و کسانی که فریب بهائیت و بابیت را خورده‌اند روشن کرد تا آنان از مقام و شکوه انتظار آگاه شوند. بنابراین منظور آنان به هیچ وجه اصلاحات اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و... در جامعه نیست (ر.ک: ع. باقی، در شناخت قاعدین زمان، ص۱۳۰). </ref>. در عین حال، باید در سنگر [[تقیه]] و [[استتار]] و [[سکوت]] و حتی [[تظاهر]] نکردن به [[مخالفت]] با [[دشمن]] و کمینگاه [[صبر]] به سر بریم<ref>ر.ک: ع. باقی، در شناخت قاعدین زمان، ص۱۳۸.</ref> تا [[هنگام ظهور]] فرارسد.

[[آزادی]] حقی است که بر اساس آن، افراد [[جامعه]] [[توانایی]] به کار گرفتن همه استعدادهای خود را خواهند داشت. بی‌شک [[آزادی]] شرط لازم برای از بین بردن [[استبداد]] به شمار می‌رود. به همین [[دلیل]]، [[قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران]] تأمین آزادی‌های [[سیاسی]] و [[اجتماعی]] در حدود [[قانون]]<ref>ر.ک: اصل سوم (۷) قانون اساسی.</ref> را یکی از [[وظایف دولت]] می‌داند و در اصول متعدد، [[حقوق]] و [[آزادی‌های فردی]]، گروهی و [[سیاسی]] را به منزله “حقوق ملت” بیان می‌کند. به موجب [[قانون اساسی]] “هیچ‌کس نمی‌تواند [[حق]] [[تعیین]] [[سرنوشت]] افراد را سلب نماید؛ یا در [[خدمت]] [[منافع]] فردی یا گروهی خاصی قرار دهد”<ref>اصل ۵۶.</ref>. بنابراین [[آزادی سیاسی]] و [[اجتماعی]]، یکی از اصول انکارناپذیر [[قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران]] به شمار می‌رود<ref>[[محمد علی میرعلی|میرعلی، محمد علی]]، [[اطاعت از حاکم جائر در نظام امامت و خلافت (کتاب)|اطاعت از حاکم جائر در نظام امامت و خلافت]]، ص ۳۴۸.</ref>.

[[اراده]] و [[مشیت الهی]] به صورت [[سنت‌ها]] در [[نظام هستی]] جریان می‌یابد و [[تغییر]] ناپذیر است: {{متن قرآن|فَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَبْدِيلًا وَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَحْوِيلًا}}<ref>«هرگز برای سنت خداوند دگرگونی نخواهی یافت و هرگز برای سنّت خداوند جابه‌جایی  نخواهی یافت» سوره فاطر، آیه ۴۳.</ref>. بر این مسئله مهم، یعنی [[حاکمیت]] [[خداوند]] و [[انسان]] بر [[سرنوشت]] خویش در اصل ۵۶ [[قانون اساسی]] تأکید شده است: “حاکمیت مطلق بر [[جهان]] و [[انسان]] از آن خداست و هم او، [[انسان]] را بر [[سرنوشت]] [[اجتماعی]] خویش [[حاکم]] ساخته است. هیچ‌کس نمی‌تواند این [[حق الهی]] را از [[انسان]] سلب کند یا در [[خدمت]] [[منافع]] فرد یا گروهی خاص قرار دهد و [[ملت]] این [[حق]] [[خدادادی]] را از طرقی که در بعد می‌آید [[اعمال]] می‌کنند”.