آرامش در روان‌شناسی اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

آرامش در روان‌شناسی اسلامی (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۱ مهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۲۸

۴ بایت حذف‌شده ، ‏۱۱ مهٔ ۲۰۲۱

جز

جایگزینی متن - 'علل' به 'علل'

دیداریویکی‌متن

Wasity

دیوان‌سالاران، مدیران

۲۲۴٬۹۷۴

ویرایش

@@ خط ۳۱: / خط ۳۱: @@
 *مفهوم [[آرامش]]، متناظر به [[آینده]] است. به این معنا که اگر [[انسان]] نسبت به آیندۀ خود [[ترس]] و هراسی نداشته و نسبت به [[سرنوشت]] خود در [[آینده]] [[احساس امنیت]] و [[اطمینان]] خاطر داشته باشد، [[آرامش]] هم دارد و اگر نسبت به آیندۀ خود [[احساس]] [[خوف]]، خطر و [[نگرانی]] داشته باشد، [[آرامش]] نخواهد داشت<ref>ر.ک: نظری شاری، عبدالله، مکاتبه اختصاصی با دانشنامه مجازی امامت و ولایت</ref>.
 * [[سرخوردگی]]، [[ناامیدی]] و افسردگی‌های حاصل از [[شکست]] [[جهان‌بینی]] و ایدئولوژی‌های [[مادّی]] و خود ساختۀ [[بشر]] که روزگاری دستورهای نهایی و تنها راه [[رسیدن به کمال]] و [[شادکامی]] تلقی می‌شد، امروزه ناکارآمدی خود را نشان داده و اندیشۀ بی ثباتی و [[ناامیدی]] نسبت به [[آینده]] را در ذهن‌ها انداخته است. بی اعتمادی به همه چیز و همه کس [[روح آدمی]] را دست‌خوش [[نگرانی]] و [[هراس]] ساخته و [[آرامش]] و [[امید]] و [[شادی]] را از آن گرفته و موجی از [[بدبینی]]، منفی نگری، خودکشی، روی‌کرد به انواع مواد مخدر، لااُبالی‌گری، هرزه‌گرایی، [[نفرت]] و تباهی‌جویی و [[گریز]] از [[زندگی]]، گریبان‌گیر [[بشر]] امروز شده است و کابوس ِیأس و [[ناامیدی]] نسبت به [[آینده]]، آنچنان سایۀ سنگین خود را گسترده که روزنۀ امیدی برای [[نجات]] [[بشریت]] باقی نمانده و [[تفکر]] نابودی [[انسان]] و انهدام [[جهان]] توسط تسلیحات اتمی و هیدروژنی امروزه به عنوان یک [[باور]] قطعی درآمده و افراد بسیاری از [[پایان جهان]] خبر می‌دهند! لذا، یکی از عواملی که امروزه [[آرامش]] را از [[انسان]] گرفته است [[ترس]] و [[بدبینی]] نسبت به [[آینده]] است که برخواسته از حاکمیت‌های دنیاگرایان و جهان‌بینی‌های [[مادّی]] است<ref>ر.ک: نظری شاری، عبدالله، مکاتبه اختصاصی با دانشنامه مجازی امامت و ولایت</ref>.
-*بر اساس [[علل]] مادی و ظاهری این بدبینی‌ها درست به نظر می‌‌رسد، فقط [[جهان]] بینی [[دینی]] و [[الهی]] و [[ایمان]] به اینکه "[[خدا]] صاحب [[جهان]] است"، بدبینی‏‌ها را زایل و تبدیل به [[خوشبینی]] می‌‌کند که سال‌های سال، در روی این [[زمین]] [[زندگی]] و [[حیات]] موج خواهد زد. تعلیمات [[انبیاء]]، نوعی [[امنیّت]] و [[اطمینان]] خاطر به ما داده و ما به مددهای [[غیبی]] [[ایمان]] و اتّکا داریم. همان طوری که [[باور]] نمی‏‌کنیم [[زمین]]  به وسیلۀ یک [[ستاره]]، یک حادثه جوّی نیست و نابود شود، [[باور]] نمی‌‏کنیم بشریّت به دست خود [[بشر]] و به وسیلۀ نیروهای مخرّبی که به دست [[بشر]] ساخته شده منهدم گردد. درست است [[جهان]] بر سر پیچ خطر قرار گرفته است، ولی [[خداوند]] بر سر پیچ‌های خطر [[بشر]] را [[یاری]] کرده و از آستین [[غیب]] [[مصلح]] و [[منجی]] رسانده است، در این شرایط نیز چنان خواهد کرد. همان‌طور که [[پیامبر اعظم]]{{صل}} این [[اطمینان]] را برای [[بشریت]] داد: "[[اهل‌بیت]] من مایه [[امنیت]] و [[امان]] [[اهل]] [[زمین]] است، پس زمانی‌که آنان از [[زمین]] بروند، [[اهل]] [[زمین]] نیز از میان خواهند رفت"<ref>{{متن حدیث|وَ أَهْلُ بَیْتِی أَمَانٌ‏ لِأَهْلِ‏ الْأَرْضِ‏ فَإِذَا ذَهَبَ أَهْلُ بَیْتِی ذَهَبَ أَهْلُ الْأَرْضِ}}؛ کمال الدین و تمام النعمة، ص۲۰۵.</ref>. بنابراین، نگرش و [[جهان‌بینی]] بر پایه [[معارف]] [[یقینی]] [[دین اسلام]]، [[انسان]] را نسبت به [[آینده]] سرشار از [[معنویت]] و [[عدالت]] و [[امنیت]] و [[آرامش]] می‌کند<ref>ر.ک: مطهری، مرتضی، مجموعه آثار، ج۳، ص۳۵۹-۳۶۳.	</ref>.
+*بر اساس علل مادی و ظاهری این بدبینی‌ها درست به نظر می‌‌رسد، فقط [[جهان]] بینی [[دینی]] و [[الهی]] و [[ایمان]] به اینکه "[[خدا]] صاحب [[جهان]] است"، بدبینی‏‌ها را زایل و تبدیل به [[خوشبینی]] می‌‌کند که سال‌های سال، در روی این [[زمین]] [[زندگی]] و [[حیات]] موج خواهد زد. تعلیمات [[انبیاء]]، نوعی [[امنیّت]] و [[اطمینان]] خاطر به ما داده و ما به مددهای [[غیبی]] [[ایمان]] و اتّکا داریم. همان طوری که [[باور]] نمی‏‌کنیم [[زمین]]  به وسیلۀ یک [[ستاره]]، یک حادثه جوّی نیست و نابود شود، [[باور]] نمی‌‏کنیم بشریّت به دست خود [[بشر]] و به وسیلۀ نیروهای مخرّبی که به دست [[بشر]] ساخته شده منهدم گردد. درست است [[جهان]] بر سر پیچ خطر قرار گرفته است، ولی [[خداوند]] بر سر پیچ‌های خطر [[بشر]] را [[یاری]] کرده و از آستین [[غیب]] [[مصلح]] و [[منجی]] رسانده است، در این شرایط نیز چنان خواهد کرد. همان‌طور که [[پیامبر اعظم]]{{صل}} این [[اطمینان]] را برای [[بشریت]] داد: "[[اهل‌بیت]] من مایه [[امنیت]] و [[امان]] [[اهل]] [[زمین]] است، پس زمانی‌که آنان از [[زمین]] بروند، [[اهل]] [[زمین]] نیز از میان خواهند رفت"<ref>{{متن حدیث|وَ أَهْلُ بَیْتِی أَمَانٌ‏ لِأَهْلِ‏ الْأَرْضِ‏ فَإِذَا ذَهَبَ أَهْلُ بَیْتِی ذَهَبَ أَهْلُ الْأَرْضِ}}؛ کمال الدین و تمام النعمة، ص۲۰۵.</ref>. بنابراین، نگرش و [[جهان‌بینی]] بر پایه [[معارف]] [[یقینی]] [[دین اسلام]]، [[انسان]] را نسبت به [[آینده]] سرشار از [[معنویت]] و [[عدالت]] و [[امنیت]] و [[آرامش]] می‌کند<ref>ر.ک: مطهری، مرتضی، مجموعه آثار، ج۳، ص۳۵۹-۳۶۳.	</ref>.
 ==[[آرامش]] در [[مهدویت]]==
 *احساس [[آرامش]]، به عنوان یکی از آثار روان شناختی [[انتظار]]، در بعد ارتقای [[بهداشت روانی]] به این معناست که [[فلسفه]] و [[مکتب انتظار]]، که بر [[اراده]] حتمی [[خداوند]] بر تحقّق [[حاکمیت عدل]] محور و جهانی [[امام مهدی]]{{ع}} و ریشه کن کردن هر گونه [[شرک]] و [[ظلم]] و [[تبعیض]] توسط آن [[حضرت]] و رسیدن به [[امنیت]] و [[آسایش]] و [[رفاه]] و [[معنویت]] فراگیر برای کل [[بشریت]] مبتنی است، نه تنها از [[استرس]] و نگرانی‌های فرد و جامعۀ [[منتظِر]] نسبت به [[آینده]] [[پیشگیری]] می‌کند، بلکه انگیزش و توان‌مندی [[فکری]] و [[روانی]] [[منتظران]] را در جهت [[زمینه‌سازی]] و نیل به این [[اهداف والا]] و رسیدن به چنین [[آیندۀ روشن]] ارتقا می‌بخشد<ref>ر.ک: [[عبدالله نظری شاری|نظری شاری، عبدالله]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>.