نیایش سی و سوم: تفاوت میان نسخه‌ها

این [[نیایش]] [[حضرت سجاد]] {{ع}} است در هنگام [[استخاره]]. استخاره به معنای طلب خیر از خداست در [[کارها]] و امور [[زندگی]]. [[رسول خدا]] {{صل}} به یکی از اصحابش فرمود: «ای [[ابن مسعود]]! وقتی کاری انجام دهی آن را با [[آگاهی]] و [[اندیشه]] انجام بده و دوری کن از اینکه کاری انجام دهی بدون عاقبت اندیشی»<ref>بحارالانوار، ج۷۴، ص۱۱۰.</ref>.

اما بسیار می‌شود برای انجام کاری [[فکر]] می‌کنیم و [[مشورت]] هم می‌کنیم، اما باز [[حیرت]] و [[سرگردانی]] ما را [[آزار]] می‌دهد. نمی‌دانیم این کار نتیجه خواهد داد یا نه. اینجاست که از [[دعا]] کمک می‌گیریم و از خدایی که از پایان امور باخبر است طلب خبر می‌کنیم. بدین معنا، [[پیامبر]] [[عزیز]] ما و [[اهل‌بیت]] پاکش همیشه استخاره، یعنی از [[خدا]] طلب خیر می‌کردند. اما معنای دیگر استخاره که آن هم در [[سیره پیامبر]] {{صل}} و اهل‌بیت {{عم}} آمده این است که وقتی در انجام کاری تردید داریم با [[قرآن]] یا [[تسبیح]] استخاره کنیم و براساس رهنمودی که از [[آیه قرآن]] می‌گیریم یا از دانه‌های تسبیح که می‌شماریم، [[تصمیم]] می‌گیریم آن کار را انجام بدهیم یا نه؛ [[علامه مجلسی]] در جلد ۸۸ [[کتاب]] [[بحارالانوار]]، ص۲۲۲، بیش از ۶۰ صفحه [[احادیث]] و [[آداب]] استخاره‌کردن را آورده است.

[[امام زین‌العابدین]] {{ع}} استخاره خود را این‌گونه آغاز می‌کرد: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ إِنِيِّ أَسْتَخِيرُكَ بِعِلْمِكَ، فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اقْضِ‏ لِي‏ بِالْخِيَرَةِ...}}؛ «بارخدایا، از تو [[راه]] خیری را می‌طلبم که تو به آن آگاهی. پس [[درود]] بفرست بر محمد و خاندان او و هرچه خیر است برای من مقدر فرمای و به ما [[الهام]] کن [[شناخت]] راهی را که باید [[اختیار]] کنیم. و آن را وسیله‌ای ساز که به آنچه برای ما مقرر کرده‌ای [[راضی]] باشیم و در برابر [[حکم]] تو [[تسلیم]] شویم. پس غبار تردید از [[دل]] ما بزدای و ما را به [[یقینی]] چون [[یقین]] [[مخلصان]] [[یاری]] فرمای. بارخدایا، برای ما مخواه که در شناخت آنچه برای ما گزیده‌ای عاجز آییم، آن‌گاه تقدیر تو را حقیر شماریم و آنچه را [[خشنودی]] تو در آن است [[مکروه]] داریم و به راهی رویم که ما را از سرانجامِ [[نیک]] دور دارد و به غیر [[عافیت]] نزدیک گرداند».

از این دعای [[حضرت]] معلوم می‌شود که [[خدا]] عالم به همه امور و خیر و [[صلاح]] [[بنده]] است و ما پس از [[طلب]] خیر باید به آنچه قضای او بوده و مورد [[رضایت]] اوست [[خرسند]] باشیم. [[امام سجاد]] {{ع}} دعای [[استخاره]] را این‌گونه به پایان می‌برد: «خداوندا، [[ناخشنودی]] ما را از قضای خود به خشنودی بدل فرمای و هر [[حکم]] تو را که دشوار می‌شماریم بر ما آسان گردان. در [[دل]] ما انداز که [[مطیع]] [[اراده]] و منقاد تو باشیم، تا در گزاردن هر کار که [[فرمان]] داده‌ای در آن شتاب ورزیم درنگ نکنیم و در هر کار که خواسته‌ای درنگ کنیم شتاب نورزیم و آنچه را که تو [[دوست]] می‌داری ناخوش نینگاریم و آنچه را تو ناخوش می‌داری [[اختیار]] نکنیم». «بارخدایا، کار ما به راهی انداز که فرجامش پسندیده‌تر بود و سرانجامش بهتر، که هر فایدت که از تو رسد گران‌بهاست و هر [[بخشش]] که کنی عظیم است و هرچه خواهی کنی، {{متن حدیث|وَ أَنْتَ‏ عَلَى‏ كُلِّ شَيْ‏ءٍ قَدِيرٌ}}»<ref>بحارالانوار، محمد باقر مجلسی، ج۸۸، مؤسسة الوفا، بیروت، ۱۴۱۴؛ صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «نیایش سی و سوم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۸۴.</ref>

* [[استخاره]]

== منابع ==

== پانویس ==

{{پانویس}}

[[رده:صحیفه سجادیه]]