اعتماد به نفس: تفاوت میان نسخهها
جز
جایگزینی متن - 'تکیه' به 'تکیه'
جز (جایگزینی متن - 'قوت' به 'قوت') |
جز (جایگزینی متن - 'تکیه' به 'تکیه') |
||
| خط ۲۵: | خط ۲۵: | ||
*[[خودباوری]] و اعتماد به نفس، در پرتو [[خودشناسی]] شکل میگیرد. از منظر [[دینی]]، [[خودشناسی]] به معنای این است که [[انسان]] [[مقام]] واقعی خویش را [[درک]] کند، بداند که در [[معرفت]] میتواند بر [[فرشتگان]] پیشی بگیرد، بداند که او [[آزاد]] و مختار و مسؤول خویشتن و مسؤول افراد دیگر و مسؤول آباد کردن [[جامعه]] و بهتر کردن [[جهان]] است، [[امانتدار الهی]] است، برحسب تصادف، [[برتری]] نیافته است تا [[استبداد]] بورزد و همه چیز را برای شخص خود تصاحب کند و [[مسؤولیت]] و تکلیفی برای خویشتن قائل نباشد<ref>مطهری، مرتضی، مجموعه آثار، ج۲، ص۲۸۳-۲۸۴.</ref>. [[خودشناسی]] یا [[معرفت نفس]]، زیربنای سعادت [[بشر]] در جمیع [[شؤون]] مادی و [[معنوی]] است. [[آدمی]] در پرتو [[خودشناسی]] به نیازهای درونی و برونی خویش پی میبرد و عواملی را که مایه تعالی و [[تکامل]] اوست تشخیص میدهد. [[امام علی]]{{ع}} میفرماید: کسی که خود را نشناسد، از مسیر صحیح و [[نجاتبخش]] دور میشود و به [[راه]] جهالت و [[گمراهی]] میگراید<ref>محمدی ریشهری، محمد، میزان الحکمه ج۸، ص۳۵۶۷.</ref>. | *[[خودباوری]] و اعتماد به نفس، در پرتو [[خودشناسی]] شکل میگیرد. از منظر [[دینی]]، [[خودشناسی]] به معنای این است که [[انسان]] [[مقام]] واقعی خویش را [[درک]] کند، بداند که در [[معرفت]] میتواند بر [[فرشتگان]] پیشی بگیرد، بداند که او [[آزاد]] و مختار و مسؤول خویشتن و مسؤول افراد دیگر و مسؤول آباد کردن [[جامعه]] و بهتر کردن [[جهان]] است، [[امانتدار الهی]] است، برحسب تصادف، [[برتری]] نیافته است تا [[استبداد]] بورزد و همه چیز را برای شخص خود تصاحب کند و [[مسؤولیت]] و تکلیفی برای خویشتن قائل نباشد<ref>مطهری، مرتضی، مجموعه آثار، ج۲، ص۲۸۳-۲۸۴.</ref>. [[خودشناسی]] یا [[معرفت نفس]]، زیربنای سعادت [[بشر]] در جمیع [[شؤون]] مادی و [[معنوی]] است. [[آدمی]] در پرتو [[خودشناسی]] به نیازهای درونی و برونی خویش پی میبرد و عواملی را که مایه تعالی و [[تکامل]] اوست تشخیص میدهد. [[امام علی]]{{ع}} میفرماید: کسی که خود را نشناسد، از مسیر صحیح و [[نجاتبخش]] دور میشود و به [[راه]] جهالت و [[گمراهی]] میگراید<ref>محمدی ریشهری، محمد، میزان الحکمه ج۸، ص۳۵۶۷.</ref>. | ||
*از جهت [[روانشناختی]]، نقطه شروع موفقیت هر [[انسانی]]، [[خودشناسی]] و [[خودباوری]] و اعتماد به نفس است. [[انسانی]] که خود را نمیشناسد، در مسائل فردی، و [[اجتماعی]] و در لحظات [[بحرانی]] و حساس [[زندگی]] [[استقامت]] و سرسختی لازم را از خود نشان نخواهد داد و دچار تردید، [[تزلزل]]، و [[شکست]] خواهد شد. فرد خودباور، خویش را میشناسد و بر تواناییهای [[خود آگاهی]] دارد و این بزرگترین گام به سمت [[رشد]] و تعالی و موفقیت است. [[انسانی]] که همه [[عواطف]] و [[احساسات]] خود را [[شناخت]] و آنها را به عنوان جزئی از وجودش پذیرفت، ضعفهایش را با تنش و تشویش کمتری [[اصلاح]] و جبران خواهد کرد و در مقابل، نقطه قوت [[شخصیت]] خود را آسانتر و سریعتر [[کشف]] و شکوفا خواهد نمود. [[انسان]] خودباور به [[یقین]] میداند که [[رشد]] و [[بالندگی]]، با رکورد و [[احساس]] [[شکست]]، اصلاً سازگار نیست<ref>ر.ک: حدادیان، رضا، روانشناسی شخصیت، درس کارشناسی ارشد دانشگاه تهران، ۱۳۷۶.</ref><ref>[[عبدالله نظری شاری|نظری شاری، عبدالله]]، مکاتبه اختصاصی با دانشنامه امامت و ولایت</ref>. | *از جهت [[روانشناختی]]، نقطه شروع موفقیت هر [[انسانی]]، [[خودشناسی]] و [[خودباوری]] و اعتماد به نفس است. [[انسانی]] که خود را نمیشناسد، در مسائل فردی، و [[اجتماعی]] و در لحظات [[بحرانی]] و حساس [[زندگی]] [[استقامت]] و سرسختی لازم را از خود نشان نخواهد داد و دچار تردید، [[تزلزل]]، و [[شکست]] خواهد شد. فرد خودباور، خویش را میشناسد و بر تواناییهای [[خود آگاهی]] دارد و این بزرگترین گام به سمت [[رشد]] و تعالی و موفقیت است. [[انسانی]] که همه [[عواطف]] و [[احساسات]] خود را [[شناخت]] و آنها را به عنوان جزئی از وجودش پذیرفت، ضعفهایش را با تنش و تشویش کمتری [[اصلاح]] و جبران خواهد کرد و در مقابل، نقطه قوت [[شخصیت]] خود را آسانتر و سریعتر [[کشف]] و شکوفا خواهد نمود. [[انسان]] خودباور به [[یقین]] میداند که [[رشد]] و [[بالندگی]]، با رکورد و [[احساس]] [[شکست]]، اصلاً سازگار نیست<ref>ر.ک: حدادیان، رضا، روانشناسی شخصیت، درس کارشناسی ارشد دانشگاه تهران، ۱۳۷۶.</ref><ref>[[عبدالله نظری شاری|نظری شاری، عبدالله]]، مکاتبه اختصاصی با دانشنامه امامت و ولایت</ref>. | ||
*اعتماد به نفس نیز مبتنی بر خودشناسی و به معنای خوداتکایی و | *اعتماد به نفس نیز مبتنی بر خودشناسی و به معنای خوداتکایی و تکیه بر تواناییها خود در جهت رسیدن به موفقیت در [[زندگی]] است و نقطه مقابل آن، [[اعتماد]] به دیگران است. کسی که اعتماد به نفس نداشته باشد، [[زبون]]، و [[ناتوان]] است و نمیتواند از امکانات و استعدادهای خود به موقع و بهجا بهره برداری کند. فقدان اعتماد به نفس موجب فلج شدن [[فکر]] و تخدیر [[اندیشه]] [[انسان]] میشود. فرد خودباخته و فاقد اعتماد به نفس، همیشه از خود [[مأیوس]] و به دیگران متکی است. او در [[زندگی]]، [[پیشرفت]] چندانی نخواهد کرد و همواره [[ناتوانی]] و [[شکست]] بر زندگیاش سایه خواهد افکند. مردان بزرگ [[تاریخ]] با دریافت این نکته، در همان اوان [[جوانی]]، [[ارزش]] خود را یافتهاند و تواناییهای درونی خویش را [[کشف]] کردهاند و با اتکا و [[اعتماد]] به تواناییهای خویش، [[راه رشد]] و [[پیروزی]] را سریعتر پیدا کرده و پیمودهاند. [[خودشناسی]]، سبب تقویت جنبههای [[معنوی]] [[انسان]] شده و [[شخصیت]] [[الهی]] و [[خداشناس]] و خودباور و دارای اعتماد به نفس در او شکل خواهد گرفت که از ناهنجاریهای تردید و [[تزلزل]] و [[خود کمبینی]] سالم است<ref>[[عبدالله نظری شاری|نظری شاری، عبدالله]]، مکاتبه اختصاصی با دانشنامه امامت و ولایت</ref>. | ||
==موانع اعتماد به نفس== | ==موانع اعتماد به نفس== | ||