خضوع: تفاوت میان نسخه‌ها

هرچه معرفت نسبت به مقام پیشوا زیادتر باشد، خشوع دل هم عمیق‌تر و بیشتر است و [[رعایت ادب]] و خضوع ظاهری هم افزون‌تر خواهد شد. اینکه بعضی هنگام خروج از حرم، عقب عقب می‌روند و حاضر نیستند پشت به [[ضریح]] کنند و بیرون روند، جلوه‌ای از همین خضوع و ادب ظاهری است که ریشه در درون دارد. همچنان که در [[نماز]]، اگر [[حضور قلب]] باشد، رعایت و وقار ظاهری را در پی خواهد داشت، در زیارت همچنین است. در زیارتگاه‌ها تنها با جسم و بدن به یک [[امام]] [[معصوم]]{{ع}} نزدیک نمی‌شویم، بلکه قرب روحی هم باید پیدا کنیم. [[زائر]] باید خود را در محضر امام [[حس]] کند و امام را ناظر و مراقب رفتارش ببیند و چنین تصور کند که از راه دور آمده و [[اجازه]] یافته به حضور معصوم برسد. چه حالتی خواهد داشت؟.

به علاوه، وقتی [[تربت]] [[پاک]] و [[مطهر]] [[ولیّ خدا]] [[مقدس]] است، به تناسب قداستِ مکان و جایگاه، زائر باید [[شئون]] آنجا را رعایت کند. [[خداوند]] به [[حضرت موسی]] [[فرمان]] می‌‌دهد که: ای [[موسی]]! تو در [[وادی مقدس طوی]]، کفشهایت را درآور {{متن قرآن|فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى}}<ref>«بی‌گمان این منم پروردگار تو، پای‌پوش‌های خویش را درآور که تو در سرزمین مقدس «طوی» یی» سوره طه، آیه ۱۲.</ref> همین نکته سبب شده که بزرگان در توصیه‌های خود به بیرون آوردن کفش در حریم [[قدس]] زیارتگاه‌ها تأکید کنند. هم خودشان در عمل، پابرهنه به [[حرم‌ها]] مشرف شوند. [[شیخ بهایی]] در شعری که به مناسبت تشرف به حرم علوی دارد، می‌‌گوید: این افق روشن که بر تو آشکار گشته، در حریمش [[خضوع]] کن و این طور سیناست، کفش از پای درآور: {{عربی|"هذا حَرَمُ الْعِزّهِ فَاخْلَعْ نَعْلَیْکَ"}}<ref>منتخب التواریخ، ص۶۸۳.</ref>.<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۳ ـ ۳۴۴.</ref>

== منابع ==

#[[پرونده:81.jpg|22px]] [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)|'''فرهنگ زیارت''']]