نامۀ ۳۴ نهج البلاغه: تفاوت میان نسخه‌ها

==مقدمه==

*[[محمد]] وقتی از [[نامه]] [[امام]] [[آگاهی]] یافت سخت دل‌تنگ شد. [[امام]] این [[نامه]] را نوشت تا هم از او دل‌جویی کند و هم او را از کوتاهی در [[انجام وظیفه]] مبرا گرداند و هم با انگیزه‌ای بیشتر به [[جنگ]] با [[شورشیان]] بپردازد. [[امام]] در آغاز [[محمد]] را از هرگونه [[سستی]] در [[انجام وظیفه]] تبرئه می‌کند و [[دلیل]] برداشتن [[مسئولیت]] [[مصر]] از گردن او را دادن مسئولیتی می‌داند که زحمت کمتری برای او و هماهنگی بیشتری با [[روحیه]] او داشته باشد. از آن‌جا که [[امام نامه]] را پس از خبر [[شهادت]] مالک می‌نویسد، از او به [[نیکی]] یاد می‌کند و [[رضایت]] و [[خرسندی]] خویش را از او ابراز می‌دارد. سپس [[محمد]] را [[تشویق]] می‌کند که با اراده‌ای بلند با [[دشمنان]] بجنگد و در راه مشکلات از [[خداوند]] [[یاری]] خواهد، که [[خداوند]] [[بندگان]] را [[کفایت]] می‌کند. زمان صدور [[نامه]] سال ۳۸ ق است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 781.</ref>.

*افزون بر [[سید رضی]]، برخی [[محدثان]] این [[نامه]] را [[روایت]] کرده‌اند، از جمله: [[ابراهیم بن محمد]] در [[الغارات]]، [[بلاذری]] در [[انساب الاشراف]] و [[طبری]] در الکامل فی التاریخ<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 781.</ref>.