سوء خلق: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط

| موضوع مرتبط = اخلاق

| عنوان مدخل  =  

| مداخل مرتبط = [[سوء خلق در اخلاق اسلامی]] - [[سوء خلق در معارف و سیره نبوی]] - [[سوء خلق در خانواده]] -  [[سوء خلق در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]

| پرسش مرتبط  =  

== [[سوء]] [[خلق]] چیست؟ ==

[[سوء]] [[خلق]] یا [[بداخلاقی]] حالتی [[نفسانی]] است که موجب گرفتگی [[روح انسان]] می‌شود به طوری که هیچ ناملایمی را برنمی‌تابد و بی‌دلیل یا با کوچک‌ترین بهانه‌ای بر [[دوستان]] و معاشران می‌خروشد و ایشان را [[آزار]] می‌دهد و چون در [[زندگی]] با صحنه ناخوشایندی مواجه شود، به [[پروردگار]] نیز [[اعتراض]] می‌کند <ref>محمدصالح مازندرانی، شرح اصول کافی، ج۹، ص۳۵۴</ref><ref>[[مجتبی تهرانی|تهرانی، مجتبی]]، [[اخلاق الاهی ج۱ (کتاب)|اخلاق الاهی، ج۱]]، ص۵۴.</ref>.

== نکوهش [[سوء]] [[خلق]] ==

[[بداخلاقی]] صفتی [[زشت]] و [[ناپسند]] است که [[دنیا]] و [[آخرت]] و زندگی مادی و معنوی [[انسان]] را تحت ‌تأثیر خود قرار می‌دهد. [[امام باقر]] {{ع}} در [[زشتی]] [[بدخلقی]] از [[رسول خدا]] [[نقل]] می‌کند: "اگر [[سوء]] [[خلق]] به چشم می‌آمد، زشت‌ترین مخلوق بود"<ref>حسین بن سعید، زهد، ص۲۶.</ref>. [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} می‌فرمود: "هر دردی درمان می‌پذیرد جز [[بداخلاقی]]"<ref>{{متن حدیث|كُلُّ دَاءٍ يُدَاوَى إِلاَّ سُوءَ اَلْخُلُقِ}}؛ میرزا حسین بن محمد تقی نوری، مستدرک الوسائل، ج۱۲، ص۷۷.</ref>.<ref>[[مجتبی تهرانی|تهرانی، مجتبی]]، [[اخلاق الاهی ج۱ (کتاب)|اخلاق الاهی، ج۱]]، ۵۴.</ref>

== پیامدهای [[دنیوی]] ==

از پیامدهای نامطلوب [[بداخلاقی]] در [[زندگی دنیوی]] [[انسان]]، [[سختی]] [[زندگی]]، تنهایی، بی‌کسی و [[عذاب]] درونی را می‌توان نام برد. [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} می‌فرماید: "[[بداخلاقی]] موجب [[سختی]] [[زندگی]] و [[عذاب]] [[جان آدمی]] است"<ref>{{متن حدیث|سُوءُ اَلْخُلُقِ نَكَدُ اَلْعَيْشِ وَ عَذَابُ اَلنَّفْسِ}}؛ میرزا حسین بن محمدتقی نوری، مستدرک الوسائل، ج۱۲، ص۷۶.</ref> و می‌فرماید: "[[بدخلقی]] [[انسان]] را از دیگران می‌برد، تنها می‌کند و [[انس]] و همگرایی را از میان بر می‌دارد"<ref>{{متن حدیث|سُوءُ اَلْخُلُقِ يُوحِشُ اَلنَّفْسَ وَ يَرْفَعُ اَلْأُنْسَ}}؛ میرزا حسین بن محمدتقی نوری، مستدرک الوسائل، ج۱۲، ص۷۶.</ref>.

[[امام صادق]] {{ع}} می‌فرمود: "هرکس اخلاقش بد شود، جانش در [[عذاب]] است"<ref>{{متن حدیث|مَنْ سَاءَ خُلُقُهُ عَذَّبَ نَفْسَهُ}}؛ محمد بن یعقوب کلینی، کافی، ج۲، ص۳۲۱.</ref>. معنی این سخن [[شریف]] چنان که بعضی نوشته‌اند<ref>محمدصالح مازندرانی، شرح اصول کافی، ج۲، ص۳۵۵.</ref>، این نیست که [[انسان]] بداخلاق دیگران را می‌آزارد و دیگران نیز او را آزرده می‌کنند. عذابی که در این [[حدیث]] به آن اشارت رفته است، از درون نفس برمی‌خیزد. [[روح انسان]] بر اثر گرفتگی و انقباض خود از خود رنجور است نه از دیگران<ref>[[مجتبی تهرانی|تهرانی، مجتبی]]، [[اخلاق الاهی ج۱ (کتاب)|اخلاق الاهی، ج۱]]، ص۵۴-۵۵.</ref>.

== پیامدهای [[اخروی]] ==

 

 

 

 

 

 

== منابع ==

# [[پرونده:1100246.jpg|22px]] [[مجتبی تهرانی|تهرانی، مجتبی]]، [[اخلاق الاهی ج۱ (کتاب)|'''اخلاق الاهی ج۱''']]

== پانویس ==

{{پانویس}}