تبیین حقیقت قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

تبیین حقیقت قرآن (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۶ مارس ۲۰۲۱، ساعت ۲۲:۵۳

۴ بایت حذف‌شده ، ‏۱۶ مارس ۲۰۲۱

جز

جایگزینی متن - 'خروج' به 'خروج'

دیداریویکی‌متن

Wasity

دیوان‌سالاران، مدیران

۲۲۴٬۸۴۸

ویرایش

@@ خط ۲۴: / خط ۲۴: @@
 *این [[روایت]] با جامعیّتی که دارد، اشاره به همه مراتب [[مقام]] [[عصمت امام]] در [[تبیین]] [[قرآن]] می‌کند. ذیلاً فرازهایی از این [[روایت]] را مرور می‌کنیم:
 *'''اوّل آنکه:''' [[حضرت]] در قسمتی از [[روایت]] می‌فرمایند: {{متن حدیث|هُمْ وَ اللَّهِ نُورُ اللَّهِ الَّذِي أَنْزَلَ}}این بیان اشاره به [[مقام]] [[هدایت ظاهری]] [[امام]] دارد؛ در این جهت، [[امام]] ادامه دهنده راه [[هدایت ارشادی]] [[رسول خدا]]{{صل}} است. [[تبلیغ دین]] و [[ارشاد]] خلایقی که [[پیام]] [[توحید]] به آنها نرسیده، از طریق [[امام]] محقق می‌شود؛ چنان‌که در بیان اوّل این [[برهان]] ذکر شد و در [[قرآن]] نیز، [[خداوند]] از این [[مقام امام]]، تعبیر به [[نور]] می‌نماید: {{متن قرآن|الَّذِينَ يَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِيَّ الْأُمِّيَّ... فَالَّذِينَ آمَنُوا بِهِ وَعَزَّرُوهُ وَنَصَرُوهُ وَاتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِي أُنْزِلَ مَعَهُ أُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ}}<ref>«همان کسان که از فرستاده پیام‌آور درس ناخوانده پیروی می‌کنند... پس کسانی که به او ایمان آورده و او را بزرگ داشته و بدو یاری رسانده‌اند و از نوری که همراه وی فرو فرستاده شده است پیروی کرده‌اند رستگارند» سوره اعراف، آیه ۱۵۷.</ref>
-*همین بیان، اشاره به [[مقام]] ظاهری [[امام]] در [[حفظ دین]] و [[تبیین]] آن و [[اتمام حجّت]] برای [[خلق]] دارد؛ که طیّ برهان‌های قبل، درباره آن بحث شد. بر این اساس، [[نور هدایت]]، موجب [[خروج]] افراد از [[تاریکی]] [[ظلمت]] [[کفر]] می‌گردد.[[انسان]] با [[تعالیم اسلام]] زنده می‌شود؛ ولی این [[حیات]] زمانی [[نورانیّت]] پیدا می‌کند که در تحت [[هدایت]] [[امام زمان]] خود قرار گیرد. علیّ بن [[ابراهیم]] [[قمی]] در [[تفسیر]] خود، همین مضمون را چنین بیان می‌کند: {{متن قرآن|أَوَمَنْ كَانَ مَيْتًا فَأَحْيَيْنَاهُ}}<ref>«و آیا (داستان) آن کس که (به دل) مرده بود و زنده‌اش کردیم» سوره انعام، آیه ۱۲۲.</ref> {{عربی|قَالَ جَاهِلًا عَنِ الْحَقِ وَ الْوَلَايَةِ فَهَدَيْنَاهُ إِلَيْهَا}} {{متن قرآن|وَجَعَلْنَا لَهُ نُورًا يَمْشِي بِهِ فِي النَّاسِ}}<ref>«و برای او فروغی پدید آوردیم که با آن در میان مردم راه می‌رود» سوره انعام، آیه ۱۲۲.</ref> {{عربی|قَالَ النُّورُ الْوَلَايَةُ}} {{متن قرآن|كَمَنْ مَثَلُهُ فِي الظُّلُمَاتِ لَيْسَ بِخَارِجٍ مِنْهَا}}<ref>«چون داستان کسی است در تیرگی‌ها که از آنها بیرون آمدنی نیست؟» سوره انعام، آیه ۱۲۲.</ref> {{عربی|يَعْنِي فِي وَلَايَةِ غَيْرِ الْأَئِمَّةِ{{عم}}}}<ref>تفسیر القمی (ط. دارالکتاب، ۱۳۶۳ ه.ش.)، ج۱، ص۲۱۶.</ref>.
+*همین بیان، اشاره به [[مقام]] ظاهری [[امام]] در [[حفظ دین]] و [[تبیین]] آن و [[اتمام حجّت]] برای [[خلق]] دارد؛ که طیّ برهان‌های قبل، درباره آن بحث شد. بر این اساس، [[نور هدایت]]، موجب خروج افراد از [[تاریکی]] [[ظلمت]] [[کفر]] می‌گردد.[[انسان]] با [[تعالیم اسلام]] زنده می‌شود؛ ولی این [[حیات]] زمانی [[نورانیّت]] پیدا می‌کند که در تحت [[هدایت]] [[امام زمان]] خود قرار گیرد. علیّ بن [[ابراهیم]] [[قمی]] در [[تفسیر]] خود، همین مضمون را چنین بیان می‌کند: {{متن قرآن|أَوَمَنْ كَانَ مَيْتًا فَأَحْيَيْنَاهُ}}<ref>«و آیا (داستان) آن کس که (به دل) مرده بود و زنده‌اش کردیم» سوره انعام، آیه ۱۲۲.</ref> {{عربی|قَالَ جَاهِلًا عَنِ الْحَقِ وَ الْوَلَايَةِ فَهَدَيْنَاهُ إِلَيْهَا}} {{متن قرآن|وَجَعَلْنَا لَهُ نُورًا يَمْشِي بِهِ فِي النَّاسِ}}<ref>«و برای او فروغی پدید آوردیم که با آن در میان مردم راه می‌رود» سوره انعام، آیه ۱۲۲.</ref> {{عربی|قَالَ النُّورُ الْوَلَايَةُ}} {{متن قرآن|كَمَنْ مَثَلُهُ فِي الظُّلُمَاتِ لَيْسَ بِخَارِجٍ مِنْهَا}}<ref>«چون داستان کسی است در تیرگی‌ها که از آنها بیرون آمدنی نیست؟» سوره انعام، آیه ۱۲۲.</ref> {{عربی|يَعْنِي فِي وَلَايَةِ غَيْرِ الْأَئِمَّةِ{{عم}}}}<ref>تفسیر القمی (ط. دارالکتاب، ۱۳۶۳ ه.ش.)، ج۱، ص۲۱۶.</ref>.
 *هرچند به حسب ظاهر، "[[نور]]" در [[آیه شریفه]] اشاره به [[قرآن]] دارد که به همراه [[رسول خدا]]{{صل}} نازل شد – چنان‌که در [[تفاسیر]] عامّه و برخی از [[تفاسیر]] [[شیعه]]، حمل بر این معنا نموده‌اند- <ref>تبیان (ط. دار احیاء التراث العربی، بی‌تا)، ج۱۰، ص۲۱؛ مجمع البیان فی تفسیر القرآن (ط. ناصرخسرو، ۱۳۷۲ ه ش.)، ج۱۰، ص۴۵۰.</ref> ولی براساس نکاتی که درباره مراتب [[باطنی]] [[قرآن]]، طیّ [[استدلال]] ذکرشد، مراد از [[نور]]، وجود [[مبارک]] [[امام]] است که [[قلوب]] [[مؤمنین]] را به تناسب مراتب ایمانشان [[نورانی]] می‌کند؛ زیرا ممکن است [[ظاهر قرآن]] دستاویز هر بیماردلی قرار گیرد و نه تنها [[نورانیّت]] نداشته باشد، بلکه باعث [[اضلال]] او شود:{{متن قرآن|يُضِلُّ بِهِ كَثِيرًا وَيَهْدِي بِهِ كَثِيرًا وَمَا يُضِلُّ بِهِ إِلَّا الْفَاسِقِينَ}}<ref>«با آن بسیاری را بیراه و بسیاری (دیگر) را رهیاب می‌کند. و جز نافرمانان را با آن بیراه نمی‌گرداند» سوره بقره، آیه ۲۶.</ref>.
 *در کلمات [[اهل بیت]]{{عم}}، درباره برخی از حاملان [[ظاهر قرآن]] آمده است: {{متن حدیث|قَالَ النَّبِيُّ{{صل}} فِي وَصِيَّتِهِ يَا عَلِيُّ إِنَّ فِي جَهَنَّمَ رَحًى مِنْ حَدِيدٍ تُطْحَنُ بِهَا رُءُوسُ الْقُرَّاءِ وَ الْعُلَمَاءِ الْمُجْرِمِينَ: وَ قَالَ{{صل}}: رُبَّ تَالٍ لِلْقُرْآنِ وَ الْقُرْآنُ يَلْعَنُهُ}}<ref>مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل (ط. مؤسسه آل البیت{{عم}}، ۱۴۰۸ ه.ق.)، ج۴، ص۲۴۹، باب ۷.</ref>.