ابلیس در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

در [[دین مبین اسلام]]، [[ابلیس]] به عنوان مخلوقی از [[مخلوقات]] [[خداوند]] مطرح است که بر اساس [[حکمت الهی]] برای [[آزمایش]] و به کمال رسیدن [[انسان‌ها]] [[آفریده]] شده است و به هیچ وجه نقشی در [[آفرینش]] مخلوقات ندارد. گروهی [[عقیده]] بر این داشتند که عالم دارای دو مبدأ است: مبدأ خیر که آن را "یزدان" مینامیدند و مبدأ [[شرور]] که آن را "[[اهریمن]]" می‌خواندند<ref>المیزان، ج۱۳، ص۴۵۸؛ مجمع البیان، ج۴، ص۵۳؛ الملل و نحل، ج۱، ص۱۵۲.</ref>. و به این ترتیب دارای [[شرک]] در [[خالقیت]] بودند نه شرک در [[عبادت]]. برخی این عقیده را به [[مجوس]] (زرتشتی‌ها) نسبت داده‌اند<ref>عدل الهی، ص۵۶ و ۷۰.</ref>؛ و مقصود آنها از اهریمن همان [[شیطان]] است<ref>المواقف، ج۳، ص۶۵؛ التفسیر الکبیر، ج۳، ص۸۹.</ref>؛ گروهی دیگر به نام "یزیدیه" قائل به [[الوهیت]] ابلیس هستند<ref>المیزان، ج۷، ص۲۹۰.</ref>؛ و به ابلیس، "کاووس [[ملک]]" و "عزازیل" می‌گویند<ref>الموسوعة المیسرة فی الأدیان، ج۱، ص۴.</ref>.<ref>[[حسن فتحی|فتحی، حسن]]، [[ابلیس - فتحی (مقاله)|مقاله «ابلیس"]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)|دانشنامه معاصر قرآن کریم]].</ref>