یأس در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

کلمه “یؤس” و “قنوط” هر دو به معنای [[قطع]] شدن [[امید]] است. [[یأس]] دو مفهوم دارد، یکی جنبه [[اخلاقی]] به این معنا که شخص از رَوح [[خدا]] نا [[امید]] شود. امیدی به [[رحمت الهی]] نداشته باشد که در [[حقیقت]] نوعی محدود کردن [[قدرت]] او است. و این معنا [[کفر]] به احاطه و سعه [[رحمت]] اوست، همچنان که در آنجا که گفتار [[یعقوب]]{{ع}} را حکایت می‌کند می‌فرماید: {{متن قرآن|إِنَّهُ لَا يَيْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْكَافِرُونَ}}<ref>«و از رحمت خداوند نومید نگردید که جز گروه کافران (کسی) از رحمت خداوند نومید نمی‌گردد» سوره یوسف، آیه ۸۷.</ref> و در آنجا که [[کلام]] [[ابراهیم]]{{ع}} را حکایت می‌کند از قول او می‌فرماید: {{متن قرآن|وَمَنْ يَقْنَطُ مِنْ رَحْمَةِ رَبِّهِ إِلَّا الضَّالُّونَ}}<ref>«گفت: و جز گمراهان چه کسی از بخشایش پروردگار خویش ناامید می‌گردد؟» سوره حجر، آیه ۵۶.</ref> به این معنا که [[انسان]] [[مؤمن]]، از [[طلب]] خیر خسته نمی‌شود، هر چه را که برای زندگی‌اش [[نافع]] ببیند در طلبش برمی‌خیزد، و اگر شری به او برسد بیش از اندازه دچار [[نومیدی]] و یاس می‌گردد، چون می‌بیند اسبابی را که به آنها تکیه داشت همه از کار افتاده است. در اینجاست که [[دستور]] [[اخلاقی]] رسیده که از [[رحمت خدا]] [[مأیوس]] نمی‌شوند مگر مردمی که کافرند، و به این معنا [[ایمان]] ندارند که [[خداوند]] توانا است تا هر غمی را زایل و هر بلایی را رفع کند.